Artykuły i relacje z podróży Globtroterów Dodaj do: wykop.pl

MtBlanc 2003 > FRANCJA


batibak batibak relacje z podróży

Zdjęcie FRANCJA / Francja / MtBlanc / MtBlanc 2003Wyprawa Klubu Alpinistycznego "Homohibernatus" na MtBlanc w 2003r

Mt Blanc – nie dla idiotów. Wrzesień 2003 .


Najpierw była myśl która szybko zamieniła się w marzenie – zdobyć „Koronę Ziemi”.
Zaczynamy od królowej Europy - Mt. Blanc 4807m.n.p.m. Wyruszamy autem pod koniec września ryzykując gorszą pogodą ale za to ograniczając koszty i zapewniając sobie tam wysoko w górach to co najistotniejsze, cisze i spokój po sezonie.. Jedziemy przez Wrocław, Pragę i Monachium które w tym okresie dla miłośników piwa staje się mekką z Oktoberfestem. Pogoda na razie dopisuje choć internetowe prognozy nie są za ciekawe.
Chamonix, miasto do którego zmierzamy to takie nasze Zakopane, może bardziej na bogato ale za to nasze z większym klimatem i charakterem.
Spotykamy w nim rodaków którzy dopiero co zeszli z gór i z którymi wymieniamy cenne informacje i jako jedyni lądujemy na nocleg na polu biwakowym.
Rano szybka konfiguracja ekwipunku i w drogę. Niestety już nie załapujemy się na kolejkę linową do Nid D’Aigle bo kursuje ona tylko do 20 września i całą trasę pokonujemy na piechotę zgodnie ze sportowym duchem.
Pierwszy odpoczynek przy samotnej chatce na 1300m.n.p.m. służącej kiedyś dla pasterzy . Lądują w burczącym brzuchu pierwsze czekolady i batony. Gdzieś obok przetacza się kamienna lawina, powstaje huk jak przy wystrzale z armaty. Mijamy opuszczoną stacje kolejki zębatej, z dala widać zachmurzone oblicze Białej Pani czyli Mt. Blanca jak nazywają ją tutaj miejscowi.
Idziemy wzdłuż torów kolejki, zaczyna lekko kropić i drogę spowija mgła. Po przejściu dwóch tuneli dla kolejki zębatej po prawej mijamy schronisko Nid de Aigle 2307m.n.p.m. Mgła coraz większa. Trzymamy się czerwonego szlaku który namalowany jest na głazach..
- Dlaczego ja to robię ? Po co ja chodzę po tych górach? pytanie samo ciśnie się na usta przy trudzie jaki nam doskwiera, czy to chęć sprawdzenia samego siebie czy miłość do nich?
Ta dziewicza dla nas droga zaczyna nam coraz bardziej dokuczać.
Dochodzimy do Baraque de Forestiere na 2700m.n.p.m. który wydaje nam się tu pałacem choć to tylko betonowa domek z drewnianymi pryczami w środku.
Lądujemy wcześnie w śpiworach i po ciepłym posiłku przyrządzanym na naszych maszynkach gazowych zapadamy szybko w sen.
Rano niespodzianka, wszystko wokoło przyprószone śniegiem, gdyby nie kompas i dokładna mapa ciężko byłoby odnaleźć drogę.
Zaczynają się pierwsze poręczówki w które się wpinamy pamiętając maksymę „kto się nie wpina, już jest na dole”
Wiatr przepędza chmury i naszym oczom ukazuje się przepiękny widok .na lodowiec Bionnassy.
Po małej pomyłce w trasie asekurując się linami schodzimy lekko w dół po śladach kozic do schroniska Tete Rousse 3167m.n.p.m. Stara cześć schroniska może pomieścić ok. 60 osób ale tuz obok powstaje nowoczesny obiekt podobnych rozmiarów. Krotki obiadek i podbudowani ruszamy dalej po świeżych śladach 4 osobowej angielskiej grupy która dopiero co nas minęła.
Zasuwamy dość szybko, dochodzimy trawersem przez żleb do wysokiej , 700 – metrowej ściany usianej częściowo poręczówkami ale i my sami tez się asekurujemy linami. Przed nami w górze widać schronisko du Gouter 3800m.n.p.m.
Około godziny 20 zachodzą ostatnie promienie słońca a my mamy jeszcze spory kawałek drogi przed sobą co nie napawa nas optymizmem.
Sławek ma chwile słabości ale szybko zaciska zęby i przy świetle czołówek po ok. 14 godzinach wspinaczki docieramy o 22 do celu. Niebo usiane jest gwiazdami jak na westernie co wróży dobrą pogodę na jutro.
Patrzę w dół, paręset metrów pionowej ściany robi wrażenie, w oddali migoczą światła zasypiającego Chamonix.
Oprócz nas jest tu tylko jeszcze 4 osoby, po sezonie letnim jest mało chętnych na zdobywanie tej niebezpiecznej góry.
Rocznie ginie tu ok. 150 osób.
Dokucza nam lekki brak aklimatyzacji , bolą nas lekko głowy ale organizmy szybko dochodzą do siebie.
Topimy śnieg na wodę do zupek i na herbatę i hop do śpiworów.
Rano o 3 w nocy wychodzą na szczyt nasi współlokatorzy ze schroniska, my regenerujemy się trochę dłużej.
Skoro świt witają nas w kuchni dwaj Rosjanie z Moskwy którzy dopiero co tutaj dotarli.
Sprawiają wrażenie bardzo sympatycznych, kapie z nich od firmowego sprzętu o którym możemy tylko pomarzyć, są bardzo sympatyczni.
I tu przydaje się wieloletnia nauka języka Rosyjskiego, patrzą ze zdziwieniem gdy suszymy skórzane buty nad epigazem, u nich skorupy z górnej pólki, pytają się czy jesteśmy alpinistami, my w śmiech, atmosfera się ociepla.
Ale gdy mówimy ze idziemy zaraz na szczyt to są lekko oszołomieni, wiemy ze inni wychodzą w nocy a my dopiero o 8 ale jak to z nami bywa – wszystko na opak.
Sławek zostaje w schronisku, Rosjanie zarządzają odwrót twierdząc ze pogoda ma się wkrótce zmienić na gorszą.
Mamy dużo szczęścia w ataku szczytowym, choć dmie ostry, mroźny wiatr to słonce przyświeca i jest dobra widoczność.
Robimy po 50 kroków, i przerwa na wyregulowanie oddechu, coraz ciężej nam się oddycha, cóż zdobywamy Mt. Blanc w ekspresowym tempie ale ciężkie treningi przed wyprawą nie poszły na darmo.
Daje się we znaki brak odpoczynku.
Dobrze ze idziemy we dwóch, jeden motywuje na zmianę drugiego w trudniejszych chwilach.
Bateria w aparacie ledwo zipie, za każdym zrobionym zdjęciem wyjmuje ja i ogrzewam w kieszeni. Mijamy Dome du Gouter oraz schron Vallota 4362m.n.p.m. metalowy sześcian o powierzchni może 25 m kwadratowych, w którym na podwyższenia pod 3 ścianami rzucono materace z jakimiś brudnymi kocami. W jednym rogu jest wyodrębnione pomieszczenie na ustęp. Oprócz tego mnóstwo śmieci. Ruszamy szybko dalej. I w końcu jest szczyt! Upragniony, wymęczony... Widok na całą panoramę Alp jest niesamowity, czuć tutaj „Rękę Boga” w stworzeniu tego krajobrazu. Wcześniej nie rozumiałem innych w opisach z ich wypraw ze nie rozkoszują się tą chwilą okupioną takim wysiłkiem, że nie pozostają w zadumie nad dziełem stworzenia czegoś tak pięknego ale teraz już wiem i po krótkiej chwili już myślę o jak najszybszym schodzeniu w dół aby bezpiecznie móc znaleźć się w schronisku. Sesja fotograficzna, chwila refleksji i powrót.
I pierwszy poważny błąd. Chcieliśmy zaoszczędzić drogi idąc na skróty i wpadam w szczelinę przykrytą lekką warstwą śniegu.
Na szczęście rozłożone ręce blokują mi się na śniegu ale Piotrek idący z przodu przez sekundę ma nietęgą minę. Wszystko trwa tak szybko ze na nic niema czasu. Zerkam w dół i widzę 10 metrową przepaść, ciepło mi się robi w okolicach serca, strach pomyśleć co by było gdyby...
Cali dochodzimy po 16 do schroniska. Sławek uszczęśliwiony wita nas w progach naszego tymczasowego schronienia bo w planach awaryjnych mieliśmy nocować w Vallocie a jemu wcale się nie uśmiechało nocować samemu na tej wysokości bez wiedzy co z nami.
Wymieniamy wrażenia, nawet za specjalnie nie chce się jeść. Dokonujemy pamiątkowego wpisu do księgi. Przeliczyliśmy ze oprócz nas jeszcze ok. 30 osób z polski w tym roku zdobyło szczyt.
Oczywiście nie wszyscy pewno się wpisali ale i tak rozpiera nas duma.
Pitrasimy kolacyjkę z przeglądu roku, zupki z całego świata pozostawione przez poprzednich alpinistów to stały element każdej kuchni w schronisku, dorzucamy i swoje, a może komuś się przydadzą...
Kładziemy się o 22, jednak całą noc wiatr wieje okrutnie, temperatura w pomieszczeniu 5 stopni Celsjusza, klapa wejściowa cały czas łopocze i ciężko jest zasnąć.
W nie najlepszych humorach wstajemy rano, spoglądam za okno, myślałem ze szyby tak zaparowały ale to była taka zawierucha ze nic nie widać.
Z przerażeniem wyglądamy na zewnątrz, teraz już rozumiem o co chodziło Rosjanom z tą prognozą pogody wczoraj.
Sławek klnie co drugie słowo, zostawia co mniej cenniejsze rzeczy a resztę bierzemy z Piotrkiem na spółkę, dodajemy sobie otuchy i postanawiamy schodzić .
Jestem lekko przerażony jak poradzimy sobie razem. Jak się później dowiedzieliśmy wiało ok. 120km/godz. Kawałek po kawałeczku, kroczek po kroczku zostawiamy w górze nasze schronienie.
Wiatr dopiero tutaj mi ukazał co potrafi, przytuleni do siebie, schowani za skalą z ledwością łapiemy powietrze.
W pewnej chwili mam moment zawahania czy lepiej nie wrócić na gore i przeczekać do jutra. Raz Sławek zawisł na wielkim głazie i w żadna stronę nie mógł zejść i dopiero przy pomocy Piotrka jakoś się ześlizgnął przy okazji przecinając mu nogę rakiem.
Teraz to wszystko wydaje się śmieszne ale tam wysoko w górach takie momenty sprawiały ze nie było nam do śmiechu.
Przejście przez żleb utrudniają nam spadające co minutę małe lawinki, trzeba było wyczekać jednej koniec i szybko przejść dalej, łatwo powiedzieć, tym bardziej ze zrobiło się na dole cieplej i śnieg rozmarzł.
Na całym lodowcu porozrzucane były wielki głazy które w nocy pozrzucała z okolicznych gór wichura. Na ok. 3000m zaczynają się skały bez śniegu i zdjmujemy już raki , jak na złość dopiero teraz zrobiła się ładna pogoda choć wysoko w górze było jeszcze ciemno.
Schodziliśmy coraz szybciej, czułem ze mimo solidnych przed wyprawa treningów będziemy mieli duże zakwasy.
Na dół do samochodu doszliśmy ok. 16. Każdy z nas spragniony marzył o łyku zimnej Coli.
Ach ta cywilizacja... Niby tak pogardzana a taka niezastąpiona..
Szczęśliwi zjechaliśmy na dół do miasta na upragniony gorący posiłek.
Porobiliśmy zakupy, zwiedziliśmy Chamonix, był początek października, środek tygodnia ale zwiedzających nie brakowało.
Zaczynało się ściemniać jak wsiedliśmy do naszego Peugota i skierowaliśmy się do granicy.
O dziwo nikomu nie chciało się spać.
Po niemieckiej stronie w Dagendorfie pierwszy pech, zrobiła się dziura w chłodnicy i musieliśmy czekać do rana a żeby kupić w pobliskim sklepie uszczelniacz. Na nocleg dojechaliśmy już na nasza polską stronę, Szklarska Poręba powitała nas już pierwszymi oznakami jesieni.
Wykupiliśmy pól sklepu z żywnością tak jakbyśmy nie jedli co najmniej z rok, ceny za granicą wciąż jeszcze wysokie.
Rano oddaliśmy zdjęcia do wywołania, krótki rekonesans po okolicy i stwierdziliśmy ze ruszamy do domu.
Cała nasza wyprawa była poprzedzona solidnymi przygotowaniami tak od strony kondycyjnej jak i od logistycznej ale jak zwykle nie obyło się bez potknięć które tylko po wyciagnięciu wniosków zaprocentują w następnych wyprawach.
Generalnie Alpy z ich najwyższymi szczytami są dość dobrze przygotowane na turystów ale nie zapominajmy że to góry które rok rocznie zabierają wiele istnień ludzkich i zdrowy rozsądek i pokora niech zawsze w nas zatriumfuje.
A i jeszcze jedno. Sławek jak będzie stary i będzie siedział w bujanym fotelu przy kominku powiedział za nic nie będzie wspominał tej wyprawyJ

Zdjęcia

FRANCJA / Francja / MtBlanc / MtBlanc 2003FRANCJA / Francja / MtBlanc / MtBlanc 2003FRANCJA / Francja / MtBlanc / MtBlanc 2003FRANCJA / Francja / MtBlanc / MtBlanc 2003

Dodane komentarze

brak komentarzy

Przydatne adresy

Brak adresów do wyświetlenia.

Dział Artykuły

Dział Artykuły powstał w celu umożliwienia zarejestrowanym użytkownikom serwisu globtroter.pl publikowania swoich relacji z podróży i pomocy innym podróżnikom w planowaniu wyjazdów.

Uwaga:
za każde dodany artykuł otrzymujesz punkty - przeczytaj o tym.

Jak dodać artykuł?

  1. Zarejestruj się w naszym serwisie - TUTAJ
  2. Dodaj zdjęcia (10 punktów) - TUTAJ
  3. Dodaj artykuł (100 punktów) - TUTAJ
  4. Artykuły są akceptowane przez administratora i dopiero wtedy pojawiają sie na stronie.

Strefa Globtrotera

Najaktywniejsi Użytkownicy

Nowi użytkownicy

Nowości

10-16
Rowerem przez Szwecję na Nordkapp i z powrotem

Nordkappp przyciąga wielu z nas, nawet jeśli trudno o kompana podróży, warto wyruszyć w tym kierunku ... Przekonajcie się!

11-05
Najlepsze zdjęcia października!

W długie jesienne wieczory nic tak nie cieszy oczu i serca jak piękne zdjęcia z podróży! Zapraszamy więc do galerii TOP30 :-)

08-08
Namsan - Świat Buddów wyrzeźbiony...
08-05
Jezioro Tonle Sap...
06-24
Preikestolen czyli spojrzenie w p...

Ostatnio Komentowane

X

Serwis Globtroter.pl zapisuje informacje w postaci ciasteczek (ang. cookies). Są one używane w celach reklamowych, statystycznych oraz funkcjonalnych - co pozwala dostosować serwis do potrzeb osób, które odwiedzają go wielokrotnie. Ciateczka mogą też stosować współpracujący z nami reklamodawcy. Czytaj więcej »

Akceptuję Politykę plików cookies

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2000 - 2016 Globtroter.pl