Artykuły i relacje z podróży Globtroterów
Podroz do Rosji Mongoli Pekinu Wladywostoka cz3 > MONGOLIA
aaandrzejp
relacje z podróży
Podroz do Ulan Bator. Pobyt w tym miescie. Zwiedzanie parku narodowego Gorchi-Tereldż
Czas opu¶cić piękne okolice Bajkału i ruszyć dalej w ¶wiat, czyli kierunek: Mongolia, a konkretnie stolica: Ułan Bator.
Najpierw trzeba się jednak jako¶ dostac z Listwianki do oddalonego o 70 kilometrów Irkutska, bo stamt±d rusza nasz pociag. Mozna dostać się tam marszrutk± za około 200 rubli, i wła¶nie z takiego rozwi±zania skorzystali¶my. Pojazd okazał się pełen młodych miłosnikow mocniejszych trunkow, jednak nikt zbytnio na nas nie zwracał uwagi.
O 22 08 startujemy. Poci±gi w Mongoli nie maj± trzeciej klasy, jazda drug± była wreszcie jak±¶ namiastk± luksusu: zamykane przedziały i w ogóle standard poci±gu o niebo wyższy od rosyjskiego. Bardzo mało podróżnych - wła¶ciwie tylko tury¶ci z innych krajów, od Tajlandi poprzez Niemcy po Hiszpanię. Nasz szef Piotr poczuł w sobie w trakcie podrózy zew integracji calego wagonu. Poszło mu to wręcz ¶wietnie, po połowie dnia wszyscy znali jego i przy okazji nas :)
Granica Rosyjsko-Mongolska w miejscowosci Nauszki. Poci±g staje na 2 godziny, pasażerowie mog± wyj¶ć zwiedzać miejscowo¶ć która ma jedn± ulicę i dwa małe sklepiki. Odprawa paszportowa w poci±gu trwa kolejn± godzinę, dwie dalsze czekamy na dokumenty. Wiaze sie to z tym,ze toaleta zamknięta na całe pięć godzin.
Ł±cznie podróż trwała dwa dni, a wła¶ciwie dwie noce i jeden dzień. Opuszczamy poci±g o szóstej rano. Jak tu się dostać do hotelu? Na dworcu oczywi¶cie szybko znalazł się chętny do podwiezienia za 300 rubli - jedziemy. Na miejscu obudzona obsługa hotelu nie mogla poj±ć czego od nich chcemy, ale jako¶ w końcu się rozlokowali¶my, ucieszeni że nie musieli¶my - tak jak w Rosji - czekać do południa na pocz±tek doby hotelowej.
Przed podróż± czytałem, że Ulan Bator to najnudniejsza i najbrzydsza stolica ¶wiata. Absolutnie nie mogę się z tym zgodzić. Zwiedzanie zaczelismy od placu Suche Batora. Miejsce ktore robi wrazenie wielkoscia i pomnikami. Na miejscu prawie trwala jakas uroczystosc ,ktora wygladala na propagandowa. Po jej zakonczeniu Marcin chcial na sekunde usiasc do fotki na kamiennych schodkach ale po chwili nie wiadomo skad zjawil sie straznik i kazal mu podniesc tylek. :)
Miasto imponuje nowymi wieżowcami, tak ukończonymi jak i w trackie budowy. W miescie jest też wiele swiatyn ktore w sasiedztwie z budynkami wygladaja bardzo ciekawie. Mozna dlugo chodzic ulicami stolicy i nie nudzic sie. Mysmy zaliczyli jeszcze wejscie na wzgorze z ktorego rozciagal sie piekny widok na okolice. (Kierunek na park rozrywki )
Widoki naprawde niesamowite. Jest tam taras widokowy. A w poblizu kolejne pomniki. Jeden to chyba jakis pomnik wdziecznosci bo na cokole jest wystawiony czolg,,drugi to jakas ozłocona osoba na postumencie. Przykro mi ale nie wiem kto to
A propos widoku - będ±c w Mongolii warto zwrócić uwagę na ruch uliczny. Z trzech milionów mieszkańców kraju połowa żyje w stolicy, ruch samochodowy jest tak duży, że auta mog± jeĽdzic co drugi dzień. Trudno opisać to, co wyrabia się na drogach. Tam nie istniej± żadne przepisy ruchu drogowego , można robć wszystko i to pod okiem policji.
Sklepy doskonale zaopatrzone - w tym w produkty z Polski - ceny podobne jak w kraju, ani tansze ani drozsze. Odno¶nie bezpieczenstwa - o 23 zabrakło nam napoju wytwarzanego z chmielu i razem z Marcinem ruszyli¶my w poszukiwaniu sklepow, by uzupelnic ten niedobór. Nic złego nas po drodze nie spotkało, a ze zdziwieniem zobaczylismy, że plac na ktorym nie mozna bylo usiasc jest pelen rowerzystow, ludzi jezdzacych na czym sie tylko dalo . Robilo to dosc niesamowite wrazenie
W ciagu dnia wogole nie czulismy sie w jakikolwiek sposob zagrozeni. Moze dlatego ze bylismy w sile trzech mezczyzn. A slyszelismy i czytalismy jak niebezpiecznym miastem jest stolica
W Mongoli byli¶my dwa dni. Przez ten czas nie spotkali¶my nigdzie żadnych Europejczyków. Język angielski jest tam raczej mało znany i używany.
Drugi dzień chcieli¶my przeznaczyć na zwiedzanie parku narodowego Gorchi-Tereldz. Do roli kierowcy i przewodnika zgłosił się nasz kierowca z dworca - i tutaj ostrzeżenie. Umówili¶my się z nim na 3000 rubli za wszystko. W dzień wyjazdu nie byl zbytnio zadowolony musz±c podpisać się pod t± kwot± na kartce papieru, póĽniej okazało się dlaczego.
Do parku ze stolicy jest jaka¶ godzinka drogi. Przy okazji wycieczki warto zobaczyć też najwyzszy pomnik Dżyngis-chana w Mongoli - rzeczywi¶cie ogromny i położony niezbyt daleko od parku. Wind± można wjechać na sam± górę (konia). Piękne widoki. Sam park też piękny: blok skalny w kształcie zółwia, krajobrazy którymi naprawdę można się zachwycić. Jest tez maleńka swi±tynia , ktora koniecznie trzeba zobaczyc
Wła¶nie kiedy zwiedzali¶my ¶wi±tynię, w małej restauracji przygotowano dla nas , wczesniej zamowiony posiłek. Polecam pierożki ”Buzzy“ - podobne do gruzinskich “Chinkali” oraz placki - nazwę podam fonetycznie, wymawia się j± “huuszurr”. Wszystko to z mięsem baranim - smakuje wybornie. Cena dla 3 osób... no wla¶nie, tu blysn±ł nasz kierowca, ktory przybiegl z informacj±, że już za nas zaplacił 32 dolary. Ja widzialem, że mielismy za wszystkich zaplacic 15. To byl dzien Piotra, który powiedział, że sponsoruje nam ten wyjazd. Mowię: Piotr on Cię kantuje w żywe oczy. Piotr to czlowiek-dusza, nie chcial psuć nastroju i odpu¶cil. Njagorsze bylo to ,ze Piotr tak dbal o tego czlowieka ,troszczyl sie o niego ,a on odplacil mu sie oszukujac go. Uwaga na takie zwyczaje: nie pozwólcie kierowcy placic rachunkow za waszymi plecami. Dodam tylko, ze z tym miejscowym biznesmenem mozna sie bylo dogadac w jezyku rosyjskim.
Na drugi dzien w pociagu spotkalismy znajomych z Tajlandii. Powiedzieli nam, ze rowniez jechali z tym samym kierowc± do tego samego parku i on podniosl im cene z umowionych trzech tysięcy do czterech.
Ta cala przygoda to tylko wstep do tego co potrafia handlowcy w Pekinie. ale to juz nastepnym razem.
Cdn
Najpierw trzeba się jednak jako¶ dostac z Listwianki do oddalonego o 70 kilometrów Irkutska, bo stamt±d rusza nasz pociag. Mozna dostać się tam marszrutk± za około 200 rubli, i wła¶nie z takiego rozwi±zania skorzystali¶my. Pojazd okazał się pełen młodych miłosnikow mocniejszych trunkow, jednak nikt zbytnio na nas nie zwracał uwagi.
O 22 08 startujemy. Poci±gi w Mongoli nie maj± trzeciej klasy, jazda drug± była wreszcie jak±¶ namiastk± luksusu: zamykane przedziały i w ogóle standard poci±gu o niebo wyższy od rosyjskiego. Bardzo mało podróżnych - wła¶ciwie tylko tury¶ci z innych krajów, od Tajlandi poprzez Niemcy po Hiszpanię. Nasz szef Piotr poczuł w sobie w trakcie podrózy zew integracji calego wagonu. Poszło mu to wręcz ¶wietnie, po połowie dnia wszyscy znali jego i przy okazji nas :)
Granica Rosyjsko-Mongolska w miejscowosci Nauszki. Poci±g staje na 2 godziny, pasażerowie mog± wyj¶ć zwiedzać miejscowo¶ć która ma jedn± ulicę i dwa małe sklepiki. Odprawa paszportowa w poci±gu trwa kolejn± godzinę, dwie dalsze czekamy na dokumenty. Wiaze sie to z tym,ze toaleta zamknięta na całe pięć godzin.
Ł±cznie podróż trwała dwa dni, a wła¶ciwie dwie noce i jeden dzień. Opuszczamy poci±g o szóstej rano. Jak tu się dostać do hotelu? Na dworcu oczywi¶cie szybko znalazł się chętny do podwiezienia za 300 rubli - jedziemy. Na miejscu obudzona obsługa hotelu nie mogla poj±ć czego od nich chcemy, ale jako¶ w końcu się rozlokowali¶my, ucieszeni że nie musieli¶my - tak jak w Rosji - czekać do południa na pocz±tek doby hotelowej.
Przed podróż± czytałem, że Ulan Bator to najnudniejsza i najbrzydsza stolica ¶wiata. Absolutnie nie mogę się z tym zgodzić. Zwiedzanie zaczelismy od placu Suche Batora. Miejsce ktore robi wrazenie wielkoscia i pomnikami. Na miejscu prawie trwala jakas uroczystosc ,ktora wygladala na propagandowa. Po jej zakonczeniu Marcin chcial na sekunde usiasc do fotki na kamiennych schodkach ale po chwili nie wiadomo skad zjawil sie straznik i kazal mu podniesc tylek. :)
Miasto imponuje nowymi wieżowcami, tak ukończonymi jak i w trackie budowy. W miescie jest też wiele swiatyn ktore w sasiedztwie z budynkami wygladaja bardzo ciekawie. Mozna dlugo chodzic ulicami stolicy i nie nudzic sie. Mysmy zaliczyli jeszcze wejscie na wzgorze z ktorego rozciagal sie piekny widok na okolice. (Kierunek na park rozrywki )
Widoki naprawde niesamowite. Jest tam taras widokowy. A w poblizu kolejne pomniki. Jeden to chyba jakis pomnik wdziecznosci bo na cokole jest wystawiony czolg,,drugi to jakas ozłocona osoba na postumencie. Przykro mi ale nie wiem kto to
A propos widoku - będ±c w Mongolii warto zwrócić uwagę na ruch uliczny. Z trzech milionów mieszkańców kraju połowa żyje w stolicy, ruch samochodowy jest tak duży, że auta mog± jeĽdzic co drugi dzień. Trudno opisać to, co wyrabia się na drogach. Tam nie istniej± żadne przepisy ruchu drogowego , można robć wszystko i to pod okiem policji.
Sklepy doskonale zaopatrzone - w tym w produkty z Polski - ceny podobne jak w kraju, ani tansze ani drozsze. Odno¶nie bezpieczenstwa - o 23 zabrakło nam napoju wytwarzanego z chmielu i razem z Marcinem ruszyli¶my w poszukiwaniu sklepow, by uzupelnic ten niedobór. Nic złego nas po drodze nie spotkało, a ze zdziwieniem zobaczylismy, że plac na ktorym nie mozna bylo usiasc jest pelen rowerzystow, ludzi jezdzacych na czym sie tylko dalo . Robilo to dosc niesamowite wrazenie
W ciagu dnia wogole nie czulismy sie w jakikolwiek sposob zagrozeni. Moze dlatego ze bylismy w sile trzech mezczyzn. A slyszelismy i czytalismy jak niebezpiecznym miastem jest stolica
W Mongoli byli¶my dwa dni. Przez ten czas nie spotkali¶my nigdzie żadnych Europejczyków. Język angielski jest tam raczej mało znany i używany.
Drugi dzień chcieli¶my przeznaczyć na zwiedzanie parku narodowego Gorchi-Tereldz. Do roli kierowcy i przewodnika zgłosił się nasz kierowca z dworca - i tutaj ostrzeżenie. Umówili¶my się z nim na 3000 rubli za wszystko. W dzień wyjazdu nie byl zbytnio zadowolony musz±c podpisać się pod t± kwot± na kartce papieru, póĽniej okazało się dlaczego.
Do parku ze stolicy jest jaka¶ godzinka drogi. Przy okazji wycieczki warto zobaczyć też najwyzszy pomnik Dżyngis-chana w Mongoli - rzeczywi¶cie ogromny i położony niezbyt daleko od parku. Wind± można wjechać na sam± górę (konia). Piękne widoki. Sam park też piękny: blok skalny w kształcie zółwia, krajobrazy którymi naprawdę można się zachwycić. Jest tez maleńka swi±tynia , ktora koniecznie trzeba zobaczyc
Wła¶nie kiedy zwiedzali¶my ¶wi±tynię, w małej restauracji przygotowano dla nas , wczesniej zamowiony posiłek. Polecam pierożki ”Buzzy“ - podobne do gruzinskich “Chinkali” oraz placki - nazwę podam fonetycznie, wymawia się j± “huuszurr”. Wszystko to z mięsem baranim - smakuje wybornie. Cena dla 3 osób... no wla¶nie, tu blysn±ł nasz kierowca, ktory przybiegl z informacj±, że już za nas zaplacił 32 dolary. Ja widzialem, że mielismy za wszystkich zaplacic 15. To byl dzien Piotra, który powiedział, że sponsoruje nam ten wyjazd. Mowię: Piotr on Cię kantuje w żywe oczy. Piotr to czlowiek-dusza, nie chcial psuć nastroju i odpu¶cil. Njagorsze bylo to ,ze Piotr tak dbal o tego czlowieka ,troszczyl sie o niego ,a on odplacil mu sie oszukujac go. Uwaga na takie zwyczaje: nie pozwólcie kierowcy placic rachunkow za waszymi plecami. Dodam tylko, ze z tym miejscowym biznesmenem mozna sie bylo dogadac w jezyku rosyjskim.
Na drugi dzien w pociagu spotkalismy znajomych z Tajlandii. Powiedzieli nam, ze rowniez jechali z tym samym kierowc± do tego samego parku i on podniosl im cene z umowionych trzech tysięcy do czterech.
Ta cala przygoda to tylko wstep do tego co potrafia handlowcy w Pekinie. ale to juz nastepnym razem.
Cdn
Zdjęcia
Dodane komentarze
brak komentarzy
Przydatne adresy
Brak adres w do wy wietlenia.
Inne materia y
Dział Artykuły
Dział Artykuły powstał w celu umożliwienia zarejestrowanym użytkownikom serwisu globtroter.pl publikowania swoich relacji z podróży i pomocy innym podróżnikom w planowaniu wyjazdów.
Uwaga:
za każde dodany artykuł otrzymujesz punkty - przeczytaj o tym.
