Marmolada 4-6.07.2008 > WłOCHY

Po Nepalu doszli¶my do wniosku, że trzeba się ruszać. Efektem tych głębokich przemy¶leń był ten wyjazd. Dlaczego Marmolada? Bo fajna, najwyższa w Dolomitach i malownicza

(i jeszcze nie byłem). W czwartek po południu dojechałem do Czechowic, sk±d z reszt± ekipy w deszczu ruszyli¶my do Włoch. Jad±c na zmianę dotarli¶my w końcu do Malaga Ciapela, gdzie czekał już na nas hotelik. Po takiej drodze to człowiek nawet nie my¶li tylko idzie spać. Dopiero rano widoki przez okno pokazały, że to Dolomity… Cudo. Pogoda też miodzio, więc ¶niadanko i czekamy na drug± czę¶ć grupy, która po ucieczce z rodzinnych wakacji nad włoskim morzem dotarła po około 10.00. No to w drogę. Po przepakowaniu sprzętu jedziemy na kamping sk±d zaczyna się szlak. Pogoda jak marzenie, słonko, nie za ciepło lekki wiaterek i widoki jak w bajce. Idzie się lekko i tylko wrażenie, że te góry takie małe, przytulne i swojskie… no tak, ale po Nepalu ma się inn± skalę J.

Spacerek przez piękne okolice trwał aż do schroniska…… sk±d rozpoczęło się mozolne podchodzenie na przełęcz,……na której przypięty jest schron Dal Bianco. Końcowe podej¶cie zamieniło się w koszmar, bo nachylone, luĽne i drobne piargi skutecznie wysysały energię, a przy okazji stanowiły całkiem realne zagrożenie sypi±c z góry kamieniami.

Ofiara tych lataj±cych kamieni była jedna Marcin (rozwalona dłoń). Mało brakowało i byłoby gorzej, bo ledwo uciekłem przed spadaj±cym mi na głowę szybkim kamolem. Jak już się nam udało w końcu wgramolić na przełęcz, to okazało się, że mamy szczę¶cie, bo grupa Włochów okupuj±ca schron schodzi w dół i mamy go dla siebie. No to laba. Popołudnie spędzili¶my na gotowaniu, czę¶ć poszła na wycieczkę do pobliskiej jaskini sk±d testowali¶my radiotelefony. Schron ten to takie metalowe pudło przykręcone do skały linkami, z pryczami piętrowymi w ¶rodku, tak, że luksus.

Wieczór w takim schronie to jest to, co w Alpach uwielbiam.
Potem krótka noc i nieprawdopodobny wschód słońca.

Zebrać się trzeba było wcze¶nie, żeby być pod ferratk± o rozs±dnej porze i bez tłoku. No i się nie udało. Podchodz±ca z dołu grupa ambitnych Włochów dopadła nas już na piargach pod ¶cian±. Tłok przygotowań do wej¶cia w ¶cianę spowodował, że znacz±ca większo¶ć z nas się sprężyła i weszła w ferratę. Wspinanko powiem szczerze nie było trudne. Jak kto¶ się posługuje zestawem do ferrat to będzie to dla niego pro¶cizna. Ekspozycja fajna i na końcu pod szczytem lodowczyk. Warunki na lodowcu zno¶ne brak większych szczelin, tak że ok. Na szczycie mgła i pami±tkowe zdjęcie pod flag± wolnego Tybetu (nasi s± wszędzie). Potem jeszcze tylko herbatka w schronie i powrót t± sama drog± aż do pocz±tku ferreaty. Tu schodzimy w dół po lodowcu aż do stacji kolejki. Jeszcze tylko zwycięskie piwo i kolejk± w dół. A na dole deszcz i … PIZZA. Teraz to już tylko długi powrót do domu