Artykuły i relacje z podróży Globtroterów

Górski Karabach 2014 > GÓRSKI KARABACH


Smok-1 Smok-1 Dodaj do: wykop.pl
relacje z podróży

Zdj cie GÓRSKI KARABACH / Sjunik / Granica z Karabachem / GranicaPolecamy krótk± relację z wyprawy do Górskiego Karabachu. Mamy nadzieję, że skorzystacie z praktycznych informacji z lipca 2014 roku.

Na pocz±tku było trochę strachu, niepewno¶ci. Przed wyjazdem przewertowałem sporo relacji stamt±d (z różnych okresów), pisano o zamkniętych obszarach, trudno¶ciach w przemieszczaniu się, polach minowych, zniszczonych miastach, ale również o nieznanych, fascynuj±cych miejscach, ludzkiej życzliwo¶ci, go¶cinno¶ci. W sumie do odważnych ¶wiat należy, trzeba jechać, sprawdzić na własne oczy.

Zdj cia: Granica z Karabachem, Sjunik, Granica, GÓRSKI KARABACH
Granica z Karabachem, Sjunik, Granica, GÓRSKI KARABACH



Pomysł odwiedzenia Górskiego Karabachu zrodził się już w Erywaniu (tam ewentualnie należało załatwić wizy wjazdowe, latem w tzw. ambasadzie mog± być kolejki. Ponieważ jednak równie dobrze można zrobić to w samym Stepanakercie, łatwiej i taniej, zdecydowanie polecam tę drug± opcję). Dojazd do Karabachu – tylko z terytorium Armenii, busy (busiki, marszrutki) kursuj± albo z Erywania (centralny dworzec autobusowy), albo z położonego na południu miasta Goris.

Zdj cia: Stepanakert, Stepanakert, Potrawy, GÓRSKI KARABACH
Stepanakert, Stepanakert, Potrawy, GÓRSKI KARABACH



Z Goris bezpo¶rednio do Stepanakertu odjeżdżaj± marszrutki (w pobliżu skrzyżowania północnej obwodnicy miasta z ulic± Masztoca, miejsce nie jest jako¶ specjalnie oznaczone, ale miejsce nieoficjalnie uznawana jest za miejscowy dworzec autobusowy, przynajmniej powrotny bus Stepanakert – Erywań też się tam zatrzymuje). Marszrutka (spory busik, ale jeżdż± również taksówki) oczywi¶cie musi się zapełnić i dopiero wtedy rusza. Po kilkunastu kilometrach dojeżdża się do granicy Górskiego Karabachu. Kontrolę paszportow±, która polega na pobieżnym przejrzeniu dokumentów i wręczeniu kwitu granicznego z adresem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Stepanakercie, przechodz± tylko obcokrajowcy, całkowicie bezproblemowo i bezstresowo, na granicy można nawet robić zdjęcia. Uwaga, dla zagraniczniaków to jedyne oficjalne przej¶cie graniczne. Po załatwieniu formalno¶ci jedziemy dalej. Krajobraz nie ulega zmianie, przy samej drodze nie widać nawet specjalnie ¶ladów po wojnie.

Zdj cia: Stepanakert, Stepanakert, Panorama Stepanakertu, GÓRSKI KARABACH
Stepanakert, Stepanakert, Panorama Stepanakertu, GÓRSKI KARABACH



Górski Karabach to kraj, który oficjalnie nie istnieje. Międzynarodowo nie uznaje go nawet Armenia (bo niby po co ?) nawet maj±c w Erywaniu przedstawicielstwo Karabachu. Zreszt± na wszystkich mapach ormiańskich Karabach jest czę¶ci± Armenii, obywatele Karabachu maj± również paszporty ormiańskie (oprócz karabachskich), płac± dramami, mówi± po ormiańsku i maj± normalne ormiańskie tablice rejestracyjne samochodów. Ale jakie¶ tam atrybuty państwowo¶ci istniej± – s± posterunki graniczne, jest oficjalna flaga Górskiego Karabachu (bez jednego elementu do złudzenia przypominaj±ca flagę Armenii), s± poszczególne ministerstwa w Stepanakercie. Czas pokaże, czy ten twór (i w jakiej formie) utrzyma się na mapie ¶wiata. Póki co jednak jest, i pewnie dlatego warto go zobaczyć.

Przed Stepanakertem kierowca marszrutki zachwala swojego karabachskiego przyjaciela, u którego można nocować, i który za darmo – to akurat nie do końca znajdzie potwierdzenie w faktach – może pokazać najważniejsze zabytki Karabachu. Tak poznali¶my Aszota i jego rodzinę. Nocleg może nie jako¶ specjalnie komfortowy, ale za to położony mniej więcej w centrum i dodatkowo najtańszy w skali całej wyprawy ormiańsko-karabachskiej (3500 dram, niecałe 8 usd), dodatkowo na dzień dobry mały poczęstunek, okraszony miejscow± wódeczk±, i od razu człowiekowi się robi miło na duszy. U Aszota można również wykupić jedzenie (obfite obiado-kolacje, poł±czone również z degustacj± trunkow±, warto, bo za jednym zamachem pojawiaj± się różnorodne potrawy, których nazw nie byliby¶my w stanie wymówić w restauracji).

Po poczęstunku trzeba dopełnić formalno¶ci wizowych. Wizyta w miejscowym Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, zakup wizy (co ciekawe to wiza wyjazdowa, na życzenie turysty – ewentualnie planuj±cego również kolejn± wizytę w Azerbejdżanie – wiza stemplowana jest na oddzielnej kartce papieru, 3000 dram od osoby, płatne na miejscu, dostaje się kwit, który następnie oddaje się na granicy przy wyjeĽdzie). Załatwiani wizy trwa tyle ile wypisanie papierka, czyli od ręki. Ministerstwo znajduje się na głównej ulicy Stepanakertu, nie sposób przegapić.

Szczegółowy opis zwiedzanych miejsc w kolejnym odcinku

Zdjęcia

GÓRSKI KARABACH / Sjunik / Granica z Karabachem / GranicaGÓRSKI KARABACH / Stepanakert / Stepanakert / PotrawyGÓRSKI KARABACH / Stepanakert / Stepanakert / Panorama StepanakertuGÓRSKI KARABACH / Stepanakert / Stepanakert / Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

Dodane komentarze

brak komentarzy

Przydatne adresy

Brak adres w do wy wietlenia.

Strefa Globtrotera

Bezpieczne logowanie na czas sesji

Dział Artykuły

Dział Artykuły powstał w celu umożliwienia zarejestrowanym użytkownikom serwisu globtroter.pl publikowania swoich relacji z podróży i pomocy innym podróżnikom w planowaniu wyjazdów.

Uwaga:
za każde dodany artykuł otrzymujesz punkty - przeczytaj o tym.

Jak dodać artykuł?

  1. Zarejestruj się w naszym serwisie - TUTAJ
  2. Dodaj zdjęcia (10 punktów) - TUTAJ
  3. Dodaj artykuł (100 punktów) - TUTAJ
  4. Artykuły s± moderowane przez administratora.

Inne Artykuły

X

Serwis Globtroter.pl zapisuje informacje w postaci ciasteczek (ang. cookies). S± one używane w celach reklamowych, statystycznych oraz funkcjonalnych - co pozwala dostosować serwis do potrzeb osób, które odwiedzaj± go wielokrotnie. Ciateczka mog± też stosować współpracuj±cy z nami reklamodawcy. Czytaj więcej »

Akceptuję Politykę plików cookies

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2001 - 2026 Globtroter.pl