Artykuły i relacje z podróży Globtroterów
Mont Blanc – notatki spod szczytu- czę¶ć I- Patronat Medialny Globtrotera! > FRANCJA
wisproject
relacje z podróży
Niniejsza relacja nie ma być tylko opisem wej¶cia na Mont Blanc. Takich streszczeń można znaleĽć mnóstwo w Internecie. Natomiast mi zależało na tym, aby oprócz samego opisu przej¶cia przekazać dodatkowo wskazówki praktyczne (informacje o schroniskach, o cenach oraz o potrzebnym wyposażeniu). Podczas planowania wyprawy szukali¶my z Gosi± przydatnych informacji w Internecie oraz w¶ród znajomych. W sieci znaleĽli¶my tysi±ce relacji, jednak zazwyczaj były to tylko uogólnione opisy samego przej¶cia, np. osoby pisz±: „wyszli¶my z Les Houches do Tete Rousse” (z którego miejsca dokładnie w Les Houches? jak± tras±? itp.). Nie znaleĽli¶my również do¶ć istotnych informacji o cenach, m.in. jakie s± opłaty za nocleg w schroniskach, ile kosztuje butelka wody oraz czy można płacić kart± płatnicz±. St±d też, podczas schodzenia ze szczytu, zrodził się pomysł, aby przygotować taki oto poradnik dlaosób chc±cych zdobyć najwyższy szczyt Europy (kwestię tego, czy Mont Blanc czy też Elbrus jest
najwyższym szczytem naszego kontynentu pozostawmy geografom i zwolennikom Messnera). Co
więcej, w jednym ze sklepów w Chamonix widziałem przewodnik, w którym na zdjęciach zaznaczone były kolorowymi liniami przej¶cia poszczególnych odcinków trasy. Zainspirowało mnie to do tego, aby podobne ilustracje umie¶cić w swojej relacji.
Dojazd
Nasza wyprawa odbyła się w czerwcu 2011r. Pocz±tkowo plan zakładał wy¶cie w dniu 18 czerwca. Niestety prognoza pogody, która zapowiadała burze, powstrzymała nas przed wyj¶ciem i zmusiła do przesunięcia terminu na 22 czerwca.
Wybrali¶my drogę „klasyczn±” (francusk±) od strony Chamonix, a konkretnie z Les Houches. Wiele osób, które dopiero przymierzaj± się do wspinaczki dowiaduje się, że u stóp masywu leży znany kurort narciarski (Chamonix) st±d też skojarzenie, że trasa rozpoczyna się wła¶nie tutaj. Jest to jednak błędne założenie, gdyż droga „klasyczna” rozpoczyna się 7 km dalej na zachód czyli w Les Houches.
Cał± trasę, której długo¶ć to blisko 1500 km udało nam się pokonać w 12 godzin. Wybrali¶my przejazd przez Niemcy oraz Szwajcarię głównie ze względu na koszty (winietki i opłaty za tunele).
Dzień przed … (24.06)
Swoj± wyprawę rozpoczęli¶my i zakończyli¶my na polu namiotowym w Les Houches (popularnie
zwanym „u Babci”). Na camping dotarli¶my 24 czerwca wieczorem, około godziny 21:00. Aby o tak póĽniej porze nie nękać już wła¶cicielki „przybytku” zdecydowali¶my, że kwestię zapłaty uregulujemy rano. Poza tym chcieli¶my się dowiedzieć, czy i gdzie można zostawić samochód. Podczas rozbijania namiotu okazało się, że zaraz obok nocuje grupka Polaków z Lubawki (Mont Blanc ExXxpedition, Team J.D.P). Po krótkiej rozmowie dowiedzieli¶my się, że w dniu następnym planuj± wspinaczkę na szczyt podobnie jak my (najpierw jednak chc± się zaaklimatyzować na Aiguille du Midi). Ze względu na to, że tak± aklimatyzację mieli¶my już za sob±, ustalili¶my, że spotkamy się w okolicach schroniska Tete Rousse.
Warto wiedzieć, że na campingu kabiny prysznicowe otwarte s± do godziny 20:00, więc je¶li kto¶ ma ochotę na prysznic musi to zrobić albo przed godzin± 20:00 albo z samego rana.
Dzień pierwszy (25.06)
Wstali¶my wczesnym rankiem (około godziny 6:30), zjedli¶my ¶niadanie, uregulowali¶my rachunki
i przyst±pili¶my do pakowania sprzętu. Nasz plan zakładał zabranie namiotu oraz ¶piworów aby
zaoszczędzić na spaniu w schroniskach. Oczywi¶cie, trasę można pokonać różnymi sposobami:
totalnie „na lekko” (je¶li zabierze się odpowiednio wyposażony portfel można nawet nie zabierać ze sob± jedzenia ani ¶piwora) lub „oblężniczo”, tak jak w naszym przypadku, z całym sprzętem. Około godziny 10:00 po spakowaniu plecaków ruszyli¶my do znajduj±cej się niedaleko stacji kolejki Telepherique Bellevue (5-10 minut piechot± od campingu).
Kolejka wywiozła nas na wysoko¶ć 1801 m, a st±d piechot± ruszyli¶my po torach w kierunku schroniska Nid d’Agile (2372 m). Można również unikn±ć chodzenia po torowisku i od
stacji kolejki skierować się na „legalny szlak” prowadz±cy również do tego samego schroniska. Jedyn± wad± takiego rozwi±zania jest fakt, że najpierw trzeba zej¶ć do¶ć mocno w dół, by póĽniej ponownie wdrapać się na wcze¶niejsz± wysoko¶ć.
Po drodze zrobili¶my krótki postój na przedostatniej stacji kolejki szynowej – lewe zdjęcie (Col du Mt Lachat – 2077 m). Natomiast do ostatniej stacji – Gare du Nid d’Agile (która w tym czasie była
w remoncie i jest mał± budk± położon± niedaleko schroniska Refuge du Nid d'Aigle) – dotarli¶my
około 12:30 – prawe zdjęcie. Ponieważ pora zrobiła się obiadowa wypadało co¶ zje¶ć. Wyjęli¶my więc nasze Mleczne Starty i przygotowali¶my sobie posiłek. Po krótkim odpoczynku ruszyli¶my do schroniska Tete Rousse (3167 m) mijaj±c na trasie znany wszystkim barak Forestiere (Baraque Forestiere des Rognes – 2768 m – godzina 15:00).
Jak się póĽniej dowiedzieli¶my, w baraku tym można spokojnie przenocować (jest tam pomieszczenie z łóżkiem piętrowym oraz poddasze, s± dostępne koce i przeważnie jest czysto, choć zależy to od sezonu – podobno w roku poprzednim wewn±trz była bardzo duża liczba ¶mieci pozostawionych przez turystów, których oczywi¶cie nikt nie sprz±tał).
Od baraku, kręt± drog±, pomiędzy kamieniami dotarli¶my około godziny 19:00 do schroniska Tete
Rousse. Po dotarciu do schroniska Tete Rousse szukali¶my miejsca na rozbicie namiotów. Na pierwszy rzut oka nie mogli¶my go nigdzie zlokalizować. Z pomoc± przyszła nam jedna z turystek, od której dowiedzieli¶my się, że „pole namiotowe” znajduje się około 50 m powyżej schroniska (tuż za niewielkim wzniesieniem). Mieli¶my szczę¶cie, bo wolna była „platforma” po poprzednim namiocie, w której mogli¶my się usadowić. Po rozbiciu namiotu oraz zabezpieczeniu przed wiatrem (który akurat w ten dzień był bardzo mocny) przygotowali¶my sobie jedzenie (liofilizaty). Jako ciekawostkę mogę powiedzieć, że toaleta, która znajduje się na tym prowizorycznym polu namiotowym służy nie tylko w jednym celu. W jej przedsionku można gotować wodę, gdyż pomieszczenie to jest do¶ć dobrze osłonięte od wiatru (dzięki temu zaoszczędzamy zarówno czas jak i pieni±dze – gaz). Po obiedzie oraz po krótkich oględzinach tego, co nas czeka dnia następnego, przygotowali¶my sobie posłanie i poszli¶my spać. Była godzina 21:30.
Ciag dalszy wkrótce :-)
Cało¶ć relacji ma: http://wisproject.files.wordpress.com/2011/10/mont-blanc1.pdf
Nasza wyprawa odbyła się w czerwcu 2011r. Pocz±tkowo plan zakładał wy¶cie w dniu 18 czerwca. Niestety prognoza pogody, która zapowiadała burze, powstrzymała nas przed wyj¶ciem i zmusiła do przesunięcia terminu na 22 czerwca.
Wybrali¶my drogę „klasyczn±” (francusk±) od strony Chamonix, a konkretnie z Les Houches. Wiele osób, które dopiero przymierzaj± się do wspinaczki dowiaduje się, że u stóp masywu leży znany kurort narciarski (Chamonix) st±d też skojarzenie, że trasa rozpoczyna się wła¶nie tutaj. Jest to jednak błędne założenie, gdyż droga „klasyczna” rozpoczyna się 7 km dalej na zachód czyli w Les Houches.
Cał± trasę, której długo¶ć to blisko 1500 km udało nam się pokonać w 12 godzin. Wybrali¶my przejazd przez Niemcy oraz Szwajcarię głównie ze względu na koszty (winietki i opłaty za tunele).
Dzień przed … (24.06)
Swoj± wyprawę rozpoczęli¶my i zakończyli¶my na polu namiotowym w Les Houches (popularnie
zwanym „u Babci”). Na camping dotarli¶my 24 czerwca wieczorem, około godziny 21:00. Aby o tak póĽniej porze nie nękać już wła¶cicielki „przybytku” zdecydowali¶my, że kwestię zapłaty uregulujemy rano. Poza tym chcieli¶my się dowiedzieć, czy i gdzie można zostawić samochód. Podczas rozbijania namiotu okazało się, że zaraz obok nocuje grupka Polaków z Lubawki (Mont Blanc ExXxpedition, Team J.D.P). Po krótkiej rozmowie dowiedzieli¶my się, że w dniu następnym planuj± wspinaczkę na szczyt podobnie jak my (najpierw jednak chc± się zaaklimatyzować na Aiguille du Midi). Ze względu na to, że tak± aklimatyzację mieli¶my już za sob±, ustalili¶my, że spotkamy się w okolicach schroniska Tete Rousse.
Warto wiedzieć, że na campingu kabiny prysznicowe otwarte s± do godziny 20:00, więc je¶li kto¶ ma ochotę na prysznic musi to zrobić albo przed godzin± 20:00 albo z samego rana.
Dzień pierwszy (25.06)
Wstali¶my wczesnym rankiem (około godziny 6:30), zjedli¶my ¶niadanie, uregulowali¶my rachunki
i przyst±pili¶my do pakowania sprzętu. Nasz plan zakładał zabranie namiotu oraz ¶piworów aby
zaoszczędzić na spaniu w schroniskach. Oczywi¶cie, trasę można pokonać różnymi sposobami:
totalnie „na lekko” (je¶li zabierze się odpowiednio wyposażony portfel można nawet nie zabierać ze sob± jedzenia ani ¶piwora) lub „oblężniczo”, tak jak w naszym przypadku, z całym sprzętem. Około godziny 10:00 po spakowaniu plecaków ruszyli¶my do znajduj±cej się niedaleko stacji kolejki Telepherique Bellevue (5-10 minut piechot± od campingu).
Kolejka wywiozła nas na wysoko¶ć 1801 m, a st±d piechot± ruszyli¶my po torach w kierunku schroniska Nid d’Agile (2372 m). Można również unikn±ć chodzenia po torowisku i od
stacji kolejki skierować się na „legalny szlak” prowadz±cy również do tego samego schroniska. Jedyn± wad± takiego rozwi±zania jest fakt, że najpierw trzeba zej¶ć do¶ć mocno w dół, by póĽniej ponownie wdrapać się na wcze¶niejsz± wysoko¶ć.
Po drodze zrobili¶my krótki postój na przedostatniej stacji kolejki szynowej – lewe zdjęcie (Col du Mt Lachat – 2077 m). Natomiast do ostatniej stacji – Gare du Nid d’Agile (która w tym czasie była
w remoncie i jest mał± budk± położon± niedaleko schroniska Refuge du Nid d'Aigle) – dotarli¶my
około 12:30 – prawe zdjęcie. Ponieważ pora zrobiła się obiadowa wypadało co¶ zje¶ć. Wyjęli¶my więc nasze Mleczne Starty i przygotowali¶my sobie posiłek. Po krótkim odpoczynku ruszyli¶my do schroniska Tete Rousse (3167 m) mijaj±c na trasie znany wszystkim barak Forestiere (Baraque Forestiere des Rognes – 2768 m – godzina 15:00).
Jak się póĽniej dowiedzieli¶my, w baraku tym można spokojnie przenocować (jest tam pomieszczenie z łóżkiem piętrowym oraz poddasze, s± dostępne koce i przeważnie jest czysto, choć zależy to od sezonu – podobno w roku poprzednim wewn±trz była bardzo duża liczba ¶mieci pozostawionych przez turystów, których oczywi¶cie nikt nie sprz±tał).
Od baraku, kręt± drog±, pomiędzy kamieniami dotarli¶my około godziny 19:00 do schroniska Tete
Rousse. Po dotarciu do schroniska Tete Rousse szukali¶my miejsca na rozbicie namiotów. Na pierwszy rzut oka nie mogli¶my go nigdzie zlokalizować. Z pomoc± przyszła nam jedna z turystek, od której dowiedzieli¶my się, że „pole namiotowe” znajduje się około 50 m powyżej schroniska (tuż za niewielkim wzniesieniem). Mieli¶my szczę¶cie, bo wolna była „platforma” po poprzednim namiocie, w której mogli¶my się usadowić. Po rozbiciu namiotu oraz zabezpieczeniu przed wiatrem (który akurat w ten dzień był bardzo mocny) przygotowali¶my sobie jedzenie (liofilizaty). Jako ciekawostkę mogę powiedzieć, że toaleta, która znajduje się na tym prowizorycznym polu namiotowym służy nie tylko w jednym celu. W jej przedsionku można gotować wodę, gdyż pomieszczenie to jest do¶ć dobrze osłonięte od wiatru (dzięki temu zaoszczędzamy zarówno czas jak i pieni±dze – gaz). Po obiedzie oraz po krótkich oględzinach tego, co nas czeka dnia następnego, przygotowali¶my sobie posłanie i poszli¶my spać. Była godzina 21:30.
Ciag dalszy wkrótce :-)
Cało¶ć relacji ma: http://wisproject.files.wordpress.com/2011/10/mont-blanc1.pdf
Zdjęcia
Dodane komentarze
brak komentarzy
Przydatne adresy
Brak adres w do wy wietlenia.
Inne materia y
Dział Artykuły
Dział Artykuły powstał w celu umożliwienia zarejestrowanym użytkownikom serwisu globtroter.pl publikowania swoich relacji z podróży i pomocy innym podróżnikom w planowaniu wyjazdów.
Uwaga:
za każde dodany artykuł otrzymujesz punkty - przeczytaj o tym.
