Kraina Otwartych Okiennic > POLSKA

Kto z nas, wędruj±c po ¶wiecie, nie zachwyca się pięknymi budowlami, niespotykanymi w innych czę¶ciach globu? Piękne drewniane ¶wi±tynie w Japonii, rzeĽbione bramy w północnej Rumuni – Maramuresz, czy ogromne kopuły w Uzbekistanie, łuki w Maroku czy Andaluzji. Kto z nas nie zatrzyma się przy starych malutkich drewnianych chałupkach z pięknymi okiennicami z charakterystycznymi wzorami? Kto z Was je widział? A s± na wyci±gnięcie ręki – na Podlasiu, w gminie Narew oraz okolicznych wioskach.
Kraina Otwartych Okiennic to pięknie koronkowo zdobione drewniane chaty z pomalowanymi okiennicami. Niektóre z domów s± kolorowe: zielone, niebieskie, beżowe, czy po prostu br±zowe. Wiosn± i latem chaty „zanurzone” s± w g±szczu kolorowego kwiecia. Przepiękny widok! Nieomal w każdym gospodarstwie bociany moszcz± się w gniazdach, z czuło¶ci± opiekuj±c się pisklakami, brodz± po okolicznych ł±kach, przelatuj± nad jad±cymi samochodami. Nie boj± się ludzi.
Cech± charakterystyczn± drewnianych domów w Krainie Otwartych Okiennic jest bogata dekoracja snycerska w formie nadokienników i podokienników, okiennic, wiatrownic, narożników, a także dekoracyjnego zdobienia elewacji i szczytów. Ornamentyka ta jest niespotykana w innych regionach Polski i nawi±zuje do zdobnictwa stosowanego w rusińskim budownictwie ludowym.
Te Rusińskie korzenie widoczne s± również w kolorowych cerkwiach, które błyszcz± złotymi kopułami w niemal każdej wsi tej krainy. Cerkwie s± mniejsze, większe, z jedn± lub więcej baniami. I krzyże prawosławne – rozsiane po wsiach, skrzyżowaniach, czy w polu. Najczę¶ciej 3 obok siebie. I wszystkie zadbane, z kwiatami – widać, że mieszkańcy dbaj± o wiarę przodków.
Generalnie do Krainy Otwartych okiennic zalicza się trzy wsie: Soce, Puchły i Trze¶ciankę – to takie sztandarowe miejscowo¶ci. Ale każda wie¶ w tej okolicy może pochwalić się podobnym budownictwem, również poza sam± gmin± Narew. Warto zajechać do odległej wsi Wojszki, do której łatwo zjechać z głównej trasy.
Mi najbardziej podobały się kolorowe cerkwie, których dużo jest w okolicy. Piękna niebieska cerkiew ¶w. Michała Archanioła w Bielsku Podlaskim, piękna zielona cerkiew tego samego ¶więtego w Trze¶ciance, i znowu niebieska o zupełnie innej konstrukcji w Puchłach – Opieki Matki Bożej. Wszystkie te cerkwie żyj±, w niedziele i ¶więta zapełniaj± się wiernymi – kobiety maj± chustki na głowach, a panowie z tyłu lubi± sobie cicho pogawędzić.
Jest też w okolicy skit – pustelnia, z brodatymi mnichami, którzy sprzedadz± turystom ¶więte pami±tki lub co¶ dla zdrowotno¶ci. Skit znajduje się na skraju wsi Odrynki. Niedaleko jest cmentarz, gdzie wierni 9 maja składaj± kwiaty na grobach.
Podlasie to spory obszar we wschodniej Polsce, żyje tam ludno¶ć okre¶laj±ca się często mianem tutejszych z tutejszym szczególnym językiem, może kto¶ powie, że mówi pa swojamu, po chachłacku. Mało kto powie o sobie Białorusin, Ukrainiec. Oni s± st±d. Najczę¶ciej po dziadkach prawosławni. Czasami całe wsie s± prawosławne. I nie ma znaczenia, czy kto¶ jest katolikiem, czy Tatarem, dogaduj± się wspaniale. Pobieraj± się i tworz± mieszane rodziny, gdzie przy wspólnym porozumieniu córki zostaj± w wierze po matce, a synowie po ojcu.