Z Melbourne do Adelajdy Wielk± Drog± Oceaniczn± > AUSTRALIA

Wielka Droga Oceaniczna, Wielka Droga Oceaniczna, Arch George, AUSTRALIA

The Great Ocean Road zaczyna się około stu kilometrów za zachód od Melbourne i wije się brzegiem oceanu przez 243 kilometry. Jest to równocze¶nie największy w ¶wiecie pomnik ofiar wojny. Droga została zbudowana w latach 1919–1932 w hołdzie żołnierzom poległym w I wojnie ¶wiatowej przez ich kolegów, którzy z wojny powrócili.
Oddana do użytku droga na zawsze zmieniła i morskie wybrzeże, i życie zagubionych w¶ród bezdroży osad ludzkich. Dzisiaj służy głównie podróżnikom i turystom. Spiżowe figury dwóch rozbijaj±cych skały robotników, w miejscu, gdzie droga się zaczyna, każ± pamiętać o warunkach, w jakich łopatami i kilofami pracowali.
Okazuje się, że poza przejazdem malownicz± tras± brzegiem oceanu zobaczymy jeszcze parę innych miejsc. W wycieczce bierze udział jedena¶cie osób, w tym jedna Aussie (Australijka) z Perth. Ella dokładnie przestudiowała program wycieczki i teraz pilnuje kierowcy-przewodnika, czy nie realizujemy programu wycieczki na skróty.
O, jak fajnie, tym razem nie muszę się troszczyć, czy kolejne biuro podróży mnie nie roluje!
Jeden z pierwszych postojów to okazja do kolejnego podgl±dania koali. Dziwne, ale nikomu się to nie nudzi, mimo że wszyscy mieli¶my już kontakty z tymi zniewalaj±cymi torbaczami. Karmimy też przecudne czerwono-niebieskie rozelle królewskie, niewielkie papużki, które niczym gołębie na Rynku Głównym w Krakowie zlatuj± się do ziarna trzymanego w dłoniach. O to, żeby¶my mieli czym je karmić, zadbał nasz opiekun.
Las deszczowy Otway ogl±damy z kładek umieszczonych na poziomie koron drzew. Tablica na pocz±tku trasy informuje, że ¶cieżka została zawieszona na wysoko¶ci 25 metrów, ma 600 metrów długo¶ci i do jej wykonania zużyto 120 ton stali. Uff…

PArk NArodowy Otway, Victoria, Kładka w koronach drzew lasu deszczowego Otwey, AUSTRALIA

Ale jakże inaczej wygl±daj± z tej perspektywy eukaliptusy z odpadaj±c± płatami kor±! A paprocie! Dotychczas ogl±dałam je tylko z ziemi, od dołu. Teraz ogl±dam je z innej perspektywy. A między paprociami szalej± dinozaury, ale to już nie moja bajka.
Tam, gdzie wybrzeże ukształtowało się w plaże, mimo zimy, kilkana¶cie czarnych kropeczek, bo tak z daleka wygl±daj± surferzy, czeka w lodowatej wodzie na wysok± falę. Gdzie¶ tam, jakie¶ 2700 kilometrów dalej, jest Antarktyda, nawet w lecie woda nie jest tu zbyt ciepła. Brr…
Góry Grampians, bardzo przypominaj±ce Góry Stołowe, zdobywamy w trakcie dwóch nietrudnych spacerów. Podobnie jak u nas wielkie głazy wprost skłaniaj±ce do nadania im nazw, potoki, wodospady, kamienne labirynty…

Wielka Droga Oceaniczna, Stan Wiktoria, Góry Grampians, AUSTRALIA

I pomy¶leć, kiedy przed podróż± postanowiłam przetestować swoj± sprawno¶ć fizyczn±, pojechałam wła¶nie w Sudety!
Zza krzaków przygl±daj± się nam walabie. Z jeszcze większym zaciekawieniem my ogl±damy stada kangurów pas±cych się wzdłuż drogi, któr± jedziemy. O, te raczej nie pozwoliłyby się głaskać! Parę kilometrów dalej równie wielkie stado emu pozwala się podziwiać. Też tylko z daleka…
Uroda Mostu Londyńskiego, Dwunastu Apostołów (dwunastu wystaj±cych z oceanu skał wyrzeĽbionych przez wieki siłami wody i wiatru) oraz poszarpanego skałami wybrzeża na pewno nie została przeceniona w licznych opisach, przewodnikach, relacjach.

Wielka Droga Oceaniczna, Stan Wiktoria, Dwunastu Apostołów, AUSTRALIA

Ciekawa jest historia Mostu Londyńskiego. Żółto-pomarańczowa formacja skalna wpija się do¶ć daleko w wody oceanu. Natura wyrzeĽbiła w niej naturalne łuki, przez które z dzik± sił± przedziera się woda. 15 stycznia 1990 roku dwoje ludzi przeszło prawie na koniec skały, gdy usłyszeli ogłuszaj±cy huk. Zapadła się górna czę¶ć jednego z łuków, odcinaj±c ¶miałków od stałego l±du. Zostali ewakuowani helikopterem po kilkunastu godzinach. Teraz ogl±da się Most Londyński z wygodnej platformy widokowej.

Wielka Droga Oceaniczna, Stan Wiktoria, Most Londyński, AUSTRALIA

Odwiedzamy też rezerwat z koloni± białych kangurów, białych genetycznie, nie jako wyj±tek od reguły, czy raczej natury. A spodziewałabym się, że jeżeli już trafi się biały kangur, to będzie to albinos!
Tuż przed Adelajd± ratujemy życie kolczatce, która koniecznie chce się przedostać na drug± stronę jezdni, lez±c na pewn± ¶mierć. Nie dotykaj±c jej, delikatnie, stopami kierujemy j± w stronę przeciwn±, ale czy po naszym odjeĽdzie nie będzie chciała jednak i¶ć dalej swoj± drog±?