Wyprawa do Turcji > TURCJA

-Mariola w lutym jest wyjazd do Turcji, jedziesz?- po¶piesznie zapytał mnie kuzyn Łukasz kiedy byłam akurat u rodziny w Olsztynie.

-Do Turcji? No pewnie!-bez wahania odrzekłam. W tym kraju jeszcze nie byłam. Propozycja wydała mi się niezwykle interesuj±ca.

Podróże to moja największa pasja. Mogę chodzić w starych butach, nie wydawać na fryzjera czy kosmetyczkę, nie imprezować. Jak tylko jest okazja wyjazdu pakuję plecak, biorę oszczędno¶ci i już mnie nie ma. Tylko sk±d tu wzi±ć 1500 zł?! Portwel pęka, ale w szwach... Życie studenta przecież nie jest zbyt bogate. Pracy stałej na razie brak. Ukończyłam szkołę plastyczn±, czasami maluję. Może uda mi się sprzedać jakis obraz? W ostatniej chwili uratował mnie ojciec.

- Tato, posłuchaj jest taka sprawa... Organizowany jest wyjazd do Turcji, wyjazd wolontaryjny, siedmiodniowy. Należy wpłacić 1500 zł, a organizatorzy po całej wyprawie zwracaj± 70% pieniedzy. Pożyczyłby¶?-błagałam go prawie na kolanach, bardzo zależało mi na tym wyjeĽdzie- Proszę, proszę, proszę obiecuję, że zaraz po wyjeĽdzie oddam cał± pożyczkę.

-Dobrze, pożyczę. Wyjazd akurat wypada w przerwie semestralnej, więc nie będziesz miała zaległo¶ci na studiach. Studiujesz kulturoznastwo, my¶lę że z korzy¶ci± wyjdzie Ci ta wycieczka.

7 dni w Turcji, jak cudnie!- skakałam z rado¶ci. W wyprawie miało wzi±ć udział 9 osób, razem ze mn±. W ostatniej chwili okazało się, że mój kuzyn z dziewczy± nie jedzie, ponieważ Armina zachorowała. No cóż, będę musiała sobie jako¶ poradzić.

Samolot miał start po 13. Na lotnisko dojechałam sama, znaczy sie z walizk± koleżanki w pomarańczowe kwiatki i wyładowan± po brzegi torb± z Sawony, któr± zakupiłam w niewielkim miasteczku na północy Arizony. Na Okęciu okazało się, że jadę z grupk± totalnie mi obcych osób- Janusz, Sylwia, Gosia, Maciej, Ania, na totalnie mi nieznany wyjazd pod kryptonimem "Social Revolution by Real Democraty". Bez trudu rozpoznałam wolontariuszy. Młodzi, pełni życia , dobrego humoru, u¶miechnięci. Pierwszy podszedł do mnie chłopak w br±zowym swetrze i okularach.

- To Ty jeste¶ Mariola? Łukasz opowiadał mi dużo o Tobie!- z u¶miechem podał mi rękę na powitanie.- Jestem Janusz - dodał szybko.

-Bardzo mi milo! Witam wszystkich! Niezmiernie sie cieszę, że mogę Was poznać- trochę obawiałm sie jak to będzie jechać tak daleko z nieznanymi mi ludĽmi. Wszelkie obawy jednak szybko minęły. Już po chwilę czułam się jakby¶my się znali wiele lat.

Do Stambułu lecieli¶my 3 godziny.Latałam samolotem juz wcze¶niej, więc znam juz te rewelacyjne uczucie noszenia się nad chmurami. Sylwia leciała po raz pierwszy, była zachwycona! Na miejscu czekał już na nas Lewant - chłopak, który przez cały pobyt w Turcji był naszym opiekunem. Ze Stambułu jechali¶my autobusem 6 długich godzin do Ankary. Po dotarciu na miejsce byli¶my wymęczeni, udali¶my się więc na zasłużony odpoczynek.

Następnego dnia okazało sie, że każdy dzień pobytu mamy zorganizowany od ¶witu do zmierzchu! To będzie naprawdę pracowity wyjazd- pomy¶lałam.

Każdego dnia mieli¶my zajęcia, na których dyskutowali¶my o demokracji wraz ze studentami z Turcji oraz jednym wolontariuszem z Włoch. Porozumiewali¶my się oczywi¶cie w języku angielskim. I ty niespodzianka! Dialekt polityczny okazał się dosyć trudny. Często brakowało mi odpowiedniego słowa, aby wyrazić co akurat my¶lę w danej kwestii. Obiecałam sobie, że po powrocie do Polski solidnie wezmę się a podszkolenie języka! Zajęcia w hotelu były momentami naprawdę nuż±ce. Sylwia stwierdziła w pewnej chwili, że na własnej skórze odczuwa powiedzenie"Siedzieć jak na tureckim kazaniu".

Dni mijały szybko. Najmilej wspominam oczywi¶cie wyjazdy i zwiedzanie Ankary. Pewnego dnia wieczorem mieli¶my wyjazd, który zorganizowany był w celu pokazania nam kultury tureckiej. Pięknie poprzebierani tancerze w stroje narodowe, bardzo oryginalna muzyka na długo została mi w pamięci.

Czasami w Ankarze czułam sie jak w Nowym Yorku. T naprawdę piękne i nowoczesne miasto i te charakterystyczne jak dla USA żółte taksówki.

Bardzo miło wspominam wyjazd do Muzeum Ataturka- wielkiego tureckiego przywódcy politycznego. Miejsce to umieszczone jest na olbrzymiej górze, sk±d rozpo¶ciera się przepiękny widok na cał± Ankarę. Porobili¶my tam wiele pięknych zdjęć na pami±tkę.

Dni mijały szybko. W Turcji w lutym co prawda nie ma ¶niegu, ale temperatury też s± nie za wysokie. Mieli¶my okazję być również w sejmie tureckim. Przyjęci zostali¶my z niezwykłym szacunkiem. Niesamowicie było poczuć sie jak polityk osoba ważna, ceniona i poważana.

Ciężko było wracać do Polski. Bardzo zżyli¶my się z Ankar± i nowymi tureckimii znajomymi. Udało nam się jeszcze na jeden dzień odwiedzić Stambuł. Przepiekny, monumentalny meczet Hagia Sophia miałam możliwo¶ć podziwiania tylko od zewn±trz. Niestety na zobaczenie przepięknych mozaiek w ¶rodku zabrakło mi już pieniędzy. Maciej z Sywli± poszli jako "delegacja" naszej grupy, zrobili wiele interesuj±cych zdjęć na pami±tkę.

Z wyprawy do Ankary i Stambułu wróciłam bogata w nowe przeżycia, ale przede wszystkim bardzo szczę¶liwa , ponieważ poznałam niesamowitych ludzi, z którymi kontakt utrzymuje do dzi¶.


PS Pod tym linkiem znajdziesz filmik po¶więcony wyjazdowi do Turcji:

http://www.youtube.com/watch?v=l0HpMHW9Zrk


Lubię to! · · Udostępnij

Napisz komentarz…
Naci¶nij Enter, aby opublikować.