Wspomnienie czerwonych maków, czyli Monte Cassino > WłOCHY

Na przełęczy, któr± szły ataki Polaków na umocnienia niemieckie dzi¶ znajduje się cmentarz, który oddano 1 wrze¶nia 1945 r. Mało który ze zwiedzaj±cych zdaje sobie sprawę, że ta kamienna nekropolia znajdowała się pod morderczym ostrzałem karabinów maszynowych i artylerii poukrywanych w zaułkach skał. Klasztor, który ozdabia szczyt góry też utracił wiele w czasie zmagań. Przez pomyłkę szyfrantów został zbombardowany i zniszczony, mimo, że wcze¶niej podjęto decyzję, że nie będzie teatrem tragedii wojennej. Nim odkryto bł±d, wielki i piękny zabytek stał się jeno stert± kamieni. Przypominaj± dzisiaj o tym jedynie zdjęcia. Sama budowla została odnowiona. Ko¶ciół nosi datę 1947.
W natarciu 2 Korpusu Gen Władysława Andersa poległo wielu żołnierzy. Niektórzy jednak, podobnie jak ich dowódca, zostali tutaj przywiezieni i pochowani po swej ¶mierci.
Gdy zwiedza się tę nekropolię to wydaje się, że jest to tylko okrutny żart, bajka, legenda, że taka tragedia nie mogła się wydarzyć. Jednak jest inaczej. To stało się naprawdę. Jedna z najbardziej krwawych bitew pochłonęła tysi±ce istnień ludzkich, w tym ponad 1000 istnień ludzi z Polski. Leż± tu wszyscy, którym bliski był kraj nad Wisł±, nawet jeżeli dzieliła religia i pochodzenie etniczne. Wielu z nich gen. Anders wyprowadził z Gułagów. Wielu nigdy już nie mogło ogl±dać swojej ziemi. Nawet jeżeli przeżyli to zmaganie to sowiecki okupant wspomagany przez polskich oprawców nie pozwolił im wrócić, a tych, którzy wrócili pozbawiał wolno¶ci i życia.
Dziwne te losy, ale to miejsce bardzo ważne. By kamienie wołały, uczyły, przestrzegały...