Moissac, opactwo ¶w. Piotra > FRANCJA

W poniedziałek wielkanocny wyruszyli¶my do Moissac. W tamtym rejonie Francji o tej porze wiosna rozkwita przeróżnymi kolorami. Piękna zieleń, kolory kwiatów, rzepaku i innych ro¶lin maluj± krajobraz w niesamowite widoki. Ponieważ wyruszyli¶my z Tarbes o godz. 9.00, mieli¶my wiele czasu, aby spokojnie dotrzeć na miejsce.
Zmieniaj±cy się krajobraz przynosił pożywkę dla rozwoju ciekawo¶ci. We Francji wiele regionów posiada swoj± własn± architekturę. Niektóre jej rodzaje wynikały z biedy, inne z dostępnego w okolicy materiału budowlanego, inne jeszcze znajdowały się pod wpływem zagranicznych budowli swojego czasu. Czasem potrzeby wymuszały budowle w postaci wież i ko¶ciołów obronnych.
Po drodze na krótko zatrzymali¶my się w Beaumont de Lomagne. Mała miejscowo¶ć, po dużej czę¶ci zabytkowa, jakich tutaj wiele. W architekturze bardzo mocno widać wpływ gotyku z Tuluzy, ze swoimi strzelistymi oktagonalnymi wieżami. My znaleĽli¶my tu zamieniony na rezydencję XVII wieczny klasztor pofranciszkański. W szkole przy nim wła¶nie uczył się słynny matematyk francuski Pierre de Fermat.
Ruszyli¶my dalej. Do Moissac dotarli¶my przed południem. Naszym oczom ukazał się masywny budynek ko¶cioła klasztornego.
Moissac było znane już od starożytno¶ci. W 506 roku król Chlodwik pobił tutaj wojska Wizygotów. Opactwo powstaje wcze¶nie, bo w VII wieku, jednak jego rozbudowa przypada na wiek XI. Jednak zabudowa ko¶cielna istniała tam już od wieku IV. Matka historia sprawiała, że opactwo było co rusz w jaki¶ sposób okaleczane, aż w końcu zostało sekularyzowane w roku 1625. Od 1998 opactwo to zostało wpisane do ¶wiatowego dziedzictwa UNESCO.
Na szczególn± uwagę zasługuje tutaj wieża obronna z dzwonami, przepiękny portal wej¶ciowy przedstawia scenę z Apokalipsy ¶w. Jana, Na bokach wej¶cia w ozdoby sposób przedstawione s± inne sceny nawi±zuj±ce do przekazu biblijnego.
Romańskie krużganki można precyzyjnie datować na rok 1100. RzeĽby ozdabiaj±ce kolumny krużganków mimo wielkiej różnorodno¶ci tematów posiadaj± jedn± wspóln± cechę- s± niesamowicie piękne i widać w nich wielk± sztukę ¶redniowiecza.
Cenne s± również XVII wieczne organy, które pięknem muzyki urzekaj± ucho człowieka.
Choć mnichów już nie ma, a sam ko¶ciół pełni rolę parafialnego, to mimo wszystko, to co po sobie zostawili może cieszyć oko, budzić wyobraĽnie, ożywiać serce i kierować my¶l, ku dawcy życia- Bogu.
Czas na posiłek i powroty. Niestety dzień ma to do siebie, że zegarem jego długo¶ć się mierzy. Po drodze jeszcze chwilka w prowincjalnym ko¶ciółku fortyfikowanym i powrót do domu. Wiele ciekawych miejsc we Francji, to ukryte na prowincji perełki, które odkrywa się z wielk± rado¶ci±.