Artykuły i relacje z podróży Globtroterów

Emirat Abu Zabi. Część I. > ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE


mmaJola mmaJola Dodaj do: wykop.pl
relacje z podróży

Zdjęcie ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE / Emirat Abu Zabi / Abu Zabi / Abu Zabi we mgle.Emirat Abu Zabi graniczy od północy z emiratem Dubaj i Szardża, na zachodzie i południu z Arabią Saudyjską, zaś z Sułtanatem Omanu na południu.
Zajmuje ponad 87% powierzchni lądowej całego kraju, a w jego skład wchodzi archipelag złożony z 200 wysp i wysepek rozsianych wzdłuż wybrzeża, a obszar na lądzie zajmuje głównie pustynia. W połowie roku 2016 r. cała populacja mieszkająca w tym emiracie wynosiła 2,9 miliona, a w 2010 r. samych Emiratczyków było 551 535.

Historia do 1971
Obecny emirat Abu Zabi w XVIII wieku należał do obszaru nazwanego przez Brytyjczyków Wybrzeżem Piratów. Po 1853 r. nazwa ta uległa zmianie na Wybrzeże Traktatowe lub Oman Traktatowy, którym władali szejkowie z Abu Zabi, Ra’s Al Chajmy i Szardży.
Ziemie pozostające pod władzą szejka Abu Zabi graniczyły na wschodzie z Dubajem, na zachodzie z Katarem i Arabią Saudyjską i na południu z Omanem. Ludzie byli bardzo biedni i zajmowali się połowem pereł, hodowlą zwierząt i uprawą daktyli. Znani byli zwłaszcza z hodowli wielbłądów i częstego udziału w walkach plemiennych.
Mieszkali w chatach barasti zbudowanych z drewna i liści palmowych, a tylko nieliczni mieli domy z gliny. Gotowali na paleniskach, a osada Abu Zabi znajdująca się na wyspie nie miała dobrej wody pitnej. Jedynie w oazach Al Ain i w Liwie znajdowało się jej pod dostatkiem.
Dzieci nie chodziły do szkoły, bo jej nie było. Mało kto potrafił pisać i czytać.
Mężczyźni okręcali się wokół bioder tkaniną i z tego składał się ich ubiór. Nie nosili chust na głowie i nie mieli butów. Bardzo często nosili długie włosy, by chronić kark przed słońcem.
Kobiety zajmowały się gotowaniem, tkaniem, opieką nad małymi dziećmi. Sprzedawały na rynkach to, co mężczyźni złowili lub upolowali. Wspinały się po pniu palmy, by nazrywać daktyli, uprawiały ziemię i zajmowały się hodowlą wielbłądów i innych zwierząt. Nosiły dwa razy dziennie wodę w torbach z koziej skóry, zarzucając ją na plecy, ze studni oddalonej czasami o kilka kilometrów.
Z wyspy Abu Zabi do oddalonego o 160 km Al Ain jechało się na wielbłądzie siedem dni. Do 1952 r. przeszkodą do pokonania był też odcinek, gdzie kanał z morską wodą oddzielał wyspę od lądu stałego. Karawana musiała czekać na odpływ, by przejść na drugą stronę. Podróż do oazy Liwa trwała pięć dni. Aby się tam dostać, najpierw ludzie płynęli łodzią do miejscowości Ruwais, a potem dalszą drogę kontynuowali przez pustynię na wielbłądzie. Do Dubaju oddalonego o 150 km płynęli łodzią trzy dni.
Ponieważ na pustyni można było spotkać bandytów, rabusiów i ludzi będących na banicji, nikt samotnie nie podróżował, tylko w karawanach złożonych z kilkudziesięciu wielbłądów. Podróżni zatrzymywali się w osadach, gdzie mieszkali Beduini i w zależności od tego, jak zostali ugoszczeni, tak mogli czuć się bezpiecznie. Jeśli dostali oprócz kawy posiłek, oznaczało to, że będą chronieni przez czas dziennej jazdy wielbłąda. A jeśli zostali zaproszeni na nocny odpoczynek, wskazywało to, że Beduini będą ich chronić przez kolejne trzy dni. Nie to, że Beduini będą z nimi jechali, ale w razie zaatakowania biorą na siebie obowiązek pomszczenia tej napaści. Oczywiście podróżni odwdzięczali się za taką gościnę tym, co mieli przy sobie, lub kupując od Beduinów ich towary.
W XVIII wieku terenem Abu Zabi rządził szejk Nahajan z rodziny Al bu Falah, który dał początek dynastii rządzącej po dziś dzień. Ta rodzina należała do koalicji plemiennej zwanej Bani Jas, a w jej skład wchodziły też rodziny Al-Manasir i Al-Mazari i wiele innych. Wyznawali oni sunnizm, tolerancyjny odłam islamu szkoły Al Maliki. Najpierw siedziba szejka mieściła się w oazie Liwa, potem przeniesiono ją na wyspę Abu Zabi, gdzie wybudowano niewielki fort wokół ujęcia pitnej wody. Następnie to miejsce stało się centralnym miejscem władzy, gdzie podejmowano decydujące postanowienia.
W owym czasie często dochodziło do walk plemiennych oraz w obrębie samych rodzin. Konflikty z Brytyjczykami, z którymi szejkowie mieli podpisane umowy, wpływały na życie lokalnej ludności.
W XIX wieku panujący szejk Za’id Bin Chalifa, mający przydomek Wielki Za’id, przyczynił się do wzmocnienia pozycji szejkanatu Abu Zabi na terytorium Omanu Traktatowego. Chciał zjednoczyć wszystkie plemiona pod swoim dowództwem, ale nie udało mu się tego zrobić z powodu konfliktu z Brytyjczykami, jaki nastąpił pod koniec jego życia. Był pierwszym władcą Abu Zabi, któremu zrobiono zdjęcie, które znajduje się obecnie w muzeum. Był znany z potężnego i silnego uderzenia, a jego miecz miał specjalny nickname — The Blinder. Kochał łucznictwo i konie. Rządził pięćdziesiąt cztery lata, a kiedy zmarł w 1909 r., jego miejsce zajmowali kolejni jego synowie, często po bratobójstwie, co nie wpływało dobrze na pozycję panującej rodziny. Sytuacja ustabilizowała się dopiero w 1928 r.
Od 1928 r. władzę objął dwudziestoczteroletni szejk Szahbut Bin Sultan Al Nahajan wspierany przez matkę, szejkę Salamę Bint Buti Al Hamid, która zakazała swoim synom walk bratobójczych i cieszyła się dużym szacunkiem w plemieniu. Rządził trzydzieści osiem lat, ale nie przyczynił się do rozwoju szejkanatu Abu Zabi. Brytyjczycy nie wspierali go, a w latach trzydziestych załamał się też najważniejszy dochodowy interes, z którego prawie wszyscy żyli, rynek pereł. W tym to czasie Japończycy zaczęli sprzedawać dużo tańsze hodowlane perły i dlatego większość ludności, której było w owym czasie ok. 6 tys. na wyspie Abu Zabi, przeniosła się do oaz Al Ain, Liwa i innych miejsc, bo nad brzegiem zatoki nie mieli już nic do roboty.
Był to też czas nadziei, gdyż w 1932 r. zaczęto wydobywać ropę naftową w Bahrajnie, a Brytyjczycy zainteresowali się poszukiwaniem jej na całym obszarze Półwyspu Arabskiego. Podpisali w tym celu w 1935 r. umowy z szejkami i rozpoczęli wiercenia. Szejk Szachbut za pierwsze pieniądze uzyskane z tej umowy zaczął budować pałac w Abu Zabi. Przez cztery lata pozwoliło to zatrudnionym mężczyznom uzyskiwać dochody dla swoich rodzin, choć życie ich niczym się nie różniło od tego z końca XIX wieku. Wtedy też Brytyjczycy zaczęli starać się o koncesję na wyłączne prawo do tej ropy, która znajdowała się na pustyni i na dnie morza. Szejk Abu Zabi jako ostatni ją podpisał, gdyż długo negocjował cenę i warunki koncesji. Zrobił to w 1939 r. i otrzymał zaliczkę równowartą kwocie 300 tys. dzisiejszych dirhamów. Każdego roku poszukiwań miał otrzymywać po 100 tys. dirham, a jak już zostanie ropa znaleziona w ilości pozwalającej na eksploatację, to miał obiecane 200 tys. dirham za każdy rok oraz 3 dirhamy od każdej wydobytej tony. Umowa została podpisana na okres 75 lat.
Wybuch II wojny światowej odroczył na kilka lat zaangażowanie Brytyjczyków w wydobycie i poszukiwanie ropy naftowej, a zaliczka, którą szejk otrzymał, nie podniosła standardu życia jego podwładnym. Do tego wzmogły się wewnętrzne konflikty między szejkami Omanu Traktatowego. Szejk Dubaju zażądał od szejka Abu Zabi części terytorium, a potem trwały walki o oazę Al- Burajmi między Omanem, Abu Zabi i Arabią Saudyjską. Saudyjczycy rościli sobie też prawo do obszaru na zachodzie szejkanatu Abu Zabi. Tak więc wiedza, że na tych terenach znajdują się złoża ropy naftowej, stała się przyczyną konfliktów granicznych. Jednak udało się je rozwiązać z korzyścią dla Abu Zabi.
Do wierceń Brytyjczycy powrócili w 1949 r., a pierwsze duże złoże ropy naftowej w szejkanacie Abu Zabi odkryto dziesięć lat później, jednak szejk nie dzielił się z podwładnymi pieniędzmi, lecz gromadził je w skarbcu. Uważał, że mogą mu się przydać w momencie zagrożenia i jedynym wydatkiem, jaki zrobił, stał się zakup samochodu terenowego. Pracownicy dostawali małe wynagrodzenia i standard życia lokalnej ludności niczym się nie różnił od tego sprzed stu lat. Wykonywali prace fizyczne, byli kierowcami, kucharzami, ale nikt z nich nie otwierał firm, by współpracować na innych zasadach z Brytyjczykami, którzy traktowali ich na tyle źle, że w 1963 r. robotnicy przygotowali strajk.
W latach pięćdziesiątych XX wieku ludność korzystała z wiedzy imama meczetu w Abu Zabi Darwisza Ibn Karama jako nauczyciela, znachora i doradcy w sprawach małżeńskich. Nie było lekarzy i leków, a rolę apteki spełniał rynek ziół i przypraw. Wiele kobiet umierało przy porodzie. Analfabeci stanowili 98% w populacji całego szejkanatu. Handlem zajmowali się ludzie, którzy nie umieli pisać i liczyć, a długi klientów zaznaczali przy pomocy ziaren kawy, za pomocą węgla drzewnego, aby zaznaczyć linie na ścianie lub poprzez wiązanie węzłów liny. Ludzie mogli również zastawić biżuterię, taką jak pierścień, naszyjniki lub różańce. Innym rozwiązaniem było rozłożenie kwoty na raty i każdej soboty klient spłacał część długu, a praktyka ta nazywa się sabtieh. Dzieci chodziły do szkoły religijnej, która mieściła się przy meczecie i uczyły się recytacji Koranu. Nikt nie zapisywał dat urodzin, śmierci czy zawierania małżeństw.
W 1959 r. w Abu Zabi powstała pierwsza szkoła zbudowana przez Brytyjczyków, w której pracował tylko jeden nauczyciel aż do 1962 r., gdy przybyło mu do pomocy dziesięciu kolejnych. Byli to Palestyńczycy i Jordańczycy.
W 1960 r. otworzono przemysłowe centrum szkolenia dla przyszłych pracowników pól naftowych, zwane Marine Areas, by po kilku miesiącach nauki mogli pracować przy wydobyciu ropy naftowej.
W 1961 r. uruchomiono na wyspie Abu Zabi pierwszą odsalarnię wody z inicjatywy szejka Za’ida Bin Sultana, przyszłego władcy. Jednak na początku nie używano chemikaliów do jej uzdatniania, więc jej smak niczym się nie różnił od tej ze zwykłej studni.
W tym też roku szejk Za’id, zastępujący szejka Szahbuta podczas jego nieobecności, wybudował pierwszą utwardzoną drogę prowadzącą z pałacu do grobli między wyspą a stałym lądem. Otworzono też pierwsze międzynarodowe biuro telegraficzne i dwa banki: British Bank of the Middle East i Eastern Bank.
W 1962 r. wyeksportowano pierwszy ładunek ropy naftowej z szejkanatu Abu Zabi. Tankowiec wypłynął z wyspy Das do Europy. Otworzono kolejny bank, Ottoman Bank.
W 1962 r. w szejkanacie Abu Zabi przeprowadzono szczepienia przeciwko ospie, której epidemia dotknęła ludność Dubaju na początku roku. Brytyjscy lekarze, których w tym celu przywieziono, zaszczepili 3 564 osoby w Abu Zabi, a w Al Ain i Al Burajmi 5 000 osób. Nie szczepiono ludności w Liwie, której było ok. 3 000. Czyli w tym czasie populacja ludności w szejkanacie Abu Zabi liczyła ok. 13 000 osób.
W tym samym roku wybudowano pierwszy hotel w Abu Zabi — Beach Hotel z własnym generatorem prądu, a ponieważ przybywało coraz więcej cudzoziemców, lokalna ludność czerpała zyski z wynajmu pokoi i gotowania posiłków. Restauracji jeszcze wtedy nie było.
Na wyspie Abu Zabi pojawiły się ciężarówki. Nie miały tablic rejestracyjnych, ale i tak wszyscy wiedzieli, do kogo należą. Nie było dróg i każdy jeździł jak chciał, pilnując tylko, by nie zakopać się w piasku. Wzorem Brytyjczyków starali się trzymać lewej strony.
Pojawiła się też komunikacja lotnicza między Abu Zabi a Szardżą oraz Bahrajnem. Stare samoloty dakoty i hurony lądowały i startowały z miejsc zwanych sabkah, a był to teren zasolonej pustyni, płaski i ubity. Jednak czasami koła samolotu grzęzły w piachu i wtedy wyciągano go przy pomocy ponad stu osłów.
W dalszym ciągu na wyspie Abu Zabi nie funkcjonowała służba zdrowia.
W 1963 r. utworzono sieć telefoniczną i zainstalowano siedemdziesiąt telefonów, głównie w biurach firm naftowych, oraz uruchomiono pocztę. Pojawiły się odbiorniki radiowe zasilane bateriami, dzięki którym ludzie zaczęli dowiadywać się o sytuacji, jaka panuje w rejonie. Dotarła do nich wiadomość, że inni pracownicy mają dużo lepiej i dlatego w miejscach, gdzie prowadzono odwierty, wybuchł strajk. Robotnicy z Tarifu, Dżabal az-Zann i na wyspie Das przestali pracować, domagając się lepszej płacy, polepszenia warunków pracy, zamieszkania i wyżywienia. Ich warunki zostały spełnione, a pod koniec roku z Dżabal az-Zann wypłynął tankowiec z ropą naftową wydobytą na lądzie z pola naftowego Bab.
W 1965 r. zaczęto w Abu Zabi budować budynki, wykorzystując piasek z wyspy, ale już pięć lat później tego piasku zabrakło i trzeba go było przywozić z pustyni.
6 sierpnia 1966 r. szejk Szahbut oddał władzę w szejkanacie Abu Zabi swojemu bratu, szejkowi Za’idowi bin Sultan Al Nahajan, a sam resztę życia spędził w Bahrajnie, Iranie i Libanie, dożywając swoich lat w Al Ain. Taka praktyka była dość częsta w rejonie Półwyspu Arabskiego. Rada plemienna mogła uznać, że jest potrzeba zmiany władzy z ważnych powodów i odsunąć panującego, wyznaczając polubownie jego następcę. Abdykowany szejk miał zapewnione bezpieczeństwo w plemieniu swoim lub zaprzyjaźnionym, co było sprawą honorową.
Szejk Za’id Bin Sultan Al Nahjan jako dziecko mieszkał wśród Beduinów i znał dobrze ich mentalność i styl życia. Wcześnie nauczył się na pamięć Koranu i często uczestniczył w naradach plemiennych swojego ojca, poznając tajniki rządzenia. Po śmierci ojca, która nastąpiła w 1945roku, wychowywany był tylko przez matkę o silnej osobowości, szejkę Salamę Bint Buti Al Hamid. Ona wywarła na jego karierę duży wpływ i sama uczestniczyła w podejmowaniu decyzji. W 1946 r. otrzymał od szejka Szahbuta tytuł przedstawiciela władzy rejonu Al Ain z oazą mającą źródła wody pitnej Al Burajmi, a która była od dawna przedmiotem sporu między Abu Zabi, Arabią Saudyjską i Omanem. Ten moment okazał się istotny w karierze przyszłego władcy ZEA. Sprawił on, że ludność zamieszkująca ten obszar dobrowolnie zajęła się rozbudową sieci irygacyjnej, co przyniosło im wymierne korzyści w postaci lepszych upraw. Aby tego dokonać, szejk Za’id musiał rozmawiać z wieloma przedstawicielami plemion, poznając ich oraz zdobywając ich zaufanie. Po podróży do Paryża w 1953 r., gdzie oglądał szpitale i placówki oświaty, zaczął budować w Al Ain pierwszą publiczną szkołę, by wprowadzać nowoczesną edukację. Jako osoba charyzmatyczna nawiązywał dobre stosunki z władcami innych emiratów i brał udział w obradach Rady Państw Wybrzeża Traktatowego utworzonego przez Brytyjczyków. Jego sława jako dobrego organizatora rosła.
Szejk Za’id ze swoimi ludźmi, zawsze uzbrojonymi w sztylety i broń palną, podróżował po szejkanacie na wielbłądach lub koniach. Rozwiązywał konflikty między plemionami. Znał prawie każdego osobiście. Miał też samochód — land rovera, ale ponieważ nie było wtedy dróg, więc korzystał z niego sporadycznie. Z jego inicjatywy w Abu Zabi: w 1966 r. uruchomiono pierwszy szpital — Central Hospital, w 1967 r. miasto zelektryfikowano, w 1968 r. zbudowano pierwszy most łączący wyspę ze stałym lądem, w miejscu gdzie od 1952 r. była usypana grobla.
W ciągu kilku lat Abu Zabi stało się miastem z ulicami, domami, sklepami, szkołami, lotniskiem i portem morskim.
Szejk Za’id poprzez małżeństwa, których było kilka, a może kilkanaście, umacniał swoją pozycję wśród emirackich rodów. Były to niewątpliwie związki polityczne, na które tradycja poligamii zezwalała. Ostatni raz ożenił się w 1981 r., ale od 1960 r. jego ukochaną żoną pozostawała Fatima Bint Mubarak Al Ketbi, która do tej pory pełni ważne funkcje w rządzie ZEA oraz w organizacjach pozarządowych. Synowie ze związku z Fatimą obejmują obecnie najwyższe stanowiska w kraju. W sumie szejk miał 48 dzieci.
W 1968 r. Brytyjczycy ogłosili, że chcą wycofać się z rejonu Półwyspu Arabskiego. Ta informacja miała wpływ na ekonomię i obronność szejkanatu Abu Zabi. Wtedy szejk Za’id zaproponował innym szejkom unię, aby saudyjscy sąsiedzi z zachodu nie przejęli ich terytoriów i po długich pertraktacjach utworzyli 2 grudnia 1971 r. Zjednoczone Emiraty Arabskie.
Polecam dokumentalny, czarnobiały film nakręcony za życia szejka Za’ida:
https://www.youtube.com/watch?v=8KS5cy9eSfU
Historia po 1971 r.
Abu Zabi zostało stolicą nowego państwa, w skład którego weszło siedem emiratów. Szejk Za’id stał się najważniejszą osobą w państwie i podlegała mu cała ludność emiracka, ale musiało upłynąć jeszcze kilka lat, by to zaakceptowała.
Nowy władca w pierwszej kolejności utworzył ministerstwa od wszystkich najważniejszych dziedzin, jakimi zajmuje się rząd, i zatrudnił wykwalifikowanych pracowników oraz specjalistów. Fizycznie rozdawał pieniądze ze skarbca wszystkim, którzy tego potrzebowali. Miejscowi mieszkańcy dostawali za darmo domy, ziemię i wszystko, co niezbędne, by otworzyć własny interes.
Znikły punkty kontrolne na granicach szejkanatów i ludność nie potrzebowała paszportów, by udać się z Abu Zabi do Dubaju.
Dzięki ropie naftowej, której w emiracie Abu Zabi jest najwięcej, sam emirat i kraj stały się potęgą na arenie międzynarodowej.
W 2004 r. szejk Za’id zmarł, a władzę po nim przejął jego syn, szejk Chalifa Bin Za’id jako prezydent państwa. Natomiast jego syn Muhammad Bin Za’id Al Nahajan jest naznaczony na jego następcę i obecnie pełni funkcję premiera rządu emiratu Abu Zabi. To z jego inicjatywy powstały zakłady aluminium, jest w trakcie budowy elektrownia atomowa, stalownia oraz miasto ekologiczne Masdar, gdzie nie będzie emisji dwutlenku węgla, oraz międzynarodowe centrum kultury na wyspie Sadijat.
Miasta i wyspy emiratu Abu Zabi
Do najważniejszych miast należą: usytuowana na wyspie stolica kraju Abu Zabi, na lądzie po wschodniej stronie stolicy Al Ain, po południowo — -zachodniej Liwa, po zachodniej Ruwais, Al Mirfa oraz wyspy: Das, Dalma, Sir Bani Yas.
Miasto Abu Zabi
Abu Zabi w języku arabskim znaczy „ojciec gazeli”. Populacja miasta wynosi 2,6 mln ludzi, a przewiduje się, że w 2030 r. będzie wynosić 5 mln. Powierzchnia wyspy — miasta wynosi 160 km2. Charakterystyczne dla Abu Zabi jest to, że ma bardzo dużo parków i terenów zielonych. Parki rodzinne, gdzie są przygotowane miejsca do grillowania, to: Heritage Park, Formal Park, Musaffah Park. Pretenduje ono do miana kulturalnego centrum całego regionu. Dzielnice miasta usytuowane są na wyspach naturalnych i sztucznych.
Na wyspie Abu Zabi do najwspanialszych budowli należy zaliczyć Sheikh Zayed Grand Mosque — Wielki Meczet Szejka Za’ida.
Ściany wewnątrz meczetu przedstawiają tajemniczy ogród kwiatowy. Materiał do wykonania tych mozaik pochodzi z całego świata, ale czysty marmur „Bianco Lasa” przywieziono z jedynego istniejącego kamieniołomu na świecie, położonego 2000 m n.p.m. w północnych Włoszech na granicy z Austrią.
Shaikh Zayed Grand Mosque ma 22 412 m2 i może pomieścić prawie 41 000 wiernych oraz 22 729 na dziedzińcu. Jego wielka kopuła ma 85 m wysokości i 32,8 metra średnicy.
Znajduje się w nim największy na świecie żyrandol, który ma 15 m wysokości, 10 m średnicy i waży ponad dziewięć ton. Meczet wyłożony jest dywanem, przy którym pracowało ok. 1 300 tkaczy, zużyto 38 ton bawełny i wełny. Przez dwa lata zrobiono 2,2 mld węzłów, aby powstało 5 625 m2 największego na świecie kobierca. Zaprojektowany został tak, aby odzwierciedlać dekorację sufitu i przybliżyć symbolicznie niebo i ziemię do siebie, a bujność wzoru jest przerywana tylko przez celowe zaznaczenie linii prostych, które prowadzą wiernych do modlitwy.
Dziedziniec mierzy 16 888 m2 i jest jedną z największych marmurowych mozaik tego typu z celowo fantazyjnymi, botanicznymi motywami, do stworzenia których zastosowano duże kolorowe płyty z marmuru kontrastujące z białymi marmurowymi płytkami składającymi się z maleńkich kawałków nie większych niż 4 centymetry kwadratowe każdy.
W obszarze, gdzie znajduje się Wielki Meczet, obowiązuje zakaz budowania wysokich budynków, by nie odwracać od niego uwagi.
Fort Hosn znajduje się w centrum miasta, a jego historia sięga połowy wieku XVIII, kiedy to wybudowano w tym miejscu fortyfikacje ochraniające źródło wody. Potem rozbudowano je w okazalszą budowlę, siedzibę rodu Nahajanów, gdzie podejmowano najważniejsze decyzje dotyczące emiratu. W tym dawnym ośrodku władzy, funkcjonującym jeszcze w latach 70. XX wieku mieści się obecnie muzeum, a wiosną odbywa się tam dwutygodniowy festiwal kulturalny. (Odrestaurowany otworzy swoje drzwi w 2018 roku).
http://www.qasralhosn.ae/en/

Emirates Palace, ozdobiony złotem, marmurami i kryształami, to hotel zarządzany przez sieć Kempinski. W Emirates Palace cyklicznie odbywa się Festiwal Muzyki Klasycznej.
http://www.watg.com/project/emirates-palace-abu-dhabi-united-arab-emirates/
Etihad Tower z platformą widokową to kompleks trzech wież z apartamentami, hotelem i powierzchniami handlowymi.
http://etihadtowers.ae/
Warto odwiedzić miejsce zwane Heritage Village, gdzie znajduje się rekonstrukcja dawnej oazy beduińskiej.
http://www.timeoutabudhabi.com/aroundtown/features/72178-heritage-village-in-abu-dhabi-guide
Al Mina Fish Market mieści się przy porcie Mina Zayed i wczesnym rankiem można zobaczyć, jak wypływają na połowy tradycyjne łodzie abra, a po zachodzie słońca wracają z rybami.
http://www.wenahuae.com/company/al-mina-fish-market/
Warehouse421, uruchomiona w 2015 r., to galeria sztuki dla artystów międzynarodowych i ZEA. Została ona przekształcona z magazynów przemysłowych znajdujących się w porcie Mina Zayed. Odbywają się tam pokazy, wystawy, koncerty.
https://www.warehouse421.ae/en/
W Mohammeda Bin Zayed City, w jednej z dzielnic Abu Dhabi, został usytuowany Shaikha Fatima Bint Mubarak Mosque, zbudowany z przyjaznych dla środowiska materiałów o ciekawej konstrukcji.
http://www.studioiorio.net/code/page59/index.html
UAE Currency Museum, otwarte pod koniec 2013 r. z okazji 40-lecia ZEA, zajmuje część parteru w budynku Banku Centralnego. Zgromadzono tam szereg eksponatów datowanych na długo przed powstaniem ZEA, takich jak złote i srebrne monety, historyczne rupie indyjskie, środki płatnicze Arabii Saudyjskiej i Kataru. Ta wystawa wyjaśnia historię pieniądza w regionie do czasu wprowadzenia dirham w 1973 r. jako oficjalnej krajowej waluty i emisji pierwszej serii banknotów w 1976 r. Zamieszczono tam informacje o sposobach liczenia gotówki w dawnych czasach oraz pokazano maszyny sortujące używane przez Bank Centralny w przeszłości.
https://visitabudhabi.ae/en/see.and.do/attractions.and.landmarks/cultural.attractions/uae.currency.museum.aspx
http://alshindagah.com/en/article/en-us/13/13/29/34/462/uae-currency-%E2%80%93-a-history-lesson-in-your-wallet
Women’s Handicraft Centre to miejsce, gdzie Stowarzyszenie Kobiet Abu Zabi prezentuje lokalną sztukę i rzemiosło. Można tam zobaczyć i kupić perfumy arabskie, ręcznie wykonane pamiątki, kadzidła, lokalny strój. Kobiety wykonują też tradycyjne malowanie henną. Trzeba zdjąć buty przed wejściem do każdej pracowni i poprosić o zgodę na robienie zdjęć.
https://www.adventureemirates.com/things-to-do/visit-abu-dhabi-womens-handicraft-center/
W Abu Dhabi National Exhibition Centre odbywają się Międzynarodowe Targi Książki, targi spożywcze, motoryzacyjne, petrochemiczne i wiele innych, a jego centralną część stanowi budynek Capital Gate Tower. Ten 35-piętrowy budynek ma 160 m wysokości i 18 stopni nachylenia w kierunku zachodnim, co jest cztery razy większe niż w przypadku Krzywej Wieży w Pizie.
http://www.adnec.ae/
http://www.ctbuh.org/TallBuildings/FeaturedTallBuildings/CapitalGateTowerAbuDhabi/tabid/3380/language/en-GB/Default.aspx
Miraj Islamic Art Centre ma swoją lokalizację w Capital Hilton Grand, gdzie prezentuje historyczne przedmioty z całego świata muzułmańskiego, zaczynając od malarstwa i rzeźby do dywanów jedwabnych, otomańskich pistoletów, gobelin, klejnotów i szali. Znajdują się tam setki dzieł sztuki.
http://www.mirajabudhabi.com/about-museum.htm
http://www.mirajislamicartcentre.com/
Corniche to ośmiokilometrowa promenada biegnąca wzdłuż brzegu, gdzie z jednej strony są bezpłatne plaże publiczne i płatne dla rodzin oraz z drugiej strony reprezentacyjna ulica. Znajdują się tam kawiarnie, wypożyczalnie rowerów i trasy dla nich, uliczki do spacerowania. Czasami odbywają się tam koncerty i inne imprezy.
Wzdłuż promenady, od 2017 roku ustawiane są monolityczne granitowe i wapienne trwałe instalacje z inskrypcjami z Szejka Za’ida i jego następców oraz 76 cytatów arabskich i angielskich ze światowej sławy osobistości takich jak Ahmed Shawki, Abu Al Tayeb Al Mutanabbi, Al Barjami, Matka Teresa, Mahatma Gandhi czy Steve Maraboli.
T.O.L.E.R.A.N.C.J.A. Rzeźba z liter tworzących słowo „tolerancja” stoi przed siedzibą Trybunału Abu Zabi. Jest to jeden z nielicznych pomników w tym kraju, ale w ten sposób stolica chciała pokazać, że ZEA są przychylne wszystkim narodowościom i każdej religii.
http://www.khaleejtimes.com/article/20081207/ARTICLE/312079943/1002
Na sztucznej wyspie Yas Island znajduje się park rozrywki Ferrari Word ( https://ferrariworldabudhabi.com/ ) z najszybszą kolejką rollercoaster osiągającą prędkość 240 km na godzinę, wodny park Yas Waterworld (https://yaswaterworld.com/), miejsce do sportów motorowych Yas Marina Circuit (https://www.yasmarinacircuit.com/en ) z torem Formuły 1, pole golfowe Yas Links ( https://www.yaslinks.com/ ) oraz plaża Yas Beach (http://www.yasbeach.ae/ ), skąd można wypływać kajakami do lasu namorzynowego.
https://yasisland.ae/
Saadiyat Island po arabsku znaczy wyspa szczęścia, a pochodzi ta nazwa od słowa arabskiego saada — szczęście. Jest naturalną wyspą o powierzchni 27 km2 i leży 500 m od lądu. Budowane jest na niej Zayed National Museum (http://www.saadiyat.ae/en/inspiration-details/6/Zayed-National-Museum), muzeum Guggenheim Abu Dhabi ( https://www.guggenheim.org/about-us ) oraz już otwarty oddział paryskiego muzeum Luwr (http://louvreabudhabi.ae/) z którego wybrano ponad 600 eksponatów. Wypełniają one 23 stałe galerie i tymczasową przestrzeń wystawienniczą. Projektantami tych miejsc są laureaci nagrody Pritzker. Na tej wyspie usytuowane zostanie Maritime Museum (http://tcaabudhabi.ae/en/what.we.do/culture/museums/maritime.museum.aspx), którego projektantem jest Japończyk Tadao Ando, Performing Arts Centre (http://tcaabudhabi.ae/en/what.we.do/culture/museums/performing.arts.centre.aspx) z teatrami, operą, salami koncertowymi i akademią sztuki. Będzie tam też teatr eksperymentalny. W części już ukończonej można odwiedzać czasowe wystawy fotografii i sztuki.
Kolejnym miejscem, którego otwarcie zaplanowano na 2018 rok, jest CLYMB — największa komora lotu na świecie i najwyższa wewnętrzna ściana wspinaczkowa. Pozwoli to odwiedzającym naśladować doświadczenie skoku spadochronowego w komorze o 9,75 m szerokości. Ściana wspinaczkowa będzie miała cztery różne poziomy, dzięki czemu będzie mogła służyć ludziom o różnych umiejętnościach, przy czym najwyższa ściana sięgnie 43 metrów.
http://www.indoorskydiving.world/tunnels/clymb-abu-dhabi/
Na tej wyspie mieści się już kampus New York University.
http://nyuad.nyu.edu/en/
Na obrzeżach miasta, na stałym lądzie znajduje się szpital dla sokołów The Abu Dhabi Falcon Hospital (http://www.falconhospital.com/content.aspx?DomainId=1&MainMenuId=1&submenuId=53 ), gdzie wszyscy mogą zapoznać się z tematem sokolnictwa, oraz Arabian Saluki Centre ( http://www.arabiansaluki.ae/ ). Obie instytucje kultywujące tradycję arabską, zapewniają profesjonalną opiekę i miejsce, gdzie członkowie z ich sokołami i salukami mogą się spotykać, korzystając z usług weterynarzy, czy odbywać konferencje.
W Emirates Park ZOO odwiedzający mogą karmić zwierzęta, znajduje się też tam hotel Emirates Park Resort, z okien którego goście mogą obserwować zwierzęta.
http://www.abudhabi2.com/emirates-park-zoo/


c.d.n.

Zdjęcia

ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE / Emirat Abu Zabi / Abu Zabi / Abu Zabi we mgle.

Dodane komentarze

brak komentarzy

Przydatne adresy

tytuł licznik ocena uwagi
ZOO 201 O ZOO w Abu Zabi.
Saluki Center 23 Oficjalna strona Arabian Saluki Center.
Abu Dhabi Falcon Hospital 23 Oficjalna strona ADFH.
NYU UAE 127 Strona uczelni.
CLYMB 308 Informacje o CLYMB.
Performing Arts Centre 20 Oficjalna informacja o Performing Arts Centre.
Zayed National Museum 130 Oficjana strona Zayed National Museum.
Maritime Museum 31 Oficjalna informacja o Maritime Museum.
Louvre Abu Dhabi 8 Oficjalna strona Louvre Abu Dhabi.
Guggenheim 4 Oficjalna strona Guggenheim.
Yas Island 30 Oficjalna strona Yas Island.
Yas Beach 65 Oficjalna strona Yas Beach .
Yas Links 55 Oficjalna strona Yas Links .
Yas Marina Circuit 44 Oficjalna strona Yas Marina Circuit .
Yas Water World 4 Oficjalna strona Yas Water World.
Ferrari World Abu Dhabi 8 Oficjalna strona Ferrari World Abu Dhabi.
Art Sculpture ‘Tolerance’ Unveiled in Abu Dhabi 39 Artykul o rzezbie z liter w Abu Zabi.
Miraj - Islamic Art Centre 91 Strona Miraj - Islamic Art Centre w Abu Dhabi i Dubaju.
Capital Gate Tower, Abu Dhabi 113 Strona o wiezowcu przy centrum wystawienniczym
ADNEC 3 Strona centrum wystawienniczego.
Visit Abu Dhabi Women’s Handicraft Center 41 O miejscu Stowarzyszenia Kobiet Abu Zabi.
UAE Currency – A history lesson in your wallet 28 O muzeum pieniedzy.
UAE CURRENCY MUSEUM 34 O muzeum waluty.
Shaikha Fatima Bint Mubarak mosque 5 O meczecie na stronie studia architektow.
Warehouse421 171 Strona galerii sztuki.
Al Mina Fish Market 6 Informacje o rynku ryb.
Heritage Village in Abu Dhabi 129 Artykul o Heritage Village.
Etihad Towers 41 Strona obiektu z informacjami.
Emirates Palace 290 Opis palacu.
Qasr Al Hosn 19 Informacja o Forcie Hosn
Documentary about the History of Abu Dhabi UAE 176 Film nakrecony za zycia Szejka Zayeda

Strefa Globtrotera

Dział Artykuły

Dział Artykuły powstał w celu umożliwienia zarejestrowanym użytkownikom serwisu globtroter.pl publikowania swoich relacji z podróży i pomocy innym podróżnikom w planowaniu wyjazdów.

Uwaga:
za każde dodany artykuł otrzymujesz punkty - przeczytaj o tym.

Jak dodać artykuł?

  1. Zarejestruj się w naszym serwisie - TUTAJ
  2. Dodaj zdjęcia (10 punktów) - TUTAJ
  3. Dodaj artykuł (100 punktów) - TUTAJ
  4. Artykuły są moderowane przez administratora.

Inne Artykuły

X

Serwis Globtroter.pl zapisuje informacje w postaci ciasteczek (ang. cookies). Są one używane w celach reklamowych, statystycznych oraz funkcjonalnych - co pozwala dostosować serwis do potrzeb osób, które odwiedzają go wielokrotnie. Ciateczka mogą też stosować współpracujący z nami reklamodawcy. Czytaj więcej »

Akceptuję Politykę plików cookies

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2001 - 2018 Globtroter.pl