Artykuły i relacje z podróży Globtroterów
Górski Karabach 2014 > GÓRSKI KARABACH
Smok-1
relacje z podróży
Polecamy krótk± relację z wyprawy do Górskiego Karabachu. Mamy nadzieję, że skorzystacie z praktycznych informacji z lipca 2014 roku.
Na pocz±tku było trochę strachu, niepewno¶ci. Przed wyjazdem przewertowałem sporo relacji stamt±d (z różnych okresów), pisano o zamkniętych obszarach, trudno¶ciach w przemieszczaniu się, polach minowych, zniszczonych miastach, ale również o nieznanych, fascynuj±cych miejscach, ludzkiej życzliwo¶ci, go¶cinno¶ci. W sumie do odważnych ¶wiat należy, trzeba jechać, sprawdzić na własne oczy.
Pomysł odwiedzenia Górskiego Karabachu zrodził się już w Erywaniu (tam ewentualnie należało załatwić wizy wjazdowe, latem w tzw. ambasadzie mog± być kolejki. Ponieważ jednak równie dobrze można zrobić to w samym Stepanakercie, łatwiej i taniej, zdecydowanie polecam tę drug± opcję). Dojazd do Karabachu – tylko z terytorium Armenii, busy (busiki, marszrutki) kursuj± albo z Erywania (centralny dworzec autobusowy), albo z położonego na południu miasta Goris.
Z Goris bezpo¶rednio do Stepanakertu odjeżdżaj± marszrutki (w pobliżu skrzyżowania północnej obwodnicy miasta z ulic± Masztoca, miejsce nie jest jako¶ specjalnie oznaczone, ale miejsce nieoficjalnie uznawana jest za miejscowy dworzec autobusowy, przynajmniej powrotny bus Stepanakert – Erywań też się tam zatrzymuje). Marszrutka (spory busik, ale jeżdż± również taksówki) oczywi¶cie musi się zapełnić i dopiero wtedy rusza. Po kilkunastu kilometrach dojeżdża się do granicy Górskiego Karabachu. Kontrolę paszportow±, która polega na pobieżnym przejrzeniu dokumentów i wręczeniu kwitu granicznego z adresem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Stepanakercie, przechodz± tylko obcokrajowcy, całkowicie bezproblemowo i bezstresowo, na granicy można nawet robić zdjęcia. Uwaga, dla zagraniczniaków to jedyne oficjalne przej¶cie graniczne. Po załatwieniu formalno¶ci jedziemy dalej. Krajobraz nie ulega zmianie, przy samej drodze nie widać nawet specjalnie ¶ladów po wojnie.
Górski Karabach to kraj, który oficjalnie nie istnieje. Międzynarodowo nie uznaje go nawet Armenia (bo niby po co ?) nawet maj±c w Erywaniu przedstawicielstwo Karabachu. Zreszt± na wszystkich mapach ormiańskich Karabach jest czę¶ci± Armenii, obywatele Karabachu maj± również paszporty ormiańskie (oprócz karabachskich), płac± dramami, mówi± po ormiańsku i maj± normalne ormiańskie tablice rejestracyjne samochodów. Ale jakie¶ tam atrybuty państwowo¶ci istniej± – s± posterunki graniczne, jest oficjalna flaga Górskiego Karabachu (bez jednego elementu do złudzenia przypominaj±ca flagę Armenii), s± poszczególne ministerstwa w Stepanakercie. Czas pokaże, czy ten twór (i w jakiej formie) utrzyma się na mapie ¶wiata. Póki co jednak jest, i pewnie dlatego warto go zobaczyć.
Przed Stepanakertem kierowca marszrutki zachwala swojego karabachskiego przyjaciela, u którego można nocować, i który za darmo – to akurat nie do końca znajdzie potwierdzenie w faktach – może pokazać najważniejsze zabytki Karabachu. Tak poznali¶my Aszota i jego rodzinę. Nocleg może nie jako¶ specjalnie komfortowy, ale za to położony mniej więcej w centrum i dodatkowo najtańszy w skali całej wyprawy ormiańsko-karabachskiej (3500 dram, niecałe 8 usd), dodatkowo na dzień dobry mały poczęstunek, okraszony miejscow± wódeczk±, i od razu człowiekowi się robi miło na duszy. U Aszota można również wykupić jedzenie (obfite obiado-kolacje, poł±czone również z degustacj± trunkow±, warto, bo za jednym zamachem pojawiaj± się różnorodne potrawy, których nazw nie byliby¶my w stanie wymówić w restauracji).
Po poczęstunku trzeba dopełnić formalno¶ci wizowych. Wizyta w miejscowym Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, zakup wizy (co ciekawe to wiza wyjazdowa, na życzenie turysty – ewentualnie planuj±cego również kolejn± wizytę w Azerbejdżanie – wiza stemplowana jest na oddzielnej kartce papieru, 3000 dram od osoby, płatne na miejscu, dostaje się kwit, który następnie oddaje się na granicy przy wyjeĽdzie). Załatwiani wizy trwa tyle ile wypisanie papierka, czyli od ręki. Ministerstwo znajduje się na głównej ulicy Stepanakertu, nie sposób przegapić.
Szczegółowy opis zwiedzanych miejsc w kolejnym odcinku

Granica z Karabachem, Sjunik, Granica, GÓRSKI KARABACH
Pomysł odwiedzenia Górskiego Karabachu zrodził się już w Erywaniu (tam ewentualnie należało załatwić wizy wjazdowe, latem w tzw. ambasadzie mog± być kolejki. Ponieważ jednak równie dobrze można zrobić to w samym Stepanakercie, łatwiej i taniej, zdecydowanie polecam tę drug± opcję). Dojazd do Karabachu – tylko z terytorium Armenii, busy (busiki, marszrutki) kursuj± albo z Erywania (centralny dworzec autobusowy), albo z położonego na południu miasta Goris.

Stepanakert, Stepanakert, Potrawy, GÓRSKI KARABACH
Z Goris bezpo¶rednio do Stepanakertu odjeżdżaj± marszrutki (w pobliżu skrzyżowania północnej obwodnicy miasta z ulic± Masztoca, miejsce nie jest jako¶ specjalnie oznaczone, ale miejsce nieoficjalnie uznawana jest za miejscowy dworzec autobusowy, przynajmniej powrotny bus Stepanakert – Erywań też się tam zatrzymuje). Marszrutka (spory busik, ale jeżdż± również taksówki) oczywi¶cie musi się zapełnić i dopiero wtedy rusza. Po kilkunastu kilometrach dojeżdża się do granicy Górskiego Karabachu. Kontrolę paszportow±, która polega na pobieżnym przejrzeniu dokumentów i wręczeniu kwitu granicznego z adresem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Stepanakercie, przechodz± tylko obcokrajowcy, całkowicie bezproblemowo i bezstresowo, na granicy można nawet robić zdjęcia. Uwaga, dla zagraniczniaków to jedyne oficjalne przej¶cie graniczne. Po załatwieniu formalno¶ci jedziemy dalej. Krajobraz nie ulega zmianie, przy samej drodze nie widać nawet specjalnie ¶ladów po wojnie.

Stepanakert, Stepanakert, Panorama Stepanakertu, GÓRSKI KARABACH
Górski Karabach to kraj, który oficjalnie nie istnieje. Międzynarodowo nie uznaje go nawet Armenia (bo niby po co ?) nawet maj±c w Erywaniu przedstawicielstwo Karabachu. Zreszt± na wszystkich mapach ormiańskich Karabach jest czę¶ci± Armenii, obywatele Karabachu maj± również paszporty ormiańskie (oprócz karabachskich), płac± dramami, mówi± po ormiańsku i maj± normalne ormiańskie tablice rejestracyjne samochodów. Ale jakie¶ tam atrybuty państwowo¶ci istniej± – s± posterunki graniczne, jest oficjalna flaga Górskiego Karabachu (bez jednego elementu do złudzenia przypominaj±ca flagę Armenii), s± poszczególne ministerstwa w Stepanakercie. Czas pokaże, czy ten twór (i w jakiej formie) utrzyma się na mapie ¶wiata. Póki co jednak jest, i pewnie dlatego warto go zobaczyć.
Przed Stepanakertem kierowca marszrutki zachwala swojego karabachskiego przyjaciela, u którego można nocować, i który za darmo – to akurat nie do końca znajdzie potwierdzenie w faktach – może pokazać najważniejsze zabytki Karabachu. Tak poznali¶my Aszota i jego rodzinę. Nocleg może nie jako¶ specjalnie komfortowy, ale za to położony mniej więcej w centrum i dodatkowo najtańszy w skali całej wyprawy ormiańsko-karabachskiej (3500 dram, niecałe 8 usd), dodatkowo na dzień dobry mały poczęstunek, okraszony miejscow± wódeczk±, i od razu człowiekowi się robi miło na duszy. U Aszota można również wykupić jedzenie (obfite obiado-kolacje, poł±czone również z degustacj± trunkow±, warto, bo za jednym zamachem pojawiaj± się różnorodne potrawy, których nazw nie byliby¶my w stanie wymówić w restauracji).
Po poczęstunku trzeba dopełnić formalno¶ci wizowych. Wizyta w miejscowym Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, zakup wizy (co ciekawe to wiza wyjazdowa, na życzenie turysty – ewentualnie planuj±cego również kolejn± wizytę w Azerbejdżanie – wiza stemplowana jest na oddzielnej kartce papieru, 3000 dram od osoby, płatne na miejscu, dostaje się kwit, który następnie oddaje się na granicy przy wyjeĽdzie). Załatwiani wizy trwa tyle ile wypisanie papierka, czyli od ręki. Ministerstwo znajduje się na głównej ulicy Stepanakertu, nie sposób przegapić.
Szczegółowy opis zwiedzanych miejsc w kolejnym odcinku
Dodane komentarze
brak komentarzy
Przydatne adresy
Brak adres w do wy wietlenia.
Inne materia y
Dział Artykuły
Dział Artykuły powstał w celu umożliwienia zarejestrowanym użytkownikom serwisu globtroter.pl publikowania swoich relacji z podróży i pomocy innym podróżnikom w planowaniu wyjazdów.
Uwaga:
za każde dodany artykuł otrzymujesz punkty - przeczytaj o tym.



