Szwecja - natura i nowoczesno¶ć. > SZWECJA, DANIA

W wakacje latem 2008 roku miałam okazję wybrać się do Szwecji oraz Danii. Pierwszy raz płynęłam takim wielkim promem, a nazywał się Stena Baltica. Były na nim restauracje i sklepy. Za oknem nic nie było widać prócz wielkich otchłani morza, a ja nie miałam nic do roboty jak się w nie wpatrywać. Czekałam niecierpliwie, aż dopłyniemy na miejsce, w końcu znużona zasnęłam, gdy się obudziłam był już wieczór. Dopłynęli¶my do miasta Karlskrona. Pojechali¶my autem do gospodarstwa w Orranas, gdzie mieli¶my przenocować. O tej porze nic nie zdołałam zobaczyć prócz czarnej otchłani.

Następnego dnia, gdy się ocknęłam zobaczyłam zupełnie inne i naprawdę ciepłe otoczenie. Wszyscy jeszcze spali, a ja ciekawa co jest na zewn±trz wyjrzałam przez okno i ujrzałam wspaniałe krajobrazy pól. Gdy wszyscy już się obudzili chłodnym powiewem poranka, ogarnęłam się i wybiegłam na dwór zobaczyć wszystko z bliska. Gdybym wzięła aparat ach…. Dookoła ¶piewały ptaki, na polu pasły się konie i krowy, po podwórzu biegały psy ganiaj±ce za kurami. Było wspaniale, ale to przecież tylko kawal±tek tego wspaniałego kraju. Zdecydowali¶my go trochę zwiedzić. Każdy, gdy wyobraża sobie plażę zazwyczaj widzi faluj±c± wodę, piasek i nieliczne kamienie, jednak gdy postanowili¶my odwiedzić plażę w Szwecji nasze my¶lenie na ten temat trochę się zmieniło. Tutejsi mówili, że to najpiękniejsza plaża w okolicy, a gdy dotarli¶my zobaczyli¶my trawę schodz±c± do wody, rozwalaj±cy się pomost i krowy, które piły wodę z morza! Woda w morzu była aż tak mało słona, że stała się praktycznie słodka i pitna. Jednak ten krajobraz miał swój urok. Nie byli¶my tam zbyt długo, bo nie było tam zbyt dużo do roboty prócz podziwiania pięknych krajobrazów.

Postanowili¶my ponownie odwiedzić Karlskronę w ¶wietle dnia. Na miejscu za portem ujrzeli¶my wspaniał± plażę, która była piaszczysta, a na niej była artystyczna zjeżdżalnia. Wyjeżdżało się z głowy jakiej¶ postaci i wjeżdżało się do wody. Gdy obeszli¶my miasto postanowili¶my wrócić do portu, a tam zauważyli¶my z drugiej strony wesołe miasteczko. Namówiłam tatę by¶my je odwiedzili, a w nim spotkali¶my Polaka, który miał tor przeszkód. Przez chwilę poczułam się jak w Polsce. Grała muzyka Lady Pank. Polak tak się ucieszył widz±c rodaków, że pozwolił mi przej¶ć tor za darmo. Było już ciemno. Id±c wzdłuż brzegu zauważyli¶my, że nikt nie ¶pi tylko wszyscy się bawi±, tańcz± i jedz±. Doł±czyli¶my do nich. Gdy się już wybawili¶my pojechali¶my do Orranas na odpoczynek.

Nazajutrz zrobili¶my się głodni, naturalnie mieli¶my pożywienie, ale chyba warto odwiedzić cywilizacje, której i tak nie było zbyt wiele. Odwiedzili¶my więc miasteczko pod trochę ¶mieszn± nazw± Jamjo (Dziamdzio).Ciekawostk± było to, że gdy weszli¶my do małego sklepiku zobaczyli¶my segregator ¶mieci i plastikowych butelek. U nas za segregacje, kosze i wysiłek trzeba zapłacić, a tam za pomoc naturze oni ci płac±. Wrzucasz butelkę do automatu i wylatuj± ci za ni± drobniaki. Prócz segregacji ¶mieci stoj± tam też kosze na psie odchody, co u nas jeszcze jest rzadko¶ci±.

Po zrobieniu zakupów odwiedzili¶my miasteczko Torhamn, w którym był rezerwat ptaków. Miasteczko mie¶ciło się na najbardziej wysuniętym na południe Szwecji zak±tku, gdzie ptaki odpoczywaj± po przeprawie przez Morze Bałtyckie. Wszystkie domki w miasteczku były koloru bordowego z białymi okiennicami i czarnym dachem. Wygl±dało to niesamowicie.

Kolejnego dnia wybrali¶my się na wycieczkę naszym samochodem do Malmo. Po drodze przejeżdżali¶my przez miejscowo¶ć Foteviken, gdzie mieli¶my okazję zobaczyć wioskę wikingów. Dotarli¶my też na wyspę Sturko, gdzie istnieje spore pole do golfa, wędzarnie ryb (tanio, smacznie i dużo) i ujrzeli¶my kilka drewnianych wiatraków. Z kolei w rezerwacie Forkesjon napotkali¶my ryty skalne i polodowcowe jezioro. W Malmo na rynku znajdowało się za to boisko do siatki na, którym akurat rozpoczynał się mecz oraz pacyfistyczny pomnik pistoletu z zawinięt± luf± i instalacja pt. orkiestra (postacie były naturalnych wymiarów).

Z Malmo udali¶my się do Kopenhagi, przejeżdżaj±c tunelem, który był czę¶ciowo nad morzem, a czę¶ciowo pod nim. Przejazd był płatny. W samym mie¶cie zauważyli¶my, że jest dużo rowerów i stojaków na nie, a samochodów jest mniej niż deszczu na pustyni! Dużo ludzi przemieszczało się poci±gami oraz rowerami, dlatego nie było takiego tłoku aut na ulicach. Rowery gór±! Niektóre były nawet z doczepionym specjalnym wózkiem dla dzieci. Szybko oswoili¶my się z otoczeniem i zaczęli¶my zwiedzać to wspaniałe miasto. Gdy przechodzili¶my mostem, w dole zauważyłam co¶ niezwykłego. W rzece leżały białe rzeĽby o ludzkich kształtach. Ciekawe czy to na pami±tkę jakiego¶ tragicznego wydarzenia, np. utonięcia całej rodziny dawno temu?

Po powrocie do Orranas mieli¶my jeszcze okazję zajrzeć do pobliskiego Kristianopel, fajnego miasteczka z klimatem z dawnych lat. W porcie akurat była zabawa i ludzie tańczyli na deskach oraz spacerowali o zachodzie słońca wzdłuż morza.

To były wspaniałe przeżycia i nigdy nie zapomnę tych pięknych krajobrazów oraz miłych wspomnień.