Park Narodowy Chitwan > NEPAL

Park Narodowy Chitwan jest pierwszym, a zarazem najbardziej znanym parkiem narodowym Nepalu. Zajmuje obszar 932 km2 i usytuowany jest w dolinie Chitwan, nazywanej także Terajem Środkowym oraz na zboczach pasma himalajskiego Siwalik.

Treść:

PARK NARODOWY CHITWAN
160km S-W od Kathmandu, 140km S od Pokhara, ok. 6 godzin jazdy.

Park Narodowy Chitwan jest pierwszym, a zarazem najbardziej znanym parkiem narodowym Nepalu. Zajmuje obszar 932 km2 i usytuowany jest w dolinie Chitwan, nazywanej także Terajem Środkowym oraz na zboczach pasma himalajskiego Siwalik. Poprzez pagórkowate tereny pokryte drzewami liściastymi przepływają rzeki: Naravani, Rapti i Reu. Na podtapianym przez nie terenie gęsto rośnie wysoka trawa słoniowa, jedwab, bawełna, akacje i drzewa sezamowe. Królewski Park Narodowy Chitwan został oficjalnie założony w 1973 r., natomiast w roku 1984 wpisano go na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Park Narodowy Chitwan jest schronieniem dla ostatnich zagrożonych gatunków azjatyckich, takich jak nosorożec indyjski i królewski tygrys bengalski. Inne zwierzęta, które można tutaj znaleźć to: słonie indyjskie, lamparty, niedźwiedzie wargacze, dziki, rezusy, dzikie psy, małe, dzikie koty, bizony, cztery gatunki jeleni i inne, małe zwierzęta. Krokodyl błotny zamieszkuje tereny podmokłe, natomiast krokodyla gangeskiego, żywiącego się jedynie rybami, znaleźć można na odcinkach rzeki Narayani, gdzie również występuje jeden z czterech gatunków delfina słodkowodnego.
Park Chitwan jest także domem dla blisko 450 gatunków ptaków, stąd jest idealnym miejscem dla ich obserwacji. Można tu znaleźć takie okazy, jak: dzięcioły, dzioborożce, hubarki bengalskie, czerwonogłowe trogony, gęsi dwubarwne, kazarki rdzawe, rożeńce i gęsi tybetańskie. Latem las ożywa wędrówkami piskląt, do których należą m.in muchołówki rajskie, kurtaczki bengalskie i papużki.
Pomimo tego, że Nepal zajmuje tylko ułamek procenta powierzchni lądowej ziemi, zawiera ponad 800 gatunków ptaków, około jedną dziesiątą ptaków znanych na świecie i ponad połowa z nich zamieszkuje park narodowy. Powody tego bogactwa ptaków są głównie natury topograficznej. Po pierwsze, kraj posiada ogromną różnorodność wysokości z niewielkimi odległościami bocznymi, więc warunki zmieniają się tutaj od tropikalnych po arktyczne na dystansie mniejszym niż 100 mil, po drugie Nepal leży w regionie, w którym zachodzą na siebie Kraina Palearktyczna z północy i Orientalna z południa.
Chitwan, ze swoimi gęstymi lasami, sawannami, rzekami, bagnami i jeziorami, zapewnia różnorodne środowisko dla ptaków. Każde z nich dostarcza oddzielny typ pożywienia i schronienie. Nawet wewnątrz tego samego środowiska, różne ptaki pożywiają się selektywnie, minimalizując walkę o pożywienie. Park jest zatem rajem dla ptaków i ich obserwatorów.
Wiele ptaków uważanych jest za rezydentów, ponieważ żyją w Parku cały rok, z kolei inne odwiedzają go tylko w lecie, często celem złożenia jaj. Inną grupę stanowią zimowi goście, którzy zstępują z górskich regionów, aby spędzić zimne miesiące w bardziej gościnnym klimacie. Ptaki wędrowne zamieszkują tutaj w ciągu wiosny i jesieni, kiedy odpoczywają w czasie podróży do północnych terenów rozrodczych lub południowych obszarów, w których spędzają zimę.
Prawdopodobnie najbardziej widowiskowym ze wszystkich ptaków Chitwan jest paw indyjski. Imponujący widok stanowi jego olśniewające upierzenie i wspaniały ogon, szczególnie kiedy jest wzniesiony w trakcie zalotów. Często dla podkreślenia swojej obecności paw wzlatuje na wysokie drzewa, wydając przy tym głośne, trąbiące wezwanie. Grupy stosunkowo płowych, szaro-brązowych samic znaleźć można w trawiastych terenach na skraju lasu, gdzie poszukują insektów, małych węży, gekonów lub owoców.
To nadzwyczajne, że ponad połowę ptaków przypisywanych Nepalowi, można znaleźć w parku Chitwan. Powodem jest to, że heterogeniczne środowisko zapewnia ptakom dużo różnorodnych miejsc do wykorzystania. Na przykład, systemy rzeczne zawierają szeroki asortyment wodnej flory i fauny, podczas gdy lasy i łąki zapewniają kwiaty, nektar, owoce i ziarno, podobnie jak wszechobecne owady.
W Chitwan znajduje się dość uboga populacja drapieżników żywiących się rybami. Rybołowy, kormorany, wężówki, rybożery, nurogęsi, rybiarki i bieliki polują na średniej i dużej wielkości ryby, natomiast rybitwy i zimorodki zadowalają się mniejszymi. Oprócz ryb, rzeki, bagna i jeziora dostarczają pożywienia w postaci skorupiaków, mięczaków, żab, kijanek, robaków, wodnych owadów itd., które są ofiarami czapli i bocianów (polujących również na ryby). Kokoszki wodne, żurawie, kaczki i gęsi odżywiają się podobnie, ale są także w mniejszym bądź większym stopniu wegetarianami, jedzą korzenie, bulwy, nasiona i rośliny wodne. Szare gęsi i gęsi tybetańskie, cyraneczki, rożeńce, kaczki pstrodziobe są w dużej mierze roślinożerne, podobnie jak żurawie stepowe. Z drugiej strony gągoły i czernice są uważane za bardziej uzależnione od pożywienia zwierzęcego.
Ptaki drapieżne, takie jak sępy a także sowy polują na małe ssaki, ptaki, jajka i pisklęta oraz gady i owady. Gołębie są owocożerne, bądź zadowalają się ziarnem, z kolei papużki sieją więcej zniszczenia na polach i w sadach. Dietę wróbli, trznadli i wikłaczy stanowią nasiona, a nektarniki, jak sama ich nazwa wskazuje, żywią się nektarami kwiatów.
Dzioborożce, wilgi, szpaki i bilbile żyją głównie z owoców, ale uzupełniają dietę o owady. Kurtaczki przeglądają liście, dziwogony polują w leśnych strumykach, a pliszki szukają owadów wzdłuż strumieni i koryt rzecznych. Inne, takie jak purpurki, muchołówki, świstunki i kukułki polują na owady w leśnych podszyciach.
Kitta czerwonodzioba może być zauważona wczesnym rankiem, z kolei majny szare spotkać można na nosorożcach i często ich stado zdradza obecność gruboskórnych w wysokich trawach. Majny żywią się owadami, które wylatują z roślin miażdżonych przez nosorożce. W podobnym celu czaple towarzyszą na pastwiskach stadom krów i byków. Podczas gdy niektóre ptaki żywią się ściśle określonym pożywieniem, inne są wszystkożerne w różnym stopniu.
Wśród ponad stu gatunków ptaków zamieszkujących Chitwan, samce różnią się od samic wyglądem. Przede wszystkim samce są olśniewająco kolorowe i przez to bardziej atrakcyjne: purpurki, pawie, papużki, nektarniki, dzięcioły, gołębie, większość kaczek i muchołówki – są dobrymi przykładami. Dla zdecydowanej większości miejscowych ptaków zarówno samce, jak i samice, wyglądają podobnie. Pod koniec kwietnia, większość zimowych ptaków odlatuje, podczas gdy inne przybywają dla piskląt. Jako że rozpoczyna się okres rozrodczy, śpiewające ptaki wypełniają powietrze pięknymi melodiami, a po zmroku, leleki, sowy i kukułki śpiewają przez całą noc.
Większość z miejscowych kaczek zimowych i brodźców jest transhimalajskimi ptakami wędrownymi, ich tereny rozrodcze rozciągają się daleko na północ, po Syberię i Arktykę, pokonują więc spore odległości. Niemniej dużo ptaków jest wyłącznie regionalnymi migrantami i nie pokonują dużych dystansów. Muchołówki rajskie i monarszyk hiacyntowy przybywają w celach rozrodczych w lecie z subkontynentu indyjskiego. Zimowe świstunki i muchołówki takie jak rdzawe, srokate, czy trójbarwne rozmnażają się w wysokich Himalajach. Niektóre ptaki wykorzystują Chitwan tylko jako przystanek w swojej podróży do lub z regionów rozrodczych. Należą do nich żuraw stepowy, muchołówka ponura, czy też kulik.
Na terenie parku znajdują się m.in. muzeum, rządowe centrum rozmnażania słoni, farma krokodyli.
Dojazd : autobus lokalny do Chitresari z Kathmandu, Pokhary, Butwalu ok. 4-6 godz jazdy, koszt przejazdu ok. 10USD
Zakwaterowanie w resortach różnego standardu, jednak najczęściej sprzedawane są całe pakiety łącznie z noclegiem i wyżywieniem oraz z biletem wstępu do parku, przejażdżką na słoniach, spływem canoe rzeką Rapti lub Bhudi Rapti, pokaz kultury Tharów, zwiedzanie wioski Tharów i Muzeum Parku, spacer przez dżunglę. Najpopularniejszy jest pakiet 2 noclegi / 3 dni który kosztuje 70-90USD/osoba.


Podsumowanie:

idealne miejsce do odpoczynku po trekkingu w Himalajach