WYPRAWA NA OLIMP > GRECJA

Przyjeżdżaj±c na Riwierę Olimpijsk± jak tysi±ce Polaków, którzy marz± o wygrzewaniu się na złotych piaskach plaż greckich – tak i my. Jednak w trakcie słonecznych k±pieli stwierdzili¶my, że my dorzucimy do tego jeszcze wej¶cie na szczyt masywu górskiego Olimp. Mieszkali¶my w przytulnym hotelu REA w Parali, który prowadzi małżeństwo polsko-greckie. Po rozmowie z wła¶cicielami hotelu o naszych planach, odesłali nas do biura podróży do rezydentki, która zarezerwowała nam nocleg w schronisku w górach. Dwa dni póĽniej po zaplanowaniu dojazdu, ruszyli¶my w drogę. Wstali¶my wcze¶nie o 4 rano, zabrali¶my ze sob± parę drobiazgów do plecaka (wodę, kanapki, czekoladę i zapasowe rzeczy na przebranie). Wyjechali¶my o 5 rano podmiejskim autobusem z Parali do Kokino – 40 minut jazdy (bilet kosztował 1,5 euro). Tam przesiedlismy się na inny autobus odpowiednik naszego PKS-u. po około godzinie dojechali¶my do Litochorio – był to pierwszy przyjeżdżaj±cy tam autobus. Nadaremnie szukali¶my rano taksówki, by dojechać wyżej. Dlatego wybrali¶my się w drogę „z buta” – licz±c na jak±¶ okazję. No i stał się poranny cud! O tej godzinie w góry jechali strażnicy Parku Narodowego, byli na tyle mili, ze zabrali nas ze sob±. Droga autem była bardzo malownicza i krótka, tylko 9 km – ale cały czas pod górę. Wysiedli¶my kilometr przed Prioni±. Nie chcieli¶my wchodzić tras± mocno oblegana E4 – wybrali¶my drogę na prawo, mniej uczęszczana. Tras± t± dostarczana jest żywno¶ć i wszelkie potrzebne rzeczy do schroniska. Służ± do tego małe koniki i muły. Trasa ta ma długo¶ć 15 km i trwa około 6 godzin. Bardzo słabo oznaczona, na całej trasie tylko trzy małe żółte tabliczki i jedna duża u góry. Odcinek drogi około 3 km, dzielili¶my z karawan± koników i mijali¶my urwiska, z których było widać trasę E4. Gdy dotarli¶my do małej polany, stwierdzili¶my, ze zasłużyli¶my na ¶niadanko. Mała tabliczka wskazywała drogę dalej przez las. Nie byle jaki, bo pocz±tek lasu wygl±dał strasznie. Z drzew zwisały mchy, niektóre z nich sięgały do ziemi. Pomy¶leli¶my, że to dobra sceneria do kręcenia filmów o wampirach. Z upływem czasu drzewa stawały się rzadsze i było ich coraz mniej, ale pojedyncze okazy budziły respekt – były ogromne. I w taki sposób dotarli¶my do polany, na której było schronisko awaryjne – niezamieszkane. W ¶rodku kominek i parę piętrowych łóżek. Ohydnie odrapane ¶ciany przez turystów („ja tu byłem”, itp.). Mały odpoczynek – woda i czekolada, i chce się i¶ć dalej. Drzewa stawały się bardzo małe i powoli znikały. Ich miejsce zajmowały skały i pojedyncze kępki traw. Wrażenie wysoko¶ci zaczęły potęgować wspaniałe widoki i chmury, które były teraz nie nad nami a obok nas. Im wyżej wchodzili¶my z lewej strony widać było trasę E4….. różne małe miejscowo¶ci. Ciekawie wygl±dały chmury, które ci±gle się przemieszczały po zboczach gór, jakby nas goniły. Po przej¶ciu w±sk± scieżk± nad urwiskiem dotarli¶my do pięknej ogromnej polany, na której stała duża tablica wskazuj±ca dalsza drogę. My wybrali¶my drogę w prawo do schroniska Katafilio na wysoko¶ci – 2760mnp. Droga oznaczona jest drewnianymi słupkami na wypadek wysokiego ¶niegu. W schronisku nie było dużo osób. Po wpisaniu się do ksi±żki i uiszczeniu opłaty 12 euro, usiedli¶my w sali go¶cinnej przy kominku z herbat± w dłoni za 2 euro i zup± fasolow± za 5 euro;) W tym czasie pogoda się pogorszyła. Padał mocny deszcz, a potem przyszła gęsta mgła i zrobiło się naprawdę zimno. W schronisku było około 15, my byli¶my jedynymi Polakami. Wieczorem wła¶ciciele schroniska otworzyli pokoje na górze, gdzie stały piętrowe łóżka. Atmosfera była fajna, pokój dzielili¶my z 5 wytrawnymi turystami górskim ( sprzęty, odpowiednie stroje – czuli¶my się przy nich całkowicie nieprzygotowani do wspinaczki górskiej!). Ogólnie czuli¶my się jak na Wieży Babel – z każdej strony dobiegał nas inny język. Po trudach całodziennej wspinaczki położyli¶my się na zasłużony wypoczynek.