Konkurs - ABC > NEPAL

Było zimno, nawet bardzo. ¦piwór który okrywał mnie całego i kurtka któr± miałem na sobie, razem z czapk± i polarem nie dawały mi cieplnego komfortu. Nie czułem się dobrze, budziłem się który¶ raz z rzędu w nocy i nie mogłem zasn±ć. To pewnie zmęczenie, które odbijało się po ostatnich kilku dniach wędrówki. Mieli¶my pecha, tegoroczny monsun jako¶ się przedłużał a pokonuj±c trasę raz paliło mnie słońce a raz oblewał deszcz. Dodatkowo widoki nie dostarczały wrażeń, o których czytałem w przewodnikach. Ostatnie pół dnia do bazy szli¶my we mgle i lekkim deszczu, wysoko¶ć dawała mi się we znaki ilekroć zatrzymywałem się aby odsapn±ć. Było Ľle. Po dotarciu na nocleg i po kolacji zmęczony z bol±c± głow± poszedłem spać. Wszystko to razem sprawiło, że miejsce, w którym się znajdowałem, czyli Annapurna Base Camp, było dla mnie czym¶ abstrakcyjnym. Dzięki figlarnej pogodzie nadzieje na jakiekolwiek widoki stały się nikłe, a co chwilę nachodziły mnie krytyczne my¶li "po co tu szedłem". Miałem także ¶wiadomo¶ć, że chwilę po ¶niadaniu trzeba będzie udać się w dół doliny, w drogę powrotn±. Odwróciłem się na drugi bok i próbowałem jeszcze dospać w¶ród akompaniamentu chrapania innych mieszkańców lodgy i kolegi, który wła¶nie wyszedł do toalety i hałasował przed budynkiem potykaj±c się o różne rzeczy. Gdy kolejny raz otworzyłem oczy, budz±c się ze snu, k±tem oka zauważyłem, że mrok pomału uciekał. Wyszedłem z lodgy, prawie wszyscy pozostali uczestnicy już nie spali. Rozejrzałem się i moim oczom ukazał się widok ciemno-białych o¶nieżonych gór. Dziesi±tki szczytów dookoła a w¶ród nich Machhapuchhre 6993 m (tzw. rybi ogon) South Annapurna 7219m, Hiunchulli 6441m i Tharpu Chuli 5663m przebijały się ze ¶mietanki chmur, które spowijały ich dolne partie. Niestety w północnym miejscu kotliny chmury nadal zasłaniały najwyższy szczyt bazy. Nie widać Anny - posmutniałem. Po jakiej¶ chwili chmury zrobiły się lekko białe i czę¶ć z ludzi podeszła bliżej, do małego kamiennego murku z flagami buddyjskimi, ku odsłoniętemu lodowcowi. Anna opornie zaczęła się budzić ze snu jakby leniwie odkrywaj±c się z mgielnej kołdry. Z minuty na minutę odsłaniały się poszczególne partie niezwykłej Annapurny I. Dwójka wędrowców podeszła nieco bliżej, ich ciemne sylwetki kontrastowały z coraz bardziej widocznymi zarysami odsłoniętych partii szczytowych (8091m). Przedstawienie trwało, zamiast fanfar temu zjawisku towarzyszyły dĽwięki odłamów skalnych i schodz±cych co jaki¶ czas mniejszych lawin, było widać, że te góry wci±ż żyj±. Stali¶my jak osłupieni gdy chmury całkowicie odsłoniły nam ponad 3 kilometrow± ¶cianę, która na każdemu z nas zrobiła niezapomniane wrażenie. Naszym oczom ukazała się potężna góra, spowita ogromnymi wisz±cymi płachtami ¶niegu na graniach, widać było, że ten ¶nieg leży na niej niczym płaszcz na królowej. Jej szczyt nadal wygl±dał tak nierealnie i niedostępnie a z miejsca gdzie stali¶my nie było już innych jak tylko pocz±tki szlaków wspinaczkowych. Z lewej strony odsłonił się także Barha Shikhar 7647m. Całe przedstawienie trwało około pół godziny, Annapurnę szybko przykryły chmury w jej dolnych partiach, pozostawiaj±c ¶cianę dotykaj±c± granatowego nieba. Dno kotliny roz¶wietliły promienie porannego słońca, jak na dłoni utrzymywał się widok na wspaniałe o¶nieżone góry. Był to ten moment w którym znikaj± wszelkie trudy i niedogodno¶ci, zapomniałem o tym, że boli mnie głowa.