Kierunek Soczi > ROSJA

JADYMY

Robię zakupu na drogę i słyszę, że do Murmańska nikogo nie spotkam.

Za matuszku Rasiju, słyszę chóralny głos. Obok ¶miga czołg, a to wóz bojowy przecina drogę, miało nikogo nie być a tu nazwy M-13, M-7 i tym podobne. Szok, tysi±ce wozów bojowych, czołgów innych pojazdów ci±gn±ce się kilometrami jednostki wojskowe. Nie mam odwagi robić zdjęć wiem jedno z nimi nie ma żartów jeszcze za szpiega wezm±, kiwam wojsku wesoło, czasami zatrzymuj± i częstuj± papierosami, klepi± po ramieniu.

Docieram do Sputnika – taki napis jedynej miejscowo¶ci na tej trasie która ma nazwę. Mam pietra rozbić namiot w krzakach by nie skończyć pod g±sienicami czołgu, albo innego ustrojstwa waż±cego kilkana¶cie ton.

Osiedle otoczone dwu metrowym murem uwieńczony drutem kolczastym, pukam do bramy pytaj±c czy mogę rozbić namiot, dyżurny żołnierz dzwoni i po chwili stoi oficer i zaprasza do ¶rodka. Nocleg mam w ¶wietlicy a i kolacja z oficerami.

Próbuję dowiedzieć się jakie maj± zadanie, dostaję odpowiedz że ochraniaj± granicę z Finlandi± i Norwegi±. Toasty rozluzniły atmosferę więc pytam o t± potężn± armię. Ojczyzny bronić nada, ale wy wierzycie że Finowie na was napadn±, oni bogaci domy po dwa samochody i co mieli by po wasze zatrute wody i rozkopane kopalnie ręce wyci±gn±ć.

No ale my nic innego oprócz wojaczki nie potrafimy, proponuje rozebrać płoty, mury wybudować drogi hotele i turystów zaprosić, a po co by tu turysta chciał przyjechać, no tak dobre pytanie.


Ogromny cmentarz upamiętniaj±cy poległych w walce o Murmańsk. Dziesi±tki, tysi±ce grobów i czasami napotykam nazwisko młodego żołnierza, który oddał życie za ojczyznę, ale większo¶ć leży anonimowo. Napotykam jeszcze kilka mniejszych miejsc pamięci przy drodze. Zakaz fotografowanie, zakaz skrętu w prawo w lewo, a to wojskowe a to nie wolno Murmańsk wita mnie chłodem, jest prawie noc szukam miejsca na noclegu.

Most i betonowe klocki czyli budynki podobne już widziałem w Zapolarnym, szaro ponuro deszczyk pokropuje. Widzę, że nad fiordem pali się ognisko wiec pomy¶lałem, może Cyganie albo Rosjanie ognisko pal± kiełbaski się smaż±. Kulam się pod górę między blokami co rusz kto¶ na mnie spogl±da wszyscy wygl±daj± jak zjawy boję się, naczytałem się o Rosji że strach się bać a tu zakapior za zakapiorem. Noc± wszystkie koty jednakie. Rozczarowanie, to nie ognisko a wieczny ogień za tych co zginęli w obronie ojczyzny. Spogl±dam w górę a tam ogromny pomnik Rosyjskiego żołnierza z pepesz±, no to ochronę już mam, ale czy wypada w takim miejscu stawiać namiot.

Posadzka cała w marmurach na ¶rodku płyta z żelaza z której bucha wieczny ogień, tylko jedna pani bacznie mi się przygl±da więc co mi tam rozkładam namiot, ciężko mi idzie bo wiatr zrywa co rusz powlokę namiotu, kiedy już ustawiłem i sakwy zdj±łem z roweru by obci±żyć namiot zauważyłem że zebrała się już spora grupa ludzi a co rusz nowy samochód podjechał. Jeden z gapiów nie wytrzymał podszedł do mnie i mówi; czy wiesz kto to jest? nie zgodnie z prawd± odpowiadam, ot Aliosza nasz bohater, pokiwałem głow± ze zrozumieniem. Co tu robisz, nie wiedziałem co powiedzieć więc pokazuję palcem na ponur± twarz Alioszy -jego przyjechałem ochraniać, mój rozmówca parskn±ł ze zło¶ci i mówi; kto by chciał Alioszę podpiz…. to ja mu w mordę i w zęby, w zęby i w mordę, napina się dodaje kto by go chciał ukra¶ć – to kilkaset ton betonu i stali. Przyjechała Policja, telewizja i pomy¶lałem no Hajer to się Ľle skończy.
CDN