Park Narodowy w Terelj i dzień z życia Mongolskich Nomadów > MONGOLIA

Następnego ranka rozliczyli¶my się w naszym guesthousie i ruszyli¶my na przystanek autobusowy. W informacji turystycznej powiedziano nam, że s± dwa autobusy – o 11 i o 16. No cóż, ten o 11 nie przyjechał. Zaczeli¶my się martwić, że ten o 16 też nie przyjedzie. Przypomnieli¶my sobie, że ta para francuzów powiedziała, że wzieli autobus o 15 a nie o 16 więc dla pewno¶ci stawili¶my się na przystanku o 15. I jednak się okazało, że informacja turystyczna kompletnie się myliła i o 17 byli¶my już na miejsu ;-) Wysiedli¶my przy Żółwiej Skale (główne miejsce do fotografii w parku) i ryszyli¶my w kierunku wioski gerowskiej, któr± wskazali nam ci francuzi. Okazało się, że następna para z Francji (chyba nikt już nie został we Francji bo wszyscy podróżuj±) miała zarezerwowane miejsca w jednym z obozów tak więc poszli¶my z nimi. Ten obóz znajdował się na samym końcu doliny w przepięknej cie¶ninie tuż przy skalnej ¶nianie góry. Widoki z tego miejsca były niesamowite.

W czwórkę dostali¶my jedna jurtę z przepięknymi meblami oraz paleniskiem w centralnym miejcu. Podano nam cenę 15,000T /35 zł za noc od osoby z 3 posiłkami wł±cznie. Aż nas to zszokowało jak biznes turystyczny w UB wykorzystuje te biedne rodziny nomadzkie. 11$ w porównaniu do 40$ to wielka różnica. Wieczorem zostali¶my zaproszeni do jurty naszych gospodarzy na obiad oraz ich domowe smakołyki przyrz±dzane z mleka jaka. Mogli¶my podziwiać jak na naszych oczach przyrz±dzany jest domowej roboty makaron oraz mięsna potrawka z baraniny i wołowiny. Podano nam również do spróbowania co¶ w rodzaju masła/serka o łagodnym słodkim smaku. Ja generalnie nie przepadam za tłustymi przetworami mlecznymi ale to było do¶ć dobre. Po obiedzie ogl±dali¶my trochę mongoskiej telewizji oraz Valerii i Sebastian dali nam krótka lekcję o zachowaniu w obozie nomadzkim. Oni mieli już okazję spędzić kilka dni z innymi rodzinami w parku, tak że wiedzieli dokładnie co wypada a co nie. Opowiadali nam o tym jak nie powinno się nikdy pukać do dzwi jurty i żeby zawsze starać się wchodzić do jurty z lewej strony a nie z prawej. Podobno nie powinno się również ¶ci±gać czapki przed domem a jednak już w domu. Wszystkie te zwyczaje maj± co¶ do czynienia z zamożno¶ci± domostwa także mog± spowodować obrazę gospodarza. Nasz± uwagę na pewno przyci±gnęły te wszystkie zabawki elektroniczne , które znajdowały się w jurcie gospodarzy. Nie ma bież±cej wody czy WC ale jest TV i DVD odtwarzacz, kilka telefonów komórkowych, satelita, nowoczesne zabawki dla dzieci ;-) Bardzo dziwny kontrast ale to przecież ich wybór by żyć dalej a społeczno¶ci nomadzkiej.

Następnego dnia postanowili¶my zrobić mały trekking ale kiedy obudzili¶my się rano, cała dolina przysłana była biał± pieżynk± sniegu. Temperatura spadła też o jakie¶ 10 C. Po wielkim i pysznym ¶niadanku złożonym ze ¶wieżego chleba, jajek i nale¶ników byli¶my już gotowi do wsponaczki. Oczywi¶cie najpiękniejszym miejscem okazał się ten zakon, o którym pisałam w poprzednim blogu ale również droga z naszego obozu do Żółwiej Skały była niesamowicie piękna. Musieli¶my przerwać nasze przechadzki w południe ze względu na mróz i dzieki kuchence turystycznej Łukasza mogli¶my ugotować sobie zupki i trochę się ogrzać. Pocz±tkowo plan był by gotować gdzie¶ na wzgórzu ale przy tej temperaturze i wietrze nie było by to możliwe. Mocno zastanawiali¶my się czy nie zostać kilka dodatkowych dni w jurcie ale niskie temperatury uniemożliwiały wspinaczkę i dłuższy treking.

¦nieg i temperatury nie przeszkadzały w ogóle naszym gospodarzom. Życie toczyło się jak co dzień. Poranne wyganianie krów i koni w las by szukały sobie jedzenia, sprz±tanie i gotowanie, droga do wioski po wodę i produkty spożywcze. Na szczę¶nie nie do¶wiadczyli¶my żadnego zarzynania zwięrz±t (jak co niektórzy nam opowiadali) chociaż dla nich to jedyna szansa na przeżycie. Bardzo ciężki klimat uniemożliwia uprawę jakichkolwiek ro¶lin dlatego też ich dieta składa się głównie z mięsa i produktów mlecznych. Nawet herbata nie jest tak naprawdę herbat± tylko ciepłym mlekiem z tłuszczem z wołowiny. Bardzo fajnym widokiem było wieczorne powracanie zwierz±t do domu. Krowy i konie, prawie że pukały do drzwi swoich wł±¶cicieli. Jedzenie, które znajduj± w lesie jest nie wystarczaj±ce aczkolwiek s± dokarmiane wieczorem. Nigdy nie widziałam, żeby krowy biły się o jedzenie. To s± zwykle bardzo wyluzowane zwierzaki ale podejrzewam, że zasada większego i mocniejszego ma tutaj również zastosowanie. Młodsze krowy musiały się obej¶ć bez kolacji ;-( W czasie naszego pobytu w jurcie w nocy chłopaki musieli budzić się co jakie¶ 2 godziny by utrzymać ciepło. Czasami jeden sobie zapomniał i robiło się bardzo zimno ale je¶li weĽmie się pod uwagę, że Mongołowie nie dokł±daj± drzewa do ognia w nocy, to i tak było ciepło. Z ich strony to jest nie tylko drogie ( bo drewna nie ma aż tak dużo w Mongolii) ale również i wyczerpuj±ce – sen i gotowo¶ć do pracy następnego dnia s± ważniejsze. Wieczorem mogli¶my spróbować niesamowitej zupy z baraniny – ogromne porcje. Wtedy to przypomniało mi się jak Cyryl zamówił wielk± porcję mongolskiego jedzenia w Irkutsku my¶l±c, że nie będzie miał okazji próbować go w Mongolii ;-)