Jak zostać wydalonym z Turcji przez przypadek? > TURCJA

Nie zapowiadało się na dobry dzień. Poranny ból głowy i niemożliwy tłok w autobusie do oddalonego od miasta lotniska w Stambule. Mieszkańcy tej na pół europejskiej, na pół azjatyckiej metropolii, prawdopodobnie przywykli już do podróży krętymi, brukowanymi uliczkami w górę i w dół. U mnie i partnerki wywoływała ona torsje. Potem wpadli¶my w korki. Widok na miasto z mostu Bosforskiego nieco złagodził trudy podróży. Na lotnisku Sabiha Gocken oberwał się ogromny żyrandol i leżał na podłodze jak zły znak.

Stambuł, Stambuł, Bizancjum, TURCJA

I nie trzeba było długo czekać. Oto przy kontroli paszportowej zostali¶my poproszeni na bok, a potem odprowadzeni na lotniskow± policję. Okazało się, że przebywamy w Turcji nielegalnie.

Stambuł, Stambuł, Cesarstwo, TURCJA

Następnie wraz z grup± Syryjczyków, Pakistańczyków i przedstawicieli innych narodowo¶ci oskarżonych o to samo przewinienie czekali¶my na rozmowę z urzędnikiem. Gdy trafili¶my przed oblicze młodego Turka, który kiedy¶ był na Erasmusie w Warszawie, partnerka rozluĽniła się, a nawet zażartowała, że miło się rozmawia, ale niedługo odlatuje nasz wizzair do Budapesztu. Chłopak spojrzał na nas uważnie i oznajmił, że o odlocie tym samolotem nie ma mowy. Potem rozpoczęło się przesłuchanie. Niby żadna w tym nasza wina. Przyjechali¶my do Turcji autobusem z Grecji, a do Grecji z Albanii, do Albanii z Korfu. Kiedy nasi współpasażerowie z autobusu relacji Saloniki – Stambuł stali w kolejce po piecz±tkę w paszporcie, my kupowali¶my wizy, a potem colę. Nikt nam nie robił problemu przy wjeĽdzie.
Paszporty do kontroli, poprosił młody urzędnik Turecki przy bramce. Niby zwykła procedura, ale tym razem nie wszystko poszło po naszej my¶li. Dłuższe, niecierpliwe wertowanie stron z mojego i mojej dziewczyny paszportu mocno mnie zaniepokoiło. Zazwyczaj nikt nigdy nie robił mi żadnego problemu. Tym razem urzędnika widocznie co¶ zaniepokoiło.

Zawołał swojego przełożonego a po jaki¶ czasie poprosili nas o pój¶cie z nimi. Poszli¶my za urzędnikiem do pomieszczeń dostępnych tylko dla pracowników. Bez słowa wyja¶nienia, jeżykiem migowych urzędnik wskazał nam kolejkę do pokoju, w którym wojskowi przyjmowali petentów. Nic z tego nie rozumieli¶my. Tykaj±cy zegar w korytarzu niebłagalnie dawał nam do zrozumienia, że możemy nie zdarzyć na nasz samolot do domu. Gdy chcieli¶my zapytać się czemu zostali¶my tu zaproszeni okazało się, że nikt nie mówi po angielsku. Kolejka petentów do pokoju stanowiła istn± wieże Babel. Wysoki Anglik, rodzina z Afganistanu, para biznesmenów z Azji ¦rodkowej, samotna kobieta z dzieckiem. Nie zdawali¶my sobie sprawy z faktu, że przyjdzie nam spędzić z tymi ludzi wiele godzin. Po godzinie oczekiwanie w dusznym pomieszczeniu w naszej sprawie pojawił się tłumacz. Okazało się, że granicę przekroczyli¶my nielegalnie za co może czekać nas kara. Przypomniałem sobie nasz przejazd przez granicę Grecko – Turecka póĽnej nocy. Oddali¶my razem paszport, kupili¶my wizy, lecz nie sprawdzili¶my czy dostali¶my piecz±tki. I wła¶nie w tym leżał problem.

Stambuł, Stambuł, Konstantynopol , TURCJA

Według urzędników nie było żadnych dowód czytaj piecz±tki, iż przekroczyli¶my granicę legalnie. Mogli¶my zrobić dwie rzeczy: albo wrócić na punkt graniczny przez który przechodzili¶my albo czekać na rozparzenie sprawy na lotnisku. Pierwsz± opcje odrzucili¶my od razu. My¶l o wzięciu autokaru na granice oraz tłumaczenie się tamtejszym urzędników z naszej lub ich pomyłki wydawało mi się pomysłem karkołomnym.

Musimy zostać sprawdzeni czy nie jeste¶my poszukiwani przez policje. Podczas przedłużaj±cej się procedury mieli¶my czas dla siebie dwoje. Samolot dawno już odleciał bez nas. Mimo niepewnego powrotu do domu wspominali¶my nasz± podróż. Zielona wyspa Korfu. Przejazd promem w deszczu do Albanii. Hotel z najpiękniejszym widokiem na morze Jońskie. Albańskie miasto tysi±ca schodów. Lustrzane jezioro w Joaninie. Starożytne zabytki Salonik. Największy korek jak widziałem w życiu przy wyjedzie ze Stambułu. No i przede wszystkim to nie do skopiowania miasto, którego okazało się, że nie opu¶cimy, gdyż urz±d lotniska pracował do szesnastej.

Noc na lotnisku nie należała do najprzyjemniejszych. Otuchy dodawało nam faktem, że nie jeste¶my sami. Na każdym wolnym siedzeniu kto¶ już był rozłożony. Spotkali¶my parę ze Szwecji, która spóĽniła się na samolot i musiała spędzić noc na lotnisku z braku funduszy. Z samego rana udali¶my się do naszego pokoju. Jakie było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że o naszej sprawie nikt nic nie wie. Wczorajszy personel został zast±piony nowymi urzędnikami, ale petenci pozostali wci±ż ci sami. Na pocz±tku nie zwracali¶my na siebie uwagi, ale po dwóch dniach oczekiwania wszyscy wyraĽnie się polubili¶my. Jednakże godziny mijały i nikt nie zajmował się nasza sprawa. Emocje i atmosfera stawała się coraz bardziej napięta. Zdenerwowany chciałem interweniować, jednakże nic nie wskórałem. Ponadto dowiedziałem się póĽniej ze nie było to dobry pomysł, gdyż w Turcji za podniesienie głosu na wojskowego może grozić kara.

Stambuł, Stambuł, Na skraju, TURCJA

Naszym jedynym ratunkiem był Polski Konsulat. Interwencja była szybka. Młody, dobrze ubrany konsul, wraz z tłumaczk±, przyjechali w oka mgnieniu. Gdy pojawili się na lotnisku akurat pobierali nam odciski palców, aby sprawdzić nas w kartotece. W naszej sprawie pojawił się sam dyrektor lotniska. Podstarzały, ale bardzo przystojny i elegancki Turek oraz nasz polski konsul z energiczn± tłumacz± zamknęli się w naszej sprawie w małej salce. Zaciekawieni z dziewczyn± podsłuchiwali¶my rozmowę pod drzwiami. Niestety odbywała się ona po Turecku. Najwidoczniej sytuacja była bardzo napięta. Słychać było dono¶ny głos dyrektora, krzyk tłumaczki, po prostu awantura. Nie zapowiadało się na szybkie rozwi±zanie sprawy.

Nagle dono¶ny głos ucichł. Z salki wyszedł rozradowany konsul wraz dyrektorem. Przed chwil± w nastrojach bojowych teraz u¶miechnięci od ucha do ucha jak starzy przyjaciele. Tłumaczka przekazała nam dobr± nowinę. Mamy parę godzin na szybkie opuszczenie Turcji. Przyspieszonym korkiem, z nasz± ¶wit±, pod±żyli¶my do kas biletowych, aby kupić pierwszy bilet do Europy. Po odprowadzeniu do samego samolotu, dyrektor postanowił zaprosić polsk± delegację na tureck± kawę. Z okien samolotu wielkie miasto powolutku zamieniało się w mał± kropkę. Dzisiaj, tamta dziewczyna co ukradkiem robiła zdjęcia, gdy pobierali mi odciski palców jest moj± żon±. A jedyn± pami±tk± po tamtej przygodzie jest piecz±tka w paszporcie z zakazem wjazdu do ba¶niowej Turcji.

Stanisław Heba