Wokół wulkanu > HISZPANIA

W niedzielę rano pojechali¶my autostrad± TF-1 do stolicy Teneryfy i zarazem jednej z dwóch stolic Wysp Kanaryjskich – Santa Cruz De Tenerife. Zatrzymali¶my się na bezpłatnym parkingu w pobliżu Auditorio de Tenerife z charakterystycznym faluj±cym dachem, przypominaj±cym żagiel lub skrzydło. Gmach audytorium, w którym odbywaj± się koncerty, konferencje i różnego rodzaju wydarzenia kulturalne, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Teneryfy. Tuż obok niego na wielkich kamieniach, gęsto pokrywaj±cych wybrzeże, podziwiać można liczne malowidła, na których uwieczniono takie postacie ze ¶wiata kultury jak: Carlos Santana, Madonna czy Jose Carreras. Nieopodal, przy Placu Hiszpańskim, wznosi się duży gmach Cabildo Insular (aktualnie w remoncie), w którym znajduje się siedziba rz±du. Przed nim stoi Pomnik Poległych, monument upamiętniaj±cy zwycięzców w hiszpańskiej wojnie domowej.
Z Santa Cruz De Tenerife wyruszyli¶my w kierunku Parku Narodowego Teide, będ±cego największym parkiem na Wyspach Kanaryjskich. Po drodze, nieustannie pn±cej się w górę, zatrzymywali¶my się przy niektórych punktach widokowych. Jednym z bardziej malowniczych jest Mirador de Humboldt, z którego rozci±ga się panorama na Dolinę Orotawa i Ocean Atlantycki. Jad±c w coraz wyższe rejony Parku Teide, mijali¶my spore połacie spalonego lasu. Wraz z pokonywaniem kolejnych serpentyn zmieniał się widok za oknami samochodu. Gdzie¶ powyżej 2 000 metrów n.p.m. przebili¶my się przez warstwę chmur, których malowniczy dywan mogli¶my teraz podziwiać z góry. Nad nami za¶, w słonecznym blasku, wznosił się majestatyczny stożek wulkanu Teide (najwyższy szczyt Wysp Kanaryjskich – 3 718 m n.p.m.). Podjechali¶my na parking pod stacj± pocz±tkow± kolejki linowej. Niestety, biletów już nie było. Tak więc pozostało nam tylko tęskne spogl±danie na odjeżdżaj±ce wagoniki i zadowolenie się widokiem wulkanu z oddalenia.
W drodze powrotnej zajechali¶my do Los Gigantes w zachodniej czę¶ci Teneryfy. Znajduj± się tutaj słynne klify zwane Acantilados de Los Gigantes. Te monumentalne klify o wysoko¶ci do 600 metrów s± jedn± z największych atrakcji wyspy. Mnie osobi¶cie ta czę¶ć wybrzeża Atlantyku kojarzy się z Lofotami.
Wczesnym popołudniem w poniedziałek wybrałem się na do¶ć długi spacer (20 ty¶ kroków). Zacz±łem od wej¶cia na promenadę przy marinie San Miguel, po czym przeszedłem aż do Los Abrigos. Po drodze podziwiałem kamieniste i piaszczyste plaże, liczne klify i poszarpane skały wybrzeża Atlantyku. Z drugiej strony mijałem pola golfowe, hotele i apartamenty. Niemal z każdego miejsca widoczny był też wulkan Teide. Oczywi¶cie nic w tym dziwnego, bo Teide widać również z La Gomery i La Palmy, a przy dobrych warunkach nawet z Gran Canarii (około 225 km). W Los Abrigos przeszedłem obok restauracji „El Mirador”, w której przed dwoma dniami jedli¶my kolację, po czym dotarłem do Playa de los Abrigos. Tu moj± uwagę zwróciły liczne murale pokrywaj±ce mur falochronu.
We wtorek odbyłem ostatni spacer. Tym razem nieco krótszy. Podobnie jak poprzedniego dnia zacz±łem marsz od mariny, ale w przeciwn± stronę. Przez pierwsze kilkaset metrów szedłem przez betonow± promenadę, obok której biegła ¶cieżka rowerowa. Ciekawy kontrast stanowiło poszarpane i najeżone ostrymi skałami wybrzeże Atlantyku z lewej strony i gładkie zielone trawniki pól golfowych z prawej. Dalej utwardzona droga przechodziła w szlak pokryty szutrem. Słońce nieĽle przypiekało, ale skutki upału skutecznie łagodziła bryza znad oceanu. Min±łem Kałużę Achillesa (Charco de Archiles) i doszedłem do podnóża Żółtej Góry (Montana Amarilla). St±d zawróciłem, gdyż nadchodziła pora wyjazdu na lotnisko.
Podczas tej krótkiej wizyty nie poznałem oczywi¶cie całej Teneryfy, ale poczułem jej klimat. Dodajmy, bardzo przyjemny. Na pewno moje zdanie podziel± wszyscy ci, którzy byli tutaj turystycznie b±dĽ też zakupili na Teneryfie nieruchomo¶ci. A warto wiedzieć, że sporo Polaków tutaj inwestuje: z bardziej znanych np. Kazik Staszewski czy Marcin Prokop.
Ireneusz Gębski