Pierwsze spotkanie z Rumuni± > RUMUNIA

Z Poznania wyjechali¶my około godziny 22. Wybrali¶my trasę przez Kraków, Słowację, Węgry. Około 2.30 robimy przerwę na drzemkę w aucie. O 5 ruszamy dalej. Na Słowacji mamy mały problem z zakupem winiety, udaje nam się j± dostać dopiero na trzeciej stacji benzynowej. Rumuńsk± granicę przekraczamy około 17. Zatrzymujemy się tuż za przej¶ciem granicznym, żeby kupić winietę na rumuńskie drogi, jednak ponownie mamy problem. Okazuje się, że z powodu złej pogody wyst±piła awaria pr±du, więc nie ma mowy o tym, żeby cokolwiek kupić. Zmierzaj±c w stronę samochodu, słyszymy, że kto¶ nas woła. Okazuje się, że to żebrak – chce od nas 1 euro. Wsiadamy do auta i ruszamy w kierunku kolejnej stacji. I ta okazuje się zamknięta. Nie zd±żyli¶my jeszcze wysi±¶ć z auta, kiedy podchodzi do nas ¶liczny czarnowłosy chłopiec o wielkich ciemnych oczach. I on chce od nas jakie¶ drobne. Trochę przeraża nas to pierwsze spotkanie z Rumuni± i wszechobecne żebractwo. Mamy nadzieję, że takie sytuacje nie będ± się tu już często powtarzać. Winietę udaje nam się zakupić, na której¶ z kolei stacji. Kosztuje 13 RON (ok. 3 EUR), okazuje się jednak, że euro tutaj nie przyjmuj±, a wszystkie kantory s± już zamknięte. Na szczę¶cie mieli¶my ze sob± kilkadziesi±t LEI zakupionych jeszcze w Polsce. Zatrzymujemy się w pierwszym spotkanym mie¶cie, żeby wymienić pieni±dze, jednak, jest już po 17 i wszystkie kantory s± już zamknięte. Musimy wypłacić pieni±dze z bankomatu.
Kierujemy się w stronę Sapanty, gdzie chcemy zwiedzić Wesoły Cmentarz. Stan dróg (póki co jeĽdzimy głównymi) zdecydowanie nie zachwyca. Zastanawiamy się co będzie dalej, kiedy odbijemy w boczne wiejskie drogi. Z powodu póĽnej godziny (w Rumunii zegarki przesuwa się o godzinę do przodu), nie udaje nam się dotrzeć do Sapanty. Na trasie zainteresował nas jednak inny cmentarz, który zdecydowanie wyróżniał się na tle pozostałych, które do tej pory mijali¶my.
Zatrzymujemy się w miejscowo¶ci Huta Certeze, gdzie zupełnie przypadkiem udaje nam się znaleĽć nocleg. Przegl±daj±c przewodnik po Rumunii wyczytali¶my, że prywatne kwatery udostępniane turystom to cazare – ta informacja przes±dziła dosłownie o tym, że znaleĽli¶my nocleg. Tutaj bowiem, w przeciwieństwie do krajów bałkańskich, po których podróżowali¶my kilka tygodni temu, na szyldach widniej± tylko nazwy rumuńskie. Za nocleg ze ¶niadaniem płacimy 50 RON od osoby.

Na miejscy zostajemy zaproszeni do stołu przez miejscowych, którzy przywitali nas lokalnym niesamowicie mocn± owocow± wódk± o nazwie palincă. Rozmawia się niesamowicie sympatycznie, jednak jeste¶my padnięci po ponad 20 godzinach w trasie i po jakiej¶ godzinie wspólnej biesiady rozchodzimy się do swoich pokojów. Jutro czeka nas nowy dzień i nowe przygody.