Nowa Kaledonia > FRANCJA

• NOWA KALEDONIA

Obywateli polskich przy wjeĽdzie na wyspę wizy nie obowi±zuj±, jest to terytorium zamorskie Francji. Referendum w sprawie niepodległo¶ci miało się odbyć w 1998 r., następne przewidziane jest w 2014 r. Na lotnisku w Noumea jeste¶my o godz. 1.00 w nocy, wymieniamy pieni±dze i szukamy transportu do miasta oddalonego o 50 km od centrum. Lotnisko jest niewielkie, bez żadnych sklepów, przylatuj± na nie 3 – 4 międzynarodowe samoloty dziennie. Nie jest to wyspa odwiedzana przez plecakowiczów, byli¶my jako jedyni podróżni z plecakami. Decydujemy się na nocleg na trawniku w pobliżu lotniska. W nocy komary, mżawka i ujadaj±ce psy nie umilały snu. Pierwszy autobus miejski jest o 5.10 i jedziemy nim do centrum miasta. Planowali¶my popłyn±ć na jedn± z Wysp Lojalno¶ci ale o godz. 7.00 odpłyn±ł statek, a następny jest dopiero za 2 dni. Postanawiamy wynaj±ć samochód. Jest kilka małych wypożyczalni, ale maj± samochody już wypożyczone b±dĽ drogie limuzyny, wreszcie w 5 z kolei należ±cej do firmy Thrifty decydujemy się na najtańszy Renault Clio. Na Nowej Kaledonii jest jeszcze jeden problem , prawie nikt tu nie mówi po angielsku. Oficjalnym językiem jest francuski ponadto 33 dialekty melenezyjsko – polinezyjskie. Nowa Kaledonia liczy 207 000 mieszkańców, Francuzi mieszkaj± głównie w stolicy, która praktycznie jest jedynym miastem, ogółem Europejczycy stanowi± 37 % mieszkańców. Rdzenna ludno¶ć Kanakowie dominuj± w pozostałej czę¶ci wyspy. Po zwiedzeniu Noumei udajemy się zachodnim wybrzeżem w kierunku północnym, pierwszym przystankiem jest Fort Teremba pełni±cy przez dłuższy czas funkcję więzienia. Obecnie jest tu niewielkie muzeum. Następnie zatrzymujemy się na wysokim klifie w pobliżu Bourail, jest to miejsce widokowe z ciekawymi formami skalnymi. Północna czę¶ć wyspy jest bardziej urozmaicona krajobrazowo, a życie Kanaków mniej skażone cywilizacj±. Kanakowie na prowincji mieszkaj± w małych domkach często glinianych lub wykonanych z blachy i żyj± zorganizowani w duże rodziny zwane tribu. Często wynajmuj± swoje chaty turystom informuj±c o tym tablicami przy drodze, chata taka nazywa się gite czyt. żite. W wielu miejscach przy drodze najczę¶ciej w pobliżu plaży znajduj± się miejsca biwakowe ze słodk± wod±, na których można bezpłatnie przenocować. Ludno¶ć skupia się wzdłuż wybrzeża, wnętrze wyspy zajmuj± prawie puste góry poro¶nięte lasami. Na rzece Quaieme należy przeprawić się bezpłatnym maleńkim promem na drug± stronę rzeki, który noc± nie kursuje. Na wschodnim wybrzeżu w Hienghene znajduj± się ciekawe nadmorskie skały oraz centrum kultury Kanaków prezentuj±ce dziedzictwo kulturalne pierwotnych mieszkańców Nowej Kaledonii. Także w północnej czę¶ci wyspy zlokalizowane s± ko¶cioły misyjne. W Hienghene skręcamy w gł±b l±du i jedziemy do wsi Tiendanite, w której jest cmentarz poległych w 15.12.1984 r. Kanaków oraz ich przywódcy Jean Marie Tijbaon. Walki na wyspie trwały do 1990 r. i była to ostatnia wojna Francji o utrzymanie swoich kolonii. Przed Houailou próbujemy odszukać wodospad Ba i popływać w k±pielisku, ma to być on oddalony 15 km od szosy. Pomimo 3 różnych map i przejechania 30 km nie odnajdujemy wodospadu. Wyspa dostarcza 25% ¶wiatowego wydobycia niklu. Skręcamy w kierunku kopalni, krajobraz istnie księżycowy w kolorach zielono-czerwonych, kopalnia przedstawia ogromne wyrobisko ci±gn±ce się blisko 50 km, dzi¶ jest niedziela i nikogo tu nie ma. Nie można nawet zapytać się o drogę, bowiem ta któr± jechali¶my z asfaltowej zmieniła się w bezdroże. Jest to największa kopalnia rud niklu na ¶wiecie stanowi±ca podstawę egzystencji wyspy. W Poro kończy się ta¶moci±g, który doprowadza rudę niklu na statki. Inn± ciekawostk± s± samoobsługowe przydrożne stragany, w których oferowane s± owoce, muszle, koralowce, zapłatę wrzuca się do słoika. Za Canala zaczyna się najgorszy 20 km odcinek górskiej gruntowej drogi, tak w±skiej, że ruch jest jednokierunkowy, samochody mog± w danym kierunku jechać s± co 2 godziny o czym informuje przydrożna tablica. Ogólnie jednak oznakowanie dróg jest bardzo słabe. Jest niedzielny wieczór w każdej mijanej miejscowo¶ci odbywa się zabawa przy lokalnej muzyce, w której uczestnicz± wszyscy mieszkańcy. Na Nowej Kaledonii przynajmniej w weekendy ruch samochodowy jest nikły, jedynymi autostopowiczami były małe grupki Kanaków, którzy koniecznie chcieli jechać razem. Samochód zostawiamy na lotnisku w filii firmy Thrifty. Dodatni± stron± lotniska w Noumei jest brak dodatkowych opłat lotniskowych.