Gruzja - dojazd do Swanetii > GRUZJA

Z pomoc± gospodarza z hotelu w Kutaisi organizuję porann± marszrutkę na trasie Kutaisi – Mestia. Skoro ¶wit, koło 8 podjeżdża busik, w zasadzie już wypełniony, choć miejsca się znajduj± (oczywi¶cie jak zwykle większo¶ć to Polacy). Koszt przejazdu to 25 lari (z podjazdem pod hostel, z póĽniejszych rozmów wnioskuję, że przepłaciłem jakie¶ 5 lari, cóż, człowiek uczy się na błędach). Wypakowany bus jedzie t± sam± tras± co na lotnisko, a następnie w stronę Zugdidi. Droga niezła, asfaltowa, kolorytu dodaj± wszechobecne zwierzęta domowe (krowy, osły, owce) i nieokiełznana brawura kierowców.

Zwierzęta sprawiaj± wrażenie, jakby zupełnie nie interesowały się jad±cymi samochodami, nie schodz± z drogi nawet po sygnałach klaksonem, o ile jedno zwierzę czasem samo schodzi to w przypadku stada technika przejazdu jest nieco inna. Wjeżdża się w ¶rodek i delikatnie stara się przejechać, nieco lawiruj±c w¶ród zwierz±t, na zasadzie głównego nurtu rzeki .

Z kolei o brawurze kierowców gruzińskich to można by napisać niejedn± ksi±żkę. Sporo wzmianek pojawiło się u Mellerów w „Gaumardżos” jednak obejrzenie tego na własne oczy to już zupełnie inne wrażenie. Zasada jest taka, że nie ma zasad. Przyzwyczajenia z Europy Zachodniej (w rodzaju pierwszeństwo przejazdu, kolor ¶wiateł, czy pieszy na pasach) się zupełnie nie sprawdzaj±, a wręcz przeszkadzaj±.

Należy się spodziewać wszystkiego i w każdej sytuacji. Wyprzedzanie na trzeciego (i czwartego) pod okiem stoj±cego opodal policjanta, wyprzedzanie na podwójnych ci±głych, czy na zakręcie, albo pod górę jest obowi±zkowe. Przekraczanie prędko¶ci jest nagminne (wiele marsz rutek ma popsute prędko¶ciomierze) i nawet niespecjalnie kontrolowane, po zmroku jeĽdzi się bez ¶wiateł, a kierunkowskazów używa się wyj±tkowo sporadycznie. Do tego wszystkiego można również dołożyć stan techniczny dróg (ponoć jest lepiej – jak więc było wcze¶niej ?), które na czę¶ci odcinków można spokojnie porównać do skrzyżowania toru przeszkód z motokrosem. Wydaj się jednak że w tym wszystkim gruzińscy kierowcy się wspaniale odnajduj±, bo na ogół w ostatniej chwili uda się zjechać wprost spod maski rozpędzonego tira, czy wymin±ć wchodz±c± na drogę, krowę.

Zaraz za Zugdidi zaczynaj± się większe góry. Droga Zugdidi - Mestia jest nowa (dziur, tak charakterystycznych z pozostałych rejonów Gruzji, tu praktycznie nie ma). Po drodze oczywi¶cie obowi±zkowy postój na jedzenie (fajne miejsce, położone obok jeziora zaporowego Enguri, jedzenie lokalne, jakie¶ 30 km od Zugdidi). Dojazd do Mestii około 14.00. Sama Mestia jest aktualnie mieszank± tradycji z nowoczesno¶ci± (mnóstwo swańskich wież i starych domów, ale również sporo nowych inwestycji, nie zawsze spójnych z lokalna tradycj± (choć akurat budowle municypalne na centralnym placu ok.).

Marszrutki do Uszguli czekaj± już na głównej ulicy (zaraz za placem), nie sposób przeoczyć, w okolicy kilka sklepów spożywczych – albo tu, albo wcze¶niej w Zugdidi, czy Kutaisi, warto zaopatrzyć się w produkty żywno¶ciowe (w Uszguli z tym będzie nieco gorzej – czytaj drożej). Oficjalna cena w jedn± stronę 20 lari, cena za całego busa 200 lari. Choć to raptem około czterdziestu paru km to przejazd trwa ok 3 godziny, droga, szczególnie podczas ulewnych deszczy może być ciężka. Powrót z Uszguli nieco trudniejszy, bo zależy, czy się zbierze grupa, cena powinna być taka sama, ale bardzo często chc± 200 lari za całego busika, trzeba negocjować. Można również na piechotę; w połowie drogi jest wioska z noclegiem, sam pensjon jest dobrze widoczny z drogi, nie sposób przeoczyć, pamiętać jednak należy, że droga w kilku miejscach krzyżuje się z innymi (na ogół nie ma drogowskazów, a nie zawsze jest kogo podpytać). Drogę Mestia – Uszguli w zasadzie powinno się pokonywać samochodem terenowym, ale na trasie widziałem również sporo osobówek, ale raczej te z wyższym zawieszeniem.