Algieria > ALGIERIA

Zaraz po przekroczeniu granicy z Tunezj± krajobraz staje się nieco inny. Z półpustynnego i nieużytkowanego zamienia się w pola uprawne urozmaicane niewielkimi lasami – zarówno li¶ciastymi jak i sosnowymi. Zmienia się jeszcze jedno, dostajemy eskortę, która będzie towarzyszyła nam dosłownie na każdym kroku. Eskortę stanowi z reguły żandarmeria, ale zdarzyło się, że podczas przejazdu przez otwarty, płaski teren jechał z nami samochód opancerzony, a w innym miejscu eskortowało nas w sumie 6 pojazdów. Być może miało to jaki¶ głęboko uzasadniony powód, ale podczas wycieczki czuli¶my się bardzo bezpiecznie. W ogóle Algierczycy s± przyjaĽnie nastawieni do obcokrajowców, zawsze u¶miechnięci i pomocni. Obecnie kraj ten jest bardziej bezpieczny w porównaniu do innych, przez które przetoczyła się „arabska wiosna”, także Tunezji. Po rewolucji, z jednej strony na pewno więcej jest wolno¶ci, ale z drugiej strony warunki ekonomiczne pogorszyły się. Tury¶ci już nie tak chętnie przyjeżdżaj± do krajów północnej Afryki, a przecież pieni±żki z turystyki stanowiły poważn± czę¶ć dochodów społeczeństwa. Cała ta zawierucha ominęła na szczę¶cie Algierię. W miejscowo¶ciach położonych przy granicy z Tunezj± na stacjach benzynowych ustawiały się gigantyczne kolejki – Tunezyjczycy masowo wykupywali benzynę, gdyż w Algierii jest znacznie tańsza i w ogóle jest. Im głębiej się wjeżdża w Algierię tym kraj jest schludniejszy. Najlepszym przykładem jest przygraniczne miasto Tebessa wprost „uginaj±ce się” od ¶mieci na ulicach. Podczas tego tygodniowego pobytu odniosłem wrażenie, że poziom życia Algierczyków jest zbliżony do tego w Tunezji. Za obiad w restauracji (co prawda mocno podrzędnej) płaciłem za 3 osoby 20 zł. Wybór może nie był zbyt oszałamiaj±cy, ale zupa z oliwkami, pikantne kiełbaski i szaszłyki były smaczne. Same restauracje dosyć ubogie w wystrój, no i na zbyt higieniczne nie wygl±dały. Widziałem, że niektóre panie z naszej wycieczki w ogóle nie jadły obiadu, i siedziały na krzesełkach, tak aby niczego przypadkiem nie dotkn±ć. Ale żadnych dolegliwo¶ci żoł±dkowych nie nabawiłem się. Oczywi¶cie s± i lepsze lokale, też w stylu fast food, gdzie podaje się bardzo dobre shawarmy. Hotele, w których nocowali¶my można okre¶lić jako „typowo arabskie”. Jeżeli kto¶ był na wycieczce objazdowej w tym regionie ¶wiata to wie czego może się spodziewać. Raz jest gorzej, a raz nieco lepiej, no ale przecież tam się ¶pi tylko jedn± noc, więc nie ma się czym aż tak bardzo przejmować. Pewien problem może stanowić pogoda. W pierwszej połowie lipca 2012 w okolicach Biskry trafili¶my na bardzo upalne dni. Już po przyjeĽdzie do Polski sprawdziłem w Internecie, że wówczas temperatura wynosiła + 46,6C – to mój rekord. Jednak przy niskiej wilgotno¶ci i słabym wietrze było to zupełnie do zniesienia. Natomiast na północy kraju w Algierze temperatura oscylowała wokół 30C – więc było bardzo przyjemnie; w innym miejscu trafili¶my na burzę i spadło nawet kilka kropel deszczu.
Samo zwiedzanie Algierii - można powiedzieć, odbywa się w komfortowych warunkach, nie trzeba się nigdzie przeciskać, szukać widoczków do fotek bez ludzi – tu nie ma turystów. No, raz bodajże w miejscu Timgad pojawiała się mała grupa Algierczyków, i na tym koniec. Podczas tygodnia jeden raz spotkali¶my Polaka – księdza w Bazylice Notre Dame d’Afrique w Algierze. Ten brak ruchu turystycznego skutkuje też trudno¶ciami w znalezieniu jakichkolwiek pami±tek – a przecież tak wiele osób lubi powiesić co¶ na ¶cianie. Natomiast w Annabie kupiłem jedno z lepszych win jakie piłem w życiu i to za bardzo przystępn± cenę (kiedy¶ Algieria była pod rz±dami Francji, więc może to wino to pokłosie tego faktu).
Nie opisuję miejsc, które zwiedzali¶my, choć na zał±czonych zdjęciach s± krótkie podpisy. Zrealizowali¶my cały plan wycieczki oferowanej przez biuro Rainbow Tours zatytułowany Róża Pustyni (jeżeli kto¶ chce sprawdzić odwiedzane miejsca – plan wycieczki jest w Internecie), choć z drobnymi problemami, ale to nie wpłynęło na ogólny pozytywny odbiór wyjazdu do tego mało znanego kraju.