Zjednoczone Emiraty Arabskie. Tego w przewodnikach nie ma. Emiratczyk. > ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE

Tradycyjny ubiór męski w ZEA jest obecny dopiero od lat 60. XX wieku.
Kandura to słowo pochodzenia perskiego, które jest obecnie spopularyzowanym terminem w Emiratach, ale 20 lat temu używano terminu arabskiego dishdasha. Dishdasha jest nadal powszechnie stosowane w innych krajach arabskich Zatoki Perskiej. Zamiennikiem nazwy kandura jest thawb.
Podstawowymi materiałami z jakich szyto i szyje się nadal tradycyjne ubrania, to bawełna, wełna i jedwab. Materiały te maj± swoje nazwy i tak np. z malmal — lekkiej bawełny szyto migasar — letnie ubranie. Na specjalne okazje mężczyĽni nosili tkaninę zwan± las, przerzucon± przez lewe ramię, która była wykonana z lekkiej, przezroczystej tkaniny żółtego koloru zwanej safwa. Dekoracyjne i drogie tkaniny były na ogół zarezerwowane na specjalne okazje.

Ghayathi , Emirat Abu Zabi, Emiratczycy, ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE

Kształt męskiej kandury nie uległ zmianie od stuleci, ale pojawiaj± się one sezonowo w kolorach żółci i błękitu. Kiedy szejk nosi kandurę kolorow±, to wszyscy mężczyĽni robi± to samo. Nie ma ona kołnierzyka, a rękawy s± zakończone haftem, a pod szyj± jest tarboushah lub farroukha, ozdobny pompon. Besht to długa szata, najczę¶ciej w kolorze czarnym, szarym lub br±zowym, wykończona złotym lub srebrnym haftem, noszona na kandurze i jest oznak± statusu. Zakładana przy oficjalnych spotkaniach, religijnych i z okazji wesela. Pod kandur± Emiratczycy nosz± lekk± koszulę — muqassar i wizar, czyli długi bawełniany materiał z gumk± w pasie, jako forma bielizny. Na głowie nosz± gutra, czyli czysto bawełnian± kwadratow± biał± chustę z ozdobnym szlaczkiem w kolorze beżu. Pojawiła się ona na tych terenach dopiero w latach 60. XX wieku. Zawsze j± zakładaj± przy oficjalnych spotkaniach czy na wesela. A hamdania jest mniej oficjalna, kolorowa, noszona najczę¶ciej zim± i w swobodnej atmosferze, a jej zawi±zanie przypomina turban, który w języku perskim brzmi dulband. Stare asyryjskie płaskorzeĽby w Iraku pokazuj± turbany na głowach królów, choć nie tylko Arabowie nosili to nakrycie głowy. Zarezerwowane one były dla mężczyzn z wyższych sfer. Shimagh to chusta w biało-czerwon± kratkę.

Po złożeniu w trójk±t nakładaj± j± na koronkow± mał± czapkę zwan± takiya lub gahfiya, by zapobiec przesuwaniu, i przytrzymuj± czarn± obręcz± ze sznura zwan± ikal czy iqal, która kiedy¶ służyła do pętania nóg wielbł±da, a Arabowie żyj±cy w górach nosz± sznur z wełny zwany khezam. Dawniej służył on mężczyznom do zaczepienia fajki do tytoniu, pęsety i pojemnika na kohl, by mieć łatwy dostęp do tych przedmiotów.

Często Arabowie z gór nosili ciepłe kamizelki zwane al sedairy zim± i lżejsze latem.
Na stopy zakładali sandały skórzane na lekkiej koturnie — naal czy ni’al, o specjalnym fasonie.

W hadisach, czyli opowie¶ciach o proroku Mahomecie, spisanych przez Anas Bin Malika i Jami At-Tirmidhi, s± zawarte konkretne zalecenia dla muzułmanów dotycz±ce golenia. Maj± oni przycinać w±sy, golić owłosienie łonowe i usuwać włosy pod pachami oraz obcinać paznokcie przynajmniej raz na czterdzie¶ci dni.

Arabowie nosz± twalet — bardzo krótkie włosy, a gara to brak włosów, czyli łysina. Bardzo dbaj±, by ich twarz była pokryta zawsze kunsztownym, wymodelowanym, przystrzyżonym i wypielęgnowanym zarostem.

Emiratczycy często trzymaj± w ręku koraliki, zupełnie podobne do różańca. Nazywa się to po arabsku subha i jest czę¶ci± tradycji islamskiej dopiero od II wieku, czyli nie było jej w czasach proroka Mahometa. Pierwsze koraliki wyprodukowano w Indiach, a służ± one do odliczania zwrotów: „Subhan Allah” — Chwała Bogu, „Alhamdulillah” — Chwała Bogu, „Allahu Akbar” — Bóg jest wielki, po każdej modlitwie. Obecnie służ± one za atrakcyjn± biżuterię, zwłaszcza gdy s± ręcznie wykonane z drogich kamieni. Zwiększaj± prestiż wła¶ciciela, a s± też dobrym prezentem ¶wiadcz±cym o szacunku i uznaniu.

Dawnymi akcesoriami mężczyzn z tego obszaru były cięte, czyszczone i suszone rogi al midwakh wa al gharn koziorożca, gazeli i kozy, a wykorzystywano je do przechowywania tytoniu lub prochu strzelniczego. Końcówkę tuby często ozdabiano srebrem lub złotem. Kolejnym elementem przypisanym mężczyznom s±: strzelba al mahzam i skórzany pas z pętlami do przytrzymywania małych kul. Używali strzelby do polowania oraz do ochrony przed wrogami i dzikich zwierz±t.
Emiratczycy jako muzułmanie nie mog± nosić biżuterii ze złota. Zabrania tego prawo islamskie — szariat, ale mog± nosić wyroby ze srebra. Najczę¶ciej s± to sygnety z kamieniami szlachetnymi noszone na małym palcu prawej dłoni.

Na powitanie mówi± „Assalam alaykum”, co oznacza „Pokój niech będzie z wami” i wstaj±, by dotkn±ć się nosami, wydaj±c przy tym dĽwięk pocałunku. Europejczycy uczestnicz±c w spotkaniach męskich z udziałem Emiratczyków, wiedz±, że podaj±c rękę na powitanie, należy zacz±ć od prawej strony i nikogo nie pomin±ć, przechodz±c w lewo.
Emiratczycy jako muzułmanie korzystaj± z prawej ręki podczas jedzenia, picia, u¶cisku r±k i przy dawaniu jałmużny.

Mog± oni u¶cisn±ć dłoń każdemu mężczyĽnie, ale nie każdej kobiecie. Emiratczyk może u¶cisn±ć dłoń: matce, siostrze, ciotce, córce, babci i żonie, a Emiratka może podać dłoń ojcu, bratu, wujowi, synowi, dziadkom i mężowi. Nie ma tu wymienionych kuzynów, bo nieżonatym nie wolno podawać ręki. Taki u¶cisk mógłby być odebrany jako propozycja małżeństwa. Oczywi¶cie w kontaktach biznesowych zdarza się, że Emiratczyk wita się z kobiet± z Europy poprzez podanie dłoni, ale często tego unikaj±.

Tytułowanie jest dla Emiratczyków bardzo ważne. Je¶li mamy do czynienia na płaszczyĽnie biznesowej z osob±, która uzyskała tytuł naukowy doktora, to tak należy się do niego zwracać. Je¶li kto¶ pochodzi z rodziny królewskiej lub plemienia, które jest uhonorowane tytułem „szejk”, to powinni¶my zwracać się do takiej osoby per szejk i wymienić jego imię oraz nazwisko. Trzeba dobrze być zorientowanym, z kim się rozmawia, bo istnieje też nazwisko Al Sheik, a nawet imię Sheik.