Kierunek Azerbejdżan cz 3 > WĘGRY

Węgier wieczorem zaserwował niedogotowan± kapustę z wkładk±.Wkładka to podgardle tak tłuste, że w gardle się zapiera. Całe szczę¶cie że obok szczeka pies więc tłuste zajada jak gospodarz odwraca głowę. Widz±c pusty talerz dostaję dokładkę, ze szczę¶cia chce mi się płakać. Węgry płaskie, więc do granicy z Rumuni± kilometry uciekaj±, ruch mały sama rado¶ć.




Muzykę słychać z daleka to wesele, zatrzymuję się na chwilę i od razu częstuj± nas kołaczem. Paula, Polka z Sokołowa Podlaskiego jest go¶ciem weselnym i zapytała co robimy i dok±d jedziemy. Jej rodzice to Polka, a tato Węgier. Ona studiuje w Budapeszcie i chce być policjantk±. Pod ko¶ciołem tłumek, każdy zostaje poczęstowany palink±. Oj, ostra, ostra wypijam kielonka i serdeczne dzięki bo droga daleka.


Młodzi każ± nam jechać za sob±. Zapraszaj±, podchodzi starosta weselny z ciupag± ustrojon± w kolorowe wst±żeczki i pokazuje kierunek, że mamy za nimi jechać. Doł±czamy dodaj±c orszakowi fasonu. Tadziu łapie gumę i orszak weselny znikn±ł. Na pytanie czy co¶ robił przy rowerku dostawałem odpowiedz ,,oj tam ,oj tam”. Co¶ mu skrzypi, piszczy i od tej pory klejenie dętek to norma. Ja zainwestowałem w gumy i jak na razie nie wiem co to wymiana. Rumuńsk± granice przekraczamy w miejscowo¶ci Palea nie daleko Satu Mare.






Wła¶ciwie granicy nie ma ale siedzi senny rumuński pogranicznik i kiwa żeby jechać dalej. Moja flaga na rowerku pokazuje jaka narodowo¶ć. Przez Satu Mare przejeżdżałem wiele razy. Przed wjazdem do miasta jest rondo, obok stoi stara Dacia, a w niej agencja towarzyska. Dwie te same dziewczyny pracuj± od trzech lat. Pokazuję na migi jak biznes. Pokazuje że marnie bo upały i nikt do Daci nie chce wchodzić.




Aiba Iulia, zmęczony po 160 km szukam miejsca na nocleg. Kiedy¶ państwowe gospodarstwo rolne, a teraz wła¶cicielem jest Niemka. Dozoruje Rumunka, więc dzwoni do wła¶cicielki czy możemy się rozbić. Pozwala nam rozbić namioty, przynosi wiadro mięsa na grilla i pracownika do pomocy.




Kiedy¶ za komuny pracowało tam setki ludzi teraz zostały dwa osły. Jeden miał na imię Eryk, koń i maszyny rozebrane na czę¶ci pierwsze. Zastanawiam się na co Niemce takie rudery. Wszystko to ruina i nikt o to nie dba. Kolacja królewska, tyle mięsa dawno nie jadłem. Orkiestra wojskowa daje czadu w Cluj.






Napoca, ¶więto flagi, więc defilada jak w Warszawie. U¶miechnięte Panie w mundurach. Pop z wiadrem ¶więconej wody stoi w pogotowiu. Te same obyczaje jak u nas, ale tu nast±piło oberwanie chmury więc wszyscy do cerkwi. My z rowerami w ¶więtym przybytku się mie¶cimy. Lało dobr± godzinę, defilada a my w drogę.



Robi się w±sko i tir za tirem. Czasami na centymetry nas mijaj± – ciarki na plecach. Pierwszy wypadek i ginie czterech turystów z Austrii. Korek dwadzie¶cia pięć kilometrów aż do Sibiu.



Rower ma przewagę w korku nie stoi. Nie robię zdjęć bo widok czterech czarnych worków i wraku samochodu. Nie ma o czym pisać. Rozbijamy się nad rzek± bo kolejny wypadek i tiry po horyzont. Bacówka nad rzek± i ze dwie¶cie owiec do dojenia. Biorę się za robotę, próbuję je doić ale po kilku kopniakach rezygnuję. Gospodarze zapraszaj± nas do bacówki. Tam od razu poczęstowali serwatk±. Ta stoi w końcu pomieszczenia bez okien. Palenisko na ¶rodku bez komina. Pojemnik na serwatkę czarny, wła¶ciciel ręk± wyci±gn±ł kilka gar¶ci much i dostał się do serwatki. Nie powiem smaczna i pożywna. Całe kilogramy serów wisz± pod sufitem. Gospodarz dopiero co poił owce, a już bierze się za robienie sera. Ręce w kolorze czarnym jak by przepracował szychta na kopalni. Wyciska, kształtuje w kr±żki, nie wiem co do mnie mówi więc ¶piewam góralsk± piosenkę. Spodobała mu się. ¦pimy nad rzek± szerok± na kilkana¶cie metrów, więc k±piel w ciepłej wodzie. Na namiocie wisi kr±żek sera, po drugiej stronie tiry jak stały tak stoj±… CDN…