Kajakarka > NORWEGIA

Którego¶ roku stali¶my statkiem w Ny Alesundzie. Port, to zdecydowanie za duże słowo, jedna keja i przystań dla motorówek. To dawna osada pogórnicza przebudowana na stację naukow±. Z ciekawostek to do dzisiaj stoi tam maszt cumowniczy dla sterowców, do którego cumował zarówno NORGE Amundsena, jak i ITALIA Nobilego. Z innych ciekawostek, po drugiej stronie fiordu jest opuszczona kopalnia marmuru, z dobrze zachowanymi maszynami parowymi, wyrobiskiem, etc. słowem, atrakcja.

Zachodni Szpicbergen, Szpicbergen, gora1, NORWEGIA

NEW LONDON, jakie¶ cztery mile w poprzek zatoki. Wzięli¶my ponton i w dwu rzutach przewiozłem chętnych do opuszczonej kopalni. L±duje się tam w malutkiej i wyj±tkowo jak na Svalbard piaszczystej zatoce. Kiedy wyruszali¶my pogoda była piękna. Już przy drugim rzucie się spsiło a kiedy przyszła pora na powrót mgła opadła jak z baskerwillów. Nie było wiatru. Pływanie motorówk± po polarnych fiordach jest dosyć łatwe, pod warunkiem , że jakkolwiek wieje.

Zachodni Szpicbergen, Szpicbergen, gora3, NORWEGIA

No, nie za mocno. Mgła jest rzecz± normaln± a kierunek fali pozwala utrzymać wła¶ciwy kurs. Jeżeli nie wieje, to traci się kierunek i można wypłyn±ć na ocean czy tam Morze Grenlandzkie. Jak z Kongsfiordu to akurat sze¶ćset mil prosto, do Grenlandii. No, od czego elektronika, zawiozłem pierwsz± grupę na statek i kierowany podręcznym GPSem wróciłem po drug± na wyspę. Bo New London leży na wyspie. Kiedy się zatoczka z mgły wynurzyła zmniejszyłem obroty i pykaj±c powoli z dwusuwa pomykam do brzegu. Grupa Lakoona, dosłownie zamarła w bezruchu. Co¶ mi tych ludków tam za dużo, liczę od lewej, liczę od prawej, na brzegu piękno¶ci rzadkiej prawdziwa syrena, tyle, że bez ogona. Złote włosy figlarnie wypadaj± spod czapeczki, z±bki białe szczerzy do tej mojej grupki
marynarsko-naukowej. Marynarz Mateusz zamienił się w słup soli i nic do niego nie docierało prócz piękno¶ci nieznajomej, która się nagle, niespodzianie z mgły na tej zapomnianej przez Boga i ludzi plaży nagle wynurzyła. Otóż wędrowniczce fiordowej GPS przestał pokazywać pozycję. Miała co prawda kompas, ale przy silnym pr±dzie pływowym bała sie trochę tej drogi na Grenlandię. Chłopaki mniej oszołomione co¶ tam usiłowały satelitarn± maszynę naprawić, ale jak j± tam na takiej wyspie skalistej i bezludnej, w ¶rodku nocy jeszcze, naprawić. Chyba postukać o kamień jedynie. Jako główny nawigator wyprawy zleciłem naprawę jutro w warsztacie ekspedycji
polarnej a teraz bierzemy kajak w poprzek motorówki i hurtem się wszyscy, wraz z syren±, jednym kursem zabieramy. Problem był jedynie taki, że nic od rumpla przed sob± nie widziałem, a po drodze było trochę icebergów. Malutkich, wielko¶ci domu jedynie, w zupełno¶ci dla skompresowania naszej motorówki jednak wystarczaj±cych. Dziewczę usiadło na dnie pontonu, twarz± do sternika. Kto zna urodę norweskich kobiet, ten w t± historie nigdy nie uwierzy. Ja sam nie chciałem wierzyć w jej realno¶ć, kiedy dziewczę z kajakiem po drugiej już stronie fiordu, od statkowej burty we mgle się rozpu¶ciło...

Zachodni Szpicbergen, Szpicbergen, gora4, NORWEGIA

Na razie płynęli¶my przez mglisty i zalodzony przestwór, a trzymaj±cy kajak koledzy, za pomoc± odpowiedniego gestu ręki wskazywali kierunek, w jaki należy skręcić by omin±ć wynurzaj±ce się z mgły lodowe górki. Posłusznie, na ¶lepo skręcałem tam gdzie mi drugi mechanik pokazywał. Naprzeciw mechanika siedział jednak szef grupy areozolowej, który obsługiwał drug± burtę... No, i mechanik pokazuje w prawo, szef naukowy w lewo, ja nic nie widzę i jadę ¶rodkiem...
Nie minęły jeszcze trzy lata od tej mgły wieczornej, czy może porannej, trudno powiedzieć bo już dobrze po północy było a mgła powodowała uczucie przygniataj±cego mroku.
Jeden pokazał w lewo, drugi w prawo daj±c mi tym samym sprzeczne informacje. Kajak zasłaniał całkowicie widok do przodu i by cokolwiek zobaczyć musiałem się podnie¶ć. Oderwałem wzrok od ¶licznej buzi i tych oczu, wielkich, okr±głych, za takim zaufaniem się we mnie wpatruj±cych. Na wszelki wypadek zmniejszyłem prędko¶ć i w mgnieniu oka oceniaj±c sytuację położyłem ponton w szeroki zakręt. Biały kilwater na spokojnej wodzie zamienił się w łuk a wszechogarniaj±ca mgła prawie natychmiast skryła z pola widzenia szaro- bur± bryłę pływaj±cego lodu.

Zachodni Szpicbergen, Szpicbergen, gora5, NORWEGIA

W słowiańskim języku, niezrozumiałym zupełnie dla przycupniętego na dnie łodzi zjawiskowego stworzenia, powiedziałem kolegom co o nich my¶lę a na dziewczę spojrzałem wymownie by i bez słów zrozumiała z kim na co dzień mam do czynienia...
Potem już poszło szybko, burta statku wyłaniaj±ca się z majaku, niska keja i co¶ na kształt główek do baseniku łodziowego. Powolutku by siebie i innych nie uszkodzić wjechałem do wnętrza porciku. Dojechałem do tego samego pomostu z którego Hrabia tak efektownie spadł kilka lat wstecz w rozpiętym HH do fiordu. Nic mu się nie stało bo było płytko ale kombinezon nabrał wody i sikał efektownie przez rozpięty zamek kiedy Hrabia się już z wody wykaraskał i stał na pomo¶cie celem osuszenia.
Tym razem opu¶cili¶my tam kajak na wodę, bo dziewczyna, z narzeczonym co się teraz dopiero wydało, rozbiła obóz w po drugiej stronie, bardziej w kierunku wieży sterowcowej. Przypłynęli razem co¶ w większej grupie i w kilka kajaków z Longyearbyen w ramach zorganizowanej wycieczki.

Zachodni Szpicbergen, Szpicbergen, Gory2, NORWEGIA

Zniknęła we mgle, szybko zarabiaj±c wodę wysmukłym, morskim wiosłem z kanadyjskiego ¶wierka. Na statku zamajaczył wachtowy, zamglon± ciszę poranka zdruzgotał jazgot elektrycznej windy podnosz±cej nasz ponton na pokład.
I tak to się skończyło.
Rano były urodziny drugiego mechanika i zagin±ł badacz ¶rodowiskowy wraz z pontonem. Ale... to zupełnie inna historia.