Artykuły i relacje z podróży Globtroterów

W krainie prawdziwego Ceausescu i legendarnego Draculi > BUłGARIA, RUMUNIA


igebski igebski Dodaj do: wykop.pl
relacje z podróży

Zdjęcie RUMUNIA / Bukareszt / Bukareszt / AteneumRelacja z przejazdu na trasie Warna - Bukareszt - Bran - Braszów - Jassy. Po drodze zwiedzanie m.in. monumentalnego rumuńskiego parlamentu, klasztoru Agapia, Jeziora Czerwonego, najstarszej szkoły rumuńskiej i Wąwozu Bicaz.

Pierwszą noc spędzamy w hotelu Adamo na peryferiach Warny. W pokoju śmierdzą stare wykładziny, a w łazience brakuje suszarki. Telewizor co prawda przedpotopowy, ale działa. Jest też Wi-Fi. Z okna widać i słychać pędzące samochody ciężarowe i jeżdżące pociągi. Dopiero na trzecim planie ukazuje się fragment zatoki Morza Czarnego. Śniadanie serwowane, bardzo skromne.
Rano poznajemy naszą pilotkę. Nazywa się Agnieszka Bielecka-Ongori. Bułgarski kierowca ma na imię Michaił.Jedziemy w kierunku granicy z Rumunią. Po drodze psuje się pogoda. Jest coraz bardziej pochmurno i deszczowo. Przejeżdżamy przez pełne brzydkich socjalistycznych bloków miasto Ruse, a następnie przez graniczny most nad Dunajem zwany Mostem Przyjaźni. Przechodzimy kontrolę graniczną (Bułgaria i Rumunia nie należą do strefy Shengen)i drogą E85 jedziemy przez równiny Wołoszczyzny w kierunku stolicy Rumunii. Mijamy rozległe pola kukurydzy i słoneczników. Pogoda poprawia się.
Po drodze pilotka zbiera po 125 euro na bilety wstępu, przewodników lokalnych i na napiwki. Płacimy też za fakultatywne imprezy: kolacja rumuńska 30 euro, kolacja mołdawska 25 euro i rejs po delcie Dunaju 40 euro. Potem uczymy się niektórych zwrotów po rumuńsku, np.: pierdut - zgubić się, trup - ciało,casa de toleranca - dom publiczny.
W Bukareszcie poznajemy przewodniczkę, która będzie nam towarzyszyć przez najbliższe trzy dni. Nazywa się Iulia Gheliuc i świetnie mówi po polsku. Naszego języka uczyła się równolegle z angielskim. Od wielu lat jest tłumaczem przysięgłym.Iulia jest w takim wieku, że nie tylko pamięta, ale też uczestniczyła w tzw. rumuńskiej rewolucji w 1989 roku. Tamte wydarzenia, zakończone rozstrzelaniem Eleny i Nicolae Ceausescu, nazywa zresztą zamachem stanu.
Zatrzymujemy się przed teatrem. Zanim jednak zaczniemy zwiedzanie miasta, posilamy się ciepłymi placintami z mięsnym nadzieniem a'la 4 leje sztuka (ok. 4 zł) oraz pysznymi preclami (covrig) po 1 l. Niektórzy mówią, że są lepsze od krakowskich obwarzanków.
Bukareszt określa się mianem Paryża Bałkanów lub Małym Paryżem. Coś w tym jest. Spacer rozpoczynamy od ulicy, przy której znajduje się między innymi główna biblioteka uniwersytecka i muzeum narodowe. W pobliżu widać też dawny gmach komitetu centralnego partii komunistycznej. Nieopodal jest Ateneum, czyli główna sala koncertowa i siedziba Orkiestry Filharmonii "George Enescu".
Największą atrakcją Bukaresztu jest bez wątpienia monumentalny gmach parlamentu. Jest on jednym z największych i najcięższych budynków na świecie. Zdaje się, że tylko Pentagon jest od niego większy. Konkurs na jego budowę wygrała mająca wówczas 27 lata architekt Anna Petrescu.Podobno czynnikiem decydującym o wyborze jej projektu był fakt, że przedstawiła makietę a nie rysunki techniczne. A ponieważ Ceausescu, jak większość partyjnych bonzów, nie był człowiekiem przesadnie wykształconym (ukończył zaledwie cztery klasy szkoły podstawowej), to bardziej przemawiały do jego wyobraźni obrazy niż skomplikowane wyliczenia i schematy.
Gmach parlamentu budowano przez 13 lat. Wcześniej zburzono na terenie siedmiu kilometrów kwadratowych 30 tysięcy mieszkań, 19 cerkwi, 6 synagog i 3 kościoły. O ogromie inwestycji świadczą też takie liczby: 20 tysięcy robotników, milion metrów sześciennych marmuru, 1100 pomieszczeń. Megalomania "Słońca Karpat" mogła być zaspokojona, ale jak wiadomo, nie dożył on chwili ukończenia budowy.
Kontrola przed wejściem do parlamentu przypomina tę stosowaną na lotniskach. Godzina zwiedzania to zaledwie 3 procent całości. Widać przepych, ale też znaki czasu. Taki moloch jest kosztowny w utrzymaniu, a wpływy z biletów od turystów (ok. dwustu tysięcy rocznie) nie wystarczą na konserwację.Przyznać jednak trzeba, że ten przykład gigantomanii wywołuje na każdym duże wrażenie. Jedni podziwiają rozmach i wyobraźnię architektów, inni wytykają brak funkcjonalności i ogromny koszt budowy (trzy miliardy dolarów!).
Po wyjeździe z parlamentu spacerujemy jeszcze przez stare miasto. Mijamy knajpy, duże banki i pasaże. Podziwiamy eklektyczną zabudowę, gdzieniegdzie zaś wdychamy odór moczu. Niestety, ten problem dotyczy nie tylko Bukaresztu. Odwiedzamy też bardzo elegancką księgarnię Cărtureşti Carusel. Zlokalizowana jest ona na sześciu piętrach specjalnie zaadaptowanego budynku z XIX wieku. W ofercie ma pięć tysięcy płyt i dwa razy tyle książek.

Zdjęcia: Bukareszt, Bukareszt, Ateneum, RUMUNIA
Bukareszt, Bukareszt, Ateneum, RUMUNIA


Zdjęcia: Braszov, Siedmiogród, Brama Katarzyny, RUMUNIA
Braszov, Siedmiogród, Brama Katarzyny, RUMUNIA



Nocujemy w hotelu Phoenicia Ekspress pod Bukaresztem. Cztery gwiazdki, ale rumuńskie. W pokoju część gniazdek nietypowa. Telewizor chyba z epoki Caeusescu.Śniadanie w formie bufetu. Dość obfity wybór potraw. Brakuje jedynie czarnej herbaty, ale w Rumunii to rzecz normalna, gdyż ten napój mało kto tu pija, a jeżeli już to w wypadku choroby.


W drodze do Transylwanii Iulia opowiada o historii Rumunii, wplatając co rusz informacje o czasach współczesnych. Kiedy na przykład mijamy pasące się stada owiec, mówi o tym, że tutejsi pasterze nie dali się złamać dyrektywom z UE. Unia chciała, aby pasterzowi pomagał tylko jeden pies. Tymczasem tutejszą tradycją jest pilnowanie owiec przez trzy psy. Podobnie rzecz ma się w przypadku pasteryzacji mleka. Rumuńscy pasterze nadal wyrabiają sery z mleka niepasteryzowanego. Są one zresztą o wiele smaczniejsze od tych pasteryzowanych.
Mijamy miasto Sinaia nad rzeką Prahowa. Niestety, z powodu jakichś remontów wjazd do centrum jest zamknięty. Nie możemy więc obejrzeć królewskiego pałacu Peleş. Miejscowość ta słynie z tego, że urodziło się tutaj dwóch króli rumuńskich (Michał I i Karol II). W Sinaia zginął też w zamachu premier Ion Duca. Dodać warto, że w tym kurorcie znajduje się ładna stacja kolejowa
Niedaleko zlokalizowany jest inny kurort - Busteni. Słynie on z tego, że w otaczających go górach Bucegiznajdują się - jak twierdzą niektórzy badacze - ślady jakiejś nieznanej cywilizacji.Ponoć są tu jakieś tunele, z których wydziela się tajemnicza energia. Mówi się, że odnotowano przypadki dwutygodniowej bezsenności wśród okolicznych mieszkańców. Ale tak naprawdę najwięcej jest domysłów i legend, a te z kolei generują ruch turystyczny. Rzekomo Watykan i Stany Zjednoczone nalegają, aby Rumunia nie informowała o tych sprawach opinii publicznej. Tak czy owak, same góry Bucegi są warte polecenia.

Zdjęcia: Braszov, Siedmiogród, Ratusz, RUMUNIA
Braszov, Siedmiogród, Ratusz, RUMUNIA


Zdjęcia: Braszov, Siedmiogród, Rynek, RUMUNIA
Braszov, Siedmiogród, Rynek, RUMUNIA



Jednym z punktów programu naszego zwiedzania w tym dniu był zamek w Branie. Jego budowę rozpoczęto w XIV wieku. Kiedyś pełnił funkcje obronne, a od 1920 roku stanowił letnią rezydencję królowej Marii. Obecnie mieści się w nim muzeum historyczne. Zamek w Branie powszechnie nazywany jest siedzibą Draculi. Oczywiście każdy wie, że wampir o tym imieniu jest postacią fikcyjną, wykreowaną przez Brama Stokera w powieści "Dracula". Ba, podobno nawet Wład Palownik, rzekomy pierwowzór tej postaci, nigdy w tym zamku nie mieszkał, ale turyści chętnie tu przyjeżdżają. U podnóża zamku stoją stragany z pamiątkami, serami, winami, regionalnymi koszulami i bluzkami. Ponoć można nabyć też domową tuicę (bimber), ale ta ostatnia nie jest wystawiana na widok publiczny.
Próbujemy różnych serów. Są smaczne, więc kupujemy chyba ze dwa kilogramy różnych gatunków. Nabywam też małą butelkę wiśniówki za 20 lei oraz dwulitrową butlę mołdawskiego wina za 12 lei (to ostatnie w sklepie, a nie na straganie). Mimo niskiej ceny jest całkiem przyzwoite, o czym przekonuję się właśnie teraz, degustując je podczas pisania tej relacji.
Jedziemy przez Rasnov do Braszova (dawniej Stalin). Z drogi bardzo dobrze widoczny jest zamek na wzniesieniu obok tej pierwszej miejscowości.Służył on jako schronienie okolicznym chłopom podczas najazdów. Nigdy nie został zdobyty w walce. Jedynie raz został on poddany z powodu braku wody.
W Braszowie spacer zaczynamy od muzeum najstarszej szkoły rumuńskiej. Opowiada o niej i oprowadza nas po salach zażywny niski staruszek. Siadamy najpierw w ciasnych drewnianych ławkach z otworami na kałamarze. "Profesor" demonstruje nam tabliczki do pisania (tablety), liczydła (komputer) i drewniany kij (pomoc naukowa). Na koniec dzwoni ręcznym dzwonkiem. Na piętrze pokazuje prasę drukarską oraz liczne księgi sprzed kilku stuleci.
Przechodzimy przez Bramę Katarzyny, mijamy synagogę ukrytą we wnęce po prawej stronie i po chwili dochodzimy do "czarnego kościoła". Skąd ta nazwa? Ano z powodu wielkiego pożaru, który spustoszył Braszów w 1689 roku i zostawił sadzę na murze kościoła. Przed kościołem stoi pomnik Johannesa Honteriusa, reformatora wprowadzającego tutaj luteranizm. Na nasz widok pojawia się brodaty młodzian, ubrany w strój z epoki. Wciela się w rolę Honteriusa i opowiada o jego dokonaniach. Towarzyszy mu równie młoda kobieta, ale w stroju z XIX wieku. We wnętrzu kościoła nie można robić zdjęć ani filmować. A to ze względu na cenne kobierce z tureckiej Anatolii, wiszące wysoko pod oknami świątyni. Niegdyś darowali je kościołowi kupcy.

Zdjęcia: Bicaz, Siedmiogród, Wąwóz Bicaz, RUMUNIA
Bicaz, Siedmiogród, Wąwóz Bicaz, RUMUNIA


Zdjęcia: Bicaz, Siedmiogród, Wąwóz Bicaz 2, RUMUNIA
Bicaz, Siedmiogród, Wąwóz Bicaz 2, RUMUNIA



Braszów (inaczej Kronstadt) posiada bardzo ładny rynek i ratusz. Widać tu wyraźnie wpływy saskie. Niegdyś bowiem charakter rozwojowi miasta nadawali głównie sprowadzeni tu Sasi. Z rynku widać dobrze górę Tampa (955 m) z ogromnym napisem "Brasov" pod szczytem. Można na nią wejść, ale znacznie szybciej wjedzie się specjalną kolejką.
Wieczorem udajemy się na tradycyjną kolację rumuńską do restauracji Cerbul Carpatin, zlokalizowanej przy rynku. Przy wejściu wita nas dwóch młodzieńców ubranych w regionalne stroje rumuńskie. Jeden podaje nam chleb i sól, drugi zaś wydmuchuje sygnał na długiej trombicie. Schodzimy po schodkach do piwnicy z winami. Do degustacji otrzymujemy trzy rodzaje wina i drobne przekąski w postaci sera, orzechów, oliwek i jabłek. Przygrywa nam zespół złożony z akordeonisty, saksofonisty i skrzypka. Na koniec wysłuchujemy opowieści o winnych regionach Rumunii, popartych ich demonstrowaniem na ściennej mapie.
Na właściwą kolację idziemy do długiej sali na górze. Otrzymujemy najpierw porcję salata de vinete, czyli pastę z grillowanych bakłażanów z pomidorami i chlebem. Do tego po butelce wina na dwie osoby. Tu też przygrywa zespół muzyczny, ponadto występuje grupa tancerzy w ludowych strojach. Najpierw tańczą sami, potem wciągają gości do wspólnej zabawy. Na drugie danie kelnerki przynoszą nam sarmale (gołąbki z mięsem w liściach z kwaszonej kapusty) z mamałygą, kapustą, kawałkiem gotowanego boczku i dwoma pieczonymi kiełbaskami. Przyznam, że nie jadłem wcześniej mamałygi i miałem o niej mylne wyobrażenie. Tymczasem jest dość smaczna. Co do deseru, to było to papanasi (coś w rodzaju pączka, ale na bazie białego sera) polane konfiturą i jakimś sosem. Dwie charakterystyczne kulki do złudzenia przypominają kobiecy biust, więc niektórzy mówią, że to cycek.

Zdjęcia: Bukareszt, Bukareszt, Wnętrze parlamentu, RUMUNIA
Bukareszt, Bukareszt, Wnętrze parlamentu, RUMUNIA


Zdjęcia: Bran, Bran, Zamek Draculi, RUMUNIA
Bran, Bran, Zamek Draculi, RUMUNIA



Nocleg w hotelu Q Brasov niedaleko centrum. Śniadanie w formie bufetu.
Z Braszowa jedziemy do Jassów. Przejeżdżamy między innymi przez tereny zamieszkałe przez węgierskojęzycznych Seklerów. Tu warto wspomnieć, że Rumunia jest państwem wielonarodowościowym, a Węgrzy są drugą co wielkości grupą narodową.Ku mojemu zdziwieniu Romowie stanowią jedynie 2,5 procent populacji Rumunii. Wcześniej sądziłem, że jest ich więcej.
Na dłuższy postój zatrzymujemy się przy Lacu Rosu (Jezioro Czerwone). Jego barwa nie ma co prawda nic wspólnego z czerwienią, ale faktem jest, że powstało w 1838 roku w wyniku trzęsienia ziemi i zawalenia się zbocza górskiego. Osobliwością jeziora są skamieniałe kikuty zalanych niegdyś drzew. Znajduje się tutaj wypożyczalnia łódek, którymi turyści chętnie wypływają na niezbyt rozległe wody jeziora. Są też punkty gastronomiczne (ciorba de burta, czyli zupa z flaków wołowych na kwaśno za 6 lei).

Zdjęcia: Bukareszt, Bukareszt, Żyrandol w parlamencie, RUMUNIA
Bukareszt, Bukareszt, Żyrandol w parlamencie, RUMUNIA



Pomiędzy Lacu Rosu a Bicaz, na pograniczu Siedmiogrodu i rumuńskiej Mołdawii, znajduje się malowniczy wąwóz nazwany Bicaz od nazwy ostatniej miejscowości. Jest to jeden z największych wąwozów w Europie. Jego ściany mają do 300 metrów wysokości. Największa skała nazywa się Piatra Altarului. Na jej szczycie znajduje się krzyż, który zastąpił zainstalowaną tu w minionym ustroju gwiazdę. Dnem wąskiego kanionu wije się rzeczka i wąska szosa. Od czasu do czasu można znaleźć jakąś zatoczkę, gdzie można zaparkować auto. W sezonie letnim bywa tu bardzo tłoczno. Teraz, we wrześniu, łatwiej jest zatrzymać się, aby porobić zdjęcia i spokojnie kontemplować naturę.
Jadąc dalej, już na terenie Bukowiny, docieramy do klasztoru Agapia. Ten siedemnastowieczny zespół monastyczny wart jest obejrzenia głównie ze względu na freski Nicolae Grigorescu. Niestety, w środku nie wolno robić zdjęć. Nie można też fotografować mniszek, o czym przekonuję się, gdy próbuję robić zdjęcie stojącej przed muzeum ikon zakonnicy. Natychmiast zasłania ręką twarz i krzyczy "Nu!".
Zabudowania zespołu klasztornego są ładnie utrzymane. Wszędzie widać pełno kwiatów i starannie pielęgnowanych trawników. Przebywa tu około pół tysiąca mniszek. Zajmują się uprawą ogrodów, tkaniem dywanów, haftowaniem, pisaniem ikon i tp. Przed wejściem do klasztoru po raz pierwszy podczas tej podróży widzę żebrzących Romów. Nieco dalej natykam się na tradycyjny wóz taborowy, do którego zaprzęgnięty jest chudy konik.
Tuż przed wieczorem docieramy do Jassów, czyli byłej stolicy Hospodarstwa Mołdawskiego. Miasto położone jest niczym Rzym - na siedmiu wzgórzach. Podczas krótkiego spaceru oglądamy między innymi nowoczesny gmach hotelu Unirea i zabytkowy, ale luksusowy Trajan Grand Hotel. Ciekawostką jest, że ten ostatni zbudowany został w 1882 roku przez samego Gustawa Eiffla. Odwiedzamy też katedrę metropolitarną i dawny pałac rządowy, obecnie będący Pałacem Kultury.

Nocleg w hotelu Dorobanti niedaleko centrum. Śniadanie serwowane, brak gniazdek w pokoju, bez windy (do 4 piętra nie ma obowiązku). Pilot do telewizora wydawany w recepcji. Za to trafia się nam apartament: salon ze skórzanymi kanapami, lodówką i telewizorem oraz sypialnia na trzy osoby. Również z telewizorem!
Ireneusz Gębski


Wkrótce część druga z przejazdu przez Mołdawię, Deltę Dunaju i Konstancę.

Zdjęcia

RUMUNIA / Bukareszt / Bukareszt / AteneumRUMUNIA / Siedmiogród / Braszov / Brama KatarzynyRUMUNIA / Siedmiogród / Braszov / RatuszRUMUNIA / Siedmiogród / Braszov / RynekRUMUNIA / Siedmiogród / Bicaz / Wąwóz BicazRUMUNIA / Siedmiogród / Bicaz / Wąwóz Bicaz 2RUMUNIA / Bukareszt / Bukareszt / Wnętrze parlamentuRUMUNIA / Bran / Bran / Zamek DraculiRUMUNIA / Bukareszt / Bukareszt / Żyrandol w parlamencie

Dodane komentarze

brak komentarzy

Przydatne adresy

Brak adresów do wyświetlenia.

Strefa Globtrotera

Dział Artykuły

Dział Artykuły powstał w celu umożliwienia zarejestrowanym użytkownikom serwisu globtroter.pl publikowania swoich relacji z podróży i pomocy innym podróżnikom w planowaniu wyjazdów.

Uwaga:
za każde dodany artykuł otrzymujesz punkty - przeczytaj o tym.

Jak dodać artykuł?

  1. Zarejestruj się w naszym serwisie - TUTAJ
  2. Dodaj zdjęcia (10 punktów) - TUTAJ
  3. Dodaj artykuł (100 punktów) - TUTAJ
  4. Artykuły są moderowane przez administratora.

Inne Artykuły

X

Serwis Globtroter.pl zapisuje informacje w postaci ciasteczek (ang. cookies). Są one używane w celach reklamowych, statystycznych oraz funkcjonalnych - co pozwala dostosować serwis do potrzeb osób, które odwiedzają go wielokrotnie. Ciateczka mogą też stosować współpracujący z nami reklamodawcy. Czytaj więcej »

Akceptuję Politykę plików cookies

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2001 - 2018 Globtroter.pl