Trzebińskie ruiny ......... > POLSKA

Pocz±tki dziejów Trzebiny sięgaj± drugiej połowy XIII w., a pierwsza informacja Ľródłowa o miejscowo¶ci pochodzi z 1362 r. W XV w. wioska należała do rodu Elsterberg, posiadaj±cego liczne maj±tki w okolicach Prudnika. W dokumentach księcia Bolka V z 1448 r. pojawia się między innymi Kunze Elsterberg z Trzebiny. W szesnastym stuleciu miejscowo¶ć należała do rodu Kottulinskich. Rz±dy tej rodziny to okres szybkiego rozwoju Trzebiny, która w 1542 r. otrzymała od króla czeskiego Ferdynanda Habsburga przywilej targowy. W 1559 r. baron Adam Kottulinski wydał sw± córkę Katarzynę za Krzysztofa von Wachtel. Katarzyna wniosła w wianie b±dĽ też sprzedała Trzebinę mężowi. Maj±tek w rękach rodziny Wachtel pozostał do 1670 r., kiedy to Helena Polixena Schmeskal, wdowa po Janie Krzysztofie von Wachtlu, zapisała go Bożogrobcom z pobliskiej Nysy. Klasztor posiadał dobra w Trzebinie do kasaty w 1810 r. Maj±tek przejęty przez państwo pruskie został w 1812 r. sprzedany marszałkowi Gebhardowi Leberecht von Blücher.
To własnie on wraz z Wellingtonem pokonał Napoleona pod Waterloo za co został odznaczony najwyższym pruskim odznaczeniem.Blücher.to postać niezwykle barwna.Warto przeczytać jego życiorys.
W 1817 Blücher sprzedaje Trzebinę dzierżawcom.Osiem lat wcze¶niej na terenie parku odkryto Ľródła wód mineralnych i w miejscowo¶ci utworzono uzdrowisko z zakładem k±pielowym. Zakład wodoleczniczy przetrwał do końca drugiej wojny ¶wiatowej, a w czasach powojennych niewykorzystywane budynki popadły w ruinę.
Obecnie w Trzebinie z dawnej rezydencji pozostały tylko ruiny pałacu, zniszczone budynki zdrojowe, fragmenty ozdobnego muru otaczaj±cego park krajobrazowy, budynek dawnej bramy wjazdowej, przebudowany póĽniej na spichlerz, kaplica bożogrobców i figura ¶w. Jana Nepomucena. Zabudowania wraz z terenem s± własno¶ci± Gminy Lubrza. W 2010 r. gmina uzyskała dofinansowanie z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na przeprowadzenie prac remontowych budynku bramnego, ogrodzenia, kaplicy i figury ¶w. Jana.
Wła¶nie te obiekty pokazuję na swoich fotografiach.
Szkoda jednak,że nic nie zrobiono wokół ruin.Zarastaj± je samosiejki drzew ,a zieleń wdziera się z każdej strony.Może warto uchronić od całkowitego zniszczenia choć to....co pozostało po miejscu z tak piękn± histori±.