fiord1

zdjęciemapa

Płyniemy po uroczyskach gdzie lęk się wkrada do serca marynarza nawet w jasny
dzień a co dopiero noc± kiedy my i tak posuwamy się do przodu by nie tracić czasu na
zbędne postoje.
Wiemy, że lata już nie dogonimy bo kończy się bezapelacyjnie pod koniec wrze¶nia
ale staramy się złapać pod pachę pocz±tek jesieni i nie dać się jej przeskoczyć w drodze
do kraju gdzie o jesieni mówi się i pisze, że jest ze złota.
Tutaj koniec lata i pocz±tek jesieni jest z deszczu i mgły i ze sztormowych porywów i
ponurych nocy. Gdy ciemno¶ć jest głębsza od czerni i nie pozwala zmysłom niczego
dostrzec ponad niewidzialny odgłos ponurego pomruku fali rozbijaj±cej się na
kamienistym, z pewno¶ci±, przyboju.