W cygańskiej wiosce > RUMUNIA

Jedziemy z Barsany w kierunku Sighisoary wzdłuż rzeki Bystrzycy. Co kilkaset metrów rzekę przecinaj± drewniane mosty linowe, w±tpliwej jako¶ci, które ł±cz± znajduj±ce się po drugiej stronie rzeki wioski z główn± drog±. Zatrzymujemy się przy jednym z takich mostków i przechodzimy do wioski. Przej¶cie dostarcza nam lekkiej dawki adrenaliny. Most jest długi, trochę dziurawy i mocno się kołysze. Do tego kiedy spogl±damy na rw±cy nurt rzeki, prawie dostajemy choroby morskiej. W tym czasie miejscowe dzieciaki przebiegaj± most w kilkana¶cie sekund, a niektóre na pełnym gazie przejeżdżaj± przez niego na rowerze. Robimy krótki spacer po wiosce i ruszamy dalej.
Karpaty Wschodnie przekraczamy przez wysoki na 400 metrów W±wóz Bicaz. Jedziemy piękn± krajobrazow± drog±.
Kolejnym celem naszej podróży jest Sighisoara, jednak najpierw postanawiamy odbić kilkadziesi±t kilometrów dalej do Iacobeni – wioski prawie w cało¶ci zasiedlonej przez Cyganów. Jest ona mała i skromna, ale niezwykle kolorowa. Każdy dom pomalowany jest na inny, żywy kolor, co daje niezwykły efekt. Kiedy zatrzymujemy się, żeby zrobić kilka zdjęć od razu zbiega się cała wioska. Mamy wrażenie, że jeste¶my dla nich większ± atrakcj± niż oni dla nas. Wszyscy s± bardzo mili. Dzieciaki prosz± nas o cukierki, jednak nie s± nachalne ani niegrzeczne. Kiedy ładuj± się nam do samochodu przez otwarte szyby i okna i w pewnym momencie robi ich się za dużo, mówimy do nich „stop”. Grzecznie wycofuj± się. Spędzamy czas po¶ród mieszkańców na rozmowie i zdjęciach. I co z tego, że my mówimy do nich po polsku, a oni odpowiadaj± w swoim języku, którego ni w z±b nie rozumiemy. Jest miło i sympatycznie. Niestety czas nas goni, więc żegnamy się i ruszamy dalej.
Po drodze mijamy wiele małych, barwnych wiosek. Zatrzymujemy się w jednej, bo takie miejsca wolimy zdecydowanie bardziej niż duże miasta, często przepełnione turystami. Wioski w Transylwanii s± niezwykle kolorowe, życie płynie tu spokojnie. Przed domami często postawione s± ławeczki, na których mieszkańcy spęczaj± czas rozmawiaj±c. Tutaj, każdy mijaj±cy nas mieszkaniec wita się z nami serdecznie. Żałujemy, że nie możemy tu zostać dłużej.