Artykuły i relacje z podróży Globtroterów

Rodos: Część I, rozdziały 1-4 > GRECJA


El Buscador El Buscador Dodaj do: wykop.pl
relacje z podróży

Zdjęcie GRECJA / Rodos / Amiros Skala / baza1Poznajcie ciąg dalszy przygody na Rodos ekipy ElBuscador, czyli zakładanie pierwszej bazy, pierwszy obiad i pierwsza broń. Zapraszamy do czytania!

1.PORANNE POWINNOŚCI

 Budzę się jako pierwszy. Mój sen może nie był zbyt głęboki, ale od razu po otwarciu oczu wiem, że po wieczornym, nie najlepszym samopoczuciu nie ma najmniejszego śladu. Rozglądam się dookoła i podziwiam scenerię w blasku słońca. Postanawiam zrobić mały zwiad po okolicy i przy okazji załatwić standardowe poranne powinności, więc chwytam za rolkę papieru i ruszam. Jako pierwsze, moją uwagę przykuwa wąskie zagłębienie rozpoczynające się 5 metrów od miejsca w którym spaliśmy. Zauważyłem je już w nocy, ale nikt tam nie zaglądał. Teraz widziałem wyraźnie, że zejście w ten mini wąwóz nie będzie sprawiało żadnego problemu. Na dole okazuje się, że potencjał tego miejsca wykracza daleko poza toaletę, więc odstępuję od swoich pierwotnych zamiarów. Rozpadlina jest wąska, ale długa, i wysoka. Nie dosięgnie nas tu ani palące słońce, ani wzrok ludzi z ulicy. Miejsca wystarczy aby wygodnie usiąść i rozłożyć wszystkie rzeczy. Jest bezpośrednie wejście do wody. Baza idealna. Jednak coraz bardziej palące potrzeby zmusiły mnie do wznowienia eksploracji okolicznych terenów. W końcu schowałem się za jakimś krzaczkiem na zboczu i z pięknym widokiem na morze oddałem się kontemplacji. Szkoda, że po chwili zza skały wyłonił się prom wypełniony turystami podziwiającymi wybrzeże. Skoro ja widziałem, że niektórzy mieli lornetki, to tym pewniejsze jest to, że oni widzieli mnie. Trudno, najważniejsze to nie przejmować się niczym i nigdy nie okazywać wstydu. Prom się oddala, ja kończę i dopiero teraz czuję pełnię szczęścia, czuję, że mógłbym latać.

2.PIERWSZA BAZA, PIERWSZA KAWA

 Po powrocie okazało się, że Magda i Kuba już nie śpią, więc zaprowadziłem ich do rozpadliny. Nikt nie miał wątpliwości, że zostaniemy w niej na jakiś czas. Zrzuciliśmy wszystkie nasze rzeczy, rozsiedliśmy się wygodnie i zabraliśmy się za podstawowy poranny rytuał – parzenie kawy. Nie mieliśmy żadnej kuchenki gazowej, założenie było takie, że będziemy palić ogniska. Od mamy dostałem bardzo przydatną rzecz – mały blaszany kominek dzięki któremu nie trzeba było rozpalać normalnego ogniska do zagotowania wody. Wrzuca się do konstrukcji trochę patyków, rozpala, na wierzch kładzie się menażkę i po 10 minutach gotowe. Zapewne przez zupełny przypadek wypicie kawy przez moich towarzyszy zbiegło się z ich nagłą chęcią na samotną kontemplację, a ja, jako że miałem to już za sobą, postanowiłem wskoczyć w końcu w kuszącą, błękitną głębię. Przyodziałem osprzęt i ostrożnie, bo chodzenie z płetwami po płyciźnie grozi śmiercią, zacząłem iść przez zalaną część rozpadliny na otwartą wodę. Gdy w końcu, z ulgą, dałem nura, przed oczami ukazał się inny świat. Woda była klarowna, poszarpane skały tworzące wybrzeże były idealny środowiskiem dla wszelkiej morskiej flory i fauny. Małe, kolorowe rybki, jeżowce i strzykwy były najczęstszym widokiem, ale zdarzały się jeszcze ciekawsze okazy. Wraz z głębokością wody proporcjonalnie rosła średnia wielkość pływających w niej ryb, a raz widziałem malutką mątwę usilnie utrzymującą ze mną kontakt wzrokowy, trzymając swoje macki w sposób kojarzący mi się z gardą bokserską, jakby chciała się bić.

Zdjęcia: Amiros Skala, Rodos, baza1, GRECJA
Amiros Skala, Rodos, baza1, GRECJA


Zdjęcia: Amiros Skala, Rodos, baza2, GRECJA
Amiros Skala, Rodos, baza2, GRECJA


Zdjęcia: Amiros Skala, Rodos, baza3, GRECJA
Amiros Skala, Rodos, baza3, GRECJA



3.JEDZENIE

 W wodzie fajnie, ale w końcu trzeba wyjść i stawić czoła kolejnym wyzwaniom. Miejsce przebywania można uznać za pełnoprawną bazę dopiero po sporządzeniu w nim solidnego obiadu. Jak dotąd zapotrzebowanie na składniki odżywcze było skutecznie zagłuszane przez porządny prowiant, który przygotowałem jeszcze w Polsce – siatę pełną wypasionych kanapek. Ciemny chleb z ziarnami, wyładowany po brzegi masłem, podwójna dawka sera i szynki – kalorie ze smakiem. Wszystko co dobre niestety w końcu musi się skończyć, więc z Kubą ruszyliśmy do miasteczka. Sklepów nie było, ale łaziliśmy od knajpy do knajpy i próbowaliśmy dogadać się tak, aby sprzedali nam coś świeżego. W międzyczasie pomęczyliśmy też wędkarzy na molo. Kuba miał tę wizję, w której rybacy każdego ranka wyrzucać by mieli na swoje przenośne straganiki tony ryb i owoców morza po promocyjnych cenach – w końcu byliśmy nad morzem. Rzeczywistość trochę rozminęła się z marzeniami i spotkaliśmy ledwie kilku pomarszczonych dziadków z drobnicą unoszącą się brzuszkami do góry w brudnych plastikowych wiadrach. Jako że sami mieliśmy wędkę (a jakże!), dopytywaliśmy się standardowo: jak biorą? Na co biorą? Słabo i na ciasto. Super! Czyli biorą, a ciasto (suchy granulat o ostrym zapachu, który po namoczeniu w wodzie zmieniał się w mięciutki, rybi smakołyk), ku naszej uciesze, leżało swobodnie porozsypywane na pomoście – z głodu nie umrzemy. Pod czujnym okiem zdziwionych tubylców zaczęliśmy ładować to garściami do plastikowych woreczków po kanapkach, mając nadzieję, że dobrze zrozumieliśmy tutejszego eksperta i nie babrzemy się w odchodach tubylczych gryzoni. Małe, brązowe, śmierdzące grudki budziły podejrzenia, ale w końcu walczymy o przetrwanie. Potem poszliśmy po jedzenie.
 Kiedy wróciliśmy do bazy, w siatach mieliśmy trochę warzywek, ryżu i nawet szarpnęliśmy się na średnią rybkę. Kupowanie jedzenia w restauracjach może nie jest najekonomiczniejszym rozwiązaniem, ale to w końcu miał być pierwszy obiad z prawdziwego zdarzenia, więc dlaczego by trochę nie poszaleć. Rozpaliliśmy ognisko, wielka patelnia Kuby poszła w ruch i po pół godziny mogliśmy się cieszyć pełnowartościowym posiłkiem.
 Jak tak teraz o tym piszę, to aż ciężko mi w to uwierzyć, a wtedy też odczuwałem lekki dysonans patrząc na swój talerz. Jeżdżąc na wycieczki z Mamą, kwestiami żywieniowymi kierował absolutny pragmatyzm – ma być szybko, prosto i kalorycznie. Na ostatnim wspólnym wyjeździe żywiliśmy się praktycznie tylko kaszą z masłem, aż tu nagle na Rodos Kuba robi danie przewyższające finezją większość obiadów które robię sobie w domu. No cóż, chłop lubi smacznie zjeść i chwała mu za to bo mi też smakowało.

Zdjęcia: Amiros Skala, Rodos, obiad, GRECJA
Amiros Skala, Rodos, obiad, GRECJA


                                                                 
4.DZIDY

 Kuba ma pomysły. Te zamieniają się w misje, które na początku często zdarza mi się traktować raczej z przymrużeniem oka, nie spodziewając się, że wyjdzie z nich coś konkretnego. Wielki błąd bo tak na prawdę każda zajawka ma potencjał, aby stać się niesamowitą przygodą, jeśli tylko odpowiednio się w nią zaangażować. No i Kuba się angażuje, konsekwentnie realizuje to co sobie wymyśli i faktycznie osiąga swój cel. Ja wtedy z przyjemnością biorę w tym udział, przy okazji starając się nauczyć sam siebie tej zawziętości.
 Jedną z misji przeznaczonych na Rodos miały być morskie łowy przeprowadzone z użyciem oszczepów własnej produkcji. Wybraliśmy się więc na spacer po okolicy w poszukiwaniu odpowiedniego surowca. Dotarliśmy aż na oficjalną plażę. Ciekawe jest to, że w noc przybycia do Amiros Skala podstawowy scenariusz zakładał nocowanie właśnie na niej. Dobrze, że tak się nie stało – w porównaniu do naszej bazy wypadała bardzo blado. Trochę piachu rozrzuconego pomiędzy wysokie skały, jakieś zabudowania, leżaki i oczywiście dużo ludzi. Zanotowaliśmy jednak obecność prysznica ze słodką wodą i była to rzecz powszechna na wszystkich plażach, co rozwiązywało problemy z utrzymywaniem higieny i zapasami wody do picia.

 Wracając do wątku przewodniego – niedaleko plaży rosło dzikie poletko trzciny. Rośliny te idealnie nadawały się do naszego celu – proste, twarde, grube łodygi o długości 3-4 metrów. Zerwaliśmy dwa najlepsze okazy, oskrobaliśmy z liści i przytargaliśmy do bazy, gdzie prace były kontynuowane. W pierwszej wersji szczyt badyla był dzielony na cztery oddzielne części, te ostrzyliśmy i przetykaliśmy sznurkiem, aby je trochę rozczapierzyć. Najfajniejszy motyw dotyczył podstawy dzidy, przez którą drążyliśmy otwór, przez niego przetykaliśmy grubą gumę do ćwiczeń i zawiązywaliśmy ją w pętle. Gumę brało się pomiędzy palce, naciągało i łapało włócznię przy jej szczycie. Po wycelowaniu uchwyt się zwalniało i na zasadzie procy, dzida ze znaczną prędkością wystrzeliwała w wyznaczonym kierunku. Wyglądało to naprawdę dobrze, a jeszcze bardziej się podekscytowałem kiedy po wejściu do wody okazało się, że działają zgodnie z wyobrażeniami. Oczywiście za pierwszym razem nie złapaliśmy absolutnie nic – ciężkie było już to, aby ryba znalazła się w zasięgu, a po wypuszczeniu dzidy i tak uciekała z prędkością błyskawicy. Nie zrażaliśmy się tym jednak. Samo uczucie polowania było cudowne. Wczuwałem się w prymitywnego wojownika dla którego taki połów to jedyna szansa przetrwania (raczej bym nie przetrwał). Poza tym to normalne, że zanim zaczniemy odnosić sukcesy, najpierw trzeba zdobyć jakieś doświadczenie i wypracować taktykę. To była tylko rozgrzewka, prawdziwe łowy miały się dopiero zacząć.




Prawdziwe i poważne łowy już niedługo na globtroterze, a tymczasem zapraszam do śledzenia naszej strony na facebooku i bloga, gdzie czeka na was jeszcze więcej przygód!

Zdjęcia

GRECJA / Rodos / Amiros Skala / baza1GRECJA / Rodos / Amiros Skala / baza2GRECJA / Rodos / Amiros Skala / baza3GRECJA / Rodos / Amiros Skala / obiad

Dodane komentarze

Anilorak dołączył
06.03.2019

Anilorak 2019-03-06 13:44:00

Czy w Grecji można bez problemu spać na dziko i rozpalać ogniska gdzie się chce? Wybieramy się niedługo na wyprawę, a nie chcielibyśmy zostać zgarnięci przez jakiś strażników, czy policję ;)

Przydatne adresy

Brak adresów do wyświetlenia.

Strefa Globtrotera

Dział Artykuły

Dział Artykuły powstał w celu umożliwienia zarejestrowanym użytkownikom serwisu globtroter.pl publikowania swoich relacji z podróży i pomocy innym podróżnikom w planowaniu wyjazdów.

Uwaga:
za każde dodany artykuł otrzymujesz punkty - przeczytaj o tym.

Jak dodać artykuł?

  1. Zarejestruj się w naszym serwisie - TUTAJ
  2. Dodaj zdjęcia (10 punktów) - TUTAJ
  3. Dodaj artykuł (100 punktów) - TUTAJ
  4. Artykuły są moderowane przez administratora.

Inne Artykuły

X

Serwis Globtroter.pl zapisuje informacje w postaci ciasteczek (ang. cookies). Są one używane w celach reklamowych, statystycznych oraz funkcjonalnych - co pozwala dostosować serwis do potrzeb osób, które odwiedzają go wielokrotnie. Ciateczka mogą też stosować współpracujący z nami reklamodawcy. Czytaj więcej »

Akceptuję Politykę plików cookies

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2001 - 2020 Globtroter.pl